Γεια σας! Γεια σας! Η χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου σας χαιρετά!
Αυτό το Σαββατοκύριακο δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο. Κυρίως γιατί το Νοέμβριο δίνω ένα διαγώνισμα για μια επάρκεια (εδώ στο Τζαπάν το να έχεις επάρκεια είναι ίσως πιο σημαντικό από τα πτυχία και τις γνώσεις) και κάθομαι μέσα για να διαβάσω. Δεν διαβάζω και πάρα πολύ γρήγορα στα ιαπωνικά, τουλάχιστον όχι με την αστραπιαία ταχύτητα με την οποία καταβροχθίζω κείμενα στα ελληνικά και τα αγγλικά (περίπου 1.5 φορές πιο γρήγορα από έναν σχετικά γρήγορο αναγνώστη... μου έχουν πει ότι παραείμαι γρήγορη) και ανησυχώ μήπως δε προλάβω το όριο του χρόνου. Τέλος πάντων, αν δε μου κάτσει στα ιαπωνικά το δίνω στα αγγλικά να είμαι σίγουρη... Αλλά τι σας νοιάζει εσάς για το διαγώνισμα μου; Πάμε σε κάτι άλλο.
Αυτή τη φορά λοιπόν είπα να κάνω ένα σχετικά μικρό ποστ (συγνώμη προκαταβολικά!) για πράγματα που έχω παρατηρήσει όσο είμαι εδώ και που βρήκα ενδιαφέροντα, διασκεδαστικά ή περίεργα όπως...
Εκλογές!!!
Την ερχόμενη Κυριακή η Σόκα (η πόλη που μένω αυτή τη στιγμή) έχει δημοτικές εκλογές και όλοι βρίσκονται σε προεκλογικό πυρετό!!! Όλοι; Χα! Αστειεύομαι! Σε αντίθεση με την Ελλάδα που πριν από τις εκλογές σε πνίγουν σε αφίσες, διαφημίσεις και οτιδήποτε άλλο εδώ είναι σχετικά νέκρα. Όχι ότι δεν υπάρχουν! Αφίσες έχει αλλά μια-δύο σε κάθε γειτονιά. Προεκλογικά φυλλάδια λαμβάνω αλλά 2-3 κάθε εβδομάδα.
Και το πιο αστείο; Κάθε πρωί στο σταθμό είναι κάτι παππούδια ντυμένα με πολύχρωμα αντιανεμικά στα χρώματα των υποψηφίων (φούξια, τυρκουάζ, μωβ... τι σα τους δικούς μας τους βαρετούς με τη στάνταρ παλέτα;) και σε καλημερίζουν και δίνουν φυλλάδια ή μιλάνε στο μικρόφωνο. Και είναι πάντα παππούδια! Δεν έχω δει νέους να ασχολούνται! Το είχα ακούσει ότι οι νέοι στην Ιαπωνία δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική (που εξηγεί γιατί η χώρα εξακολουθεί να ψηφίζει συντηριτικά ενώ τα νιάτα φοράνε λολίτα/πανκ) αλλά φυσικά δεν το περίμενα και έτσι!
Αν έχετε δει επίσης στις ταινίες οι υποψήφιοι κάνουν περιοδεία με ένα βανάκι και μια ντουντούκα και λένε σε όλες τις γειτονιές για τον πολιτικό τους αγώνα. Κάτι τέτοια δεν κάναμε και στην Ελλάδα του 50; Α ρε Ιαπωνία χρονοντούλαπο!
Και στη συνέχεια για να χαλαρώσετε θα σας τραγουδήσω μια επιτυχία του Τόρι Βοσουκόπουρου! (πηγή εικόνας)
Και φυσικά στις γειτονιές έχουν στηθεί κάτι μεγάλοι πίνακες όπου ποστάρουν τις προεκλογικές αφίσες αλλά στη δική μου δεν έχει βάλει κανείς. Ναι, τόσο στου διαόλου τη μάνα μένω που μας ξέχασαν και οι πολιτικοί... Αν ήταν Ελλάδα μόνο τότε θα μας θυμόντουσαν...
Πεζοδρόμια!!!
Η μάλλον η έλλειψη τους. Και πριν το παρεξηγήσετε, ναι, υπάρχουν κανονικά πεζοδρόμια εδώ. Αλλά μόνο στους μεγάλους δρόμους. Οι γειτονιές είναι μόνο άσφαλτος ή κάτι μπασταρδεμένα πεζοδρόμια που μοιάζουν κάπως έτσι:
Μια νύχτα η άσφαλτος μέθυσε και έκανε σεξ με το πεζοδρόμιο και ιδού το αποτέλεσμα!
Και φυσικά αυτό σημαίνει ότι αν περπατάω στη γειτονιά και περάσει ένα αμάζι, αν ο δρόμος είναι στενός, εγώ θα αγκαλιάσω τον τοίχο. Και οι δρόμοι είναι τόσο στενοί που αλοίμονο αν βρεθούν δύο αμάξια στον ίδιο δρόμο να πηγαίνουν σε αντίθετες κατευθύνσεις. Ή τρια! Τότε απλά τραβάς βίντεο τις μανούβρες, τις ανεβάζεις σε fast forward στο Youtube με μουσική υπόκρουση Yakety Sax και μαζεύεις views.
Σνακ!!!
Το έχω ξαναπεί αλλά εδώ τα σνακ είναι βγαλμένα από τον Παράδεισο. Τόσο που όταν πάω σουπερμάρκετ σκέφτομαι με τις ώρες τι να πάρω και καταλήγω φυσικά να μην πάρω τίποτα γιατί απλά δεν έχω ιδέα! Τόσα πολλά πράγματα και φυσικά οι Ιάπωνες που αγαπάνε το product placement έχουν βάλει τη φάτσα ηρώων στα πάντα. Π.χ. τις προάλλες βρήκα σνακ Πίκατσου!
Δεν ξέρω, μπορεί να είναι φτιαγμένα από κρέας Πίκατσου... ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!
Έχω βρει μπισκότα Μούμιν (θα τα πάρω κάποια στιγμή, είναι τόσο γλυκούλια!), γκοφρέτες Pretty
Cure και φυσικά τις επικές καραμέλες ΠΟΥΤΣΟ (δεν κάνω πλάκα, το καλύτερο όνομα έβερ λέμε!) με τον Levi από το Attack On Titan απ' έξω. Οι καραμέλες είναι πολύ μαλακές. Δεν ξέρω αν θέλουν να μας πουν κάτι για τον Levi... Πάντως σας συστήνω να φάτε ΠΟΥΤΣΟ (χιχιχι) γιατί θα σας αρέσει!
Αυτοματοποίηση παντού!!!
Εντάξει υπερβάλλω λίγο αλλά όταν τα μισά μαγαζιά που πας να φας έχουν αυτόματες ράμπες να αφήνεις το φαγητό και μηχανές όπου πληρώνεις, παίρνεις κουπόνι και το δίνεις για να πάρεις τη μερίδα σου, ε, αυτό πάει την αυτοματοποίηση ένα βήμα παραπάνω. Και το να δουλεύεις στο ΙΤ σημαίνει ακόμα ένα βήμα παραπάνω.
Προσωπικός υπολογιστής που ανοίγει μόνο με την κάρτα σου, αναγνώριση φλεβών του χεριού σου... αναμένω το σκαν του ματιού αλλά που θα πάει! Αυτή την εποχή είμαι στην αντίστοιχη Κοσμοτέ της Ιαπωνίας και δουλεύω για το δίκτυο της Νισσάν. Κάποια στιγμή θα το δω το ρομπότ συνάδελφο! Μέχρι τότε θα πληρώνω στους αυτόματους πωλητές ακουμπώντας το κινητό μου στη στην ειδική επιφάνεια.
Αυτά για σήμερα παιδιά! Μέχρι το Νοέμβριο μπορεί να γράφω πιο αραιά αλλά θα επανέλθω. Την επόμενη εβδομάδα μάλλον θα πάω Ντίσνεϋλαντ για να γιορτάσουμε το Χάλοουϊν οπότε έχω πράγματα να διηγηθώ! Ογιασουμιά!
Αλλά πριν διηγηθώ ας μοιραστώ κάτι άσχετο μαζί σας. Εδώ στην Ιαπωνία στις 5 το απόγευμα τα μεγάφωνα του Δήμου παίζουν μια μουσικούλα και μια φωνή ανακοινώνει στα παιδάκια ότι νύχτωσε και πρέπει να πάνε σπίτι. Την πρώτη φορά που το άκουσα νόμιζα ότι θα κάναμε άσκηση σεισμού και φρίκαρα... αλλά όχι! Αυτό γίνεται κάθε μέρα. Πάλι καλά που δουλεύω καθημερινές αλλιώς θα είχα δολοφονήσει κάποιον! (ｏ￣∇￣ｏ)♪
Ωραία! Πάμε στο θέμα μας! Χθες Σάββατο 11 Οκτωβρίου του Σωτηρίου Έτους 2014 ξύπνησα στις 4 τα χαράματα για να πάω στο πάρκο με τα μεγαλύτερα rollercoaster στην Ιαπωνία. Fujiland! Στους πρόποδες του βουνού Φούτζι στην επαρχία Γιαμανάσι κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα να φτιάξει ένα θεματικό πάρκο με τεράστια roller coaster. Δυστυχώς για εμάς στην Ελλάδα τα μεγάλα roller coaster είναι κάτι ανύπαρκτο εκτός και μετράτε την κάμπια στο Allou... Γατάκια... Δεν ξέρετε τι εστί roller coaster... Ούτε και γω γιατί τα πιο εξτρήμ που είχα πάει ήταν αυτά στη Disneyland... Γατάκι και εγώ. Τα τρενάκια στη Disneyland είναι για παιδάκια του νηπιαγωγείου... Δεν περίμενα να είναι τόσο τρομακτικά και καλύτερα γιατί αλλιώς δε θα ανέβαινα να σπάσω το ρεκόρ των περισότερρων 'μαλάκα΄ ανά δευτερόλεπτο. Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή. Αυτό το ποστ θα είναι το μεγαλύτερο που έχω γράψει οπότε πάρτε ποπ κορν και ξεκινάμε!
Την Δευτέρα και εν μέσω τυφώνα είχα κανονίσει να βγω με τη φίλη μου τη Μάρι (τρελή όσο και γω) στη Σιντζούκου για δείπνο. Εκεί γνώρισα την Έρικο, μια φίλη της Μάρι, που κουβαλάει τον ίδιο βαθμό τρέλας με εμάς. Και προέκυψε ότι το Σάββατο θα πήγαιναν στη Fujiland και φυσικά με κάλεσαν. Γιατί να πω όχι; Χάνεται τέτοια ευκαιρία; Έτσι κανονίστηκε η Σαββατιάτικη εκδρομή.
Ξύπνησα λοιπόν στις 4 γιατί θα έπρεπε να κάνω παραπάνω από 3 ώρες και έπρεπε να είμαστε εκεί νωρίς για να πάρουμε τα πάσα γρήγορης εισόδου στα τρενάκια. Πήρα λοιπόν το τρένο των 5 από τη Σόκα και άλλαξα 3 γραμμές για να βρεθώ στη Σιντζούκου να πάρω το τοπικό JR για το σταθμό του Ότσουκι κοντά στο Φούτζι όπου είχαμε ραντεβού με τη Μάρι και την Έρικο. Εγώ φυσικά ως τρελός νουμπάς στα τοπικά τρένα δεν ήξερα ότι έπρεπε να βγάλω αριθμημένο εισητήριο και έχασα το τρένο... Αντί αυτού έτρεχα σα το Βέγγο να αλλάξω εισητήριο μέσα στον σχεδόν έρημο σταθμό της Σιντζούκου... >_< Τελικά μπήκα σε λάθος τρένο, το κατάλαβα τελευταία στιγμή, πέρασα στην άλλη αποβάθρα και πρόλαβα το κανονικό 3 λεπτά πριν φύγει... Είμαι κωλόφαρδη στην ατυχία μου τελικά...
Έτσι άφησα πίσω το Τόκιο, που μετά από λίγο έδωσε τη θέση του σε ένα δάσος... Τι στο; Λίγο έσκυψα κεφάλι και από ουρανοξύστες βρέθηκα στη μέση του πουθενά; Μπράβο Ιαπωνία! Πώς στο καλό παντρεύεις τόσο εύκολα την εξέλιξη με το παρθένο περιβάλλον δε θα το καταλάβω ποτέ! Μετά από λίγο λοιπόν έφτασα Ότσουκι και άλλαξα και άλλο τρένο να πάω στη Fujiland. Μαζί και ένα σωρό ορειβάτες προς το Φούτζι συμπεριλαμβανομένου και ενός τυπά με το πιο ενοχλητικό γέλιο στον κόσμο. Δεν μπορώ να το περιγράψω αλλά πραγματικά μπορώ να καταλάβω γιατί μερικοί άνθρωποι φτάνουν στο φόνο! *κρύβει μαχαίρι* Όχι εγώ φυσικά!
Τελικά έφτασα εκεί λίγο μετά τις 9 και βρήκα τη Μάρι που με πήγε εκεί που περίμενε η Έρικο για τα πάσα... Περιττό να πω είχαν σχεδόν ξεπουλήσει πριν φτάσουμε στα ταμεία και απλά πήραμε ότι είχε απομείνει... Οι ουρές στην Ιαπωνία είναι τρομακτικές. Μια μέρα θα κάνω αφιέρωμα σε αυτό που οι Ιάπωνες αντέχουν αλλά οι Έλληνες δεν παλεύουν με τίποτα. Ουρές ωρών.
Και αυτή είναι απλά η ουρά για να μπουν στο Crazy Mouse...Το από πίσω είχε την δεκαπλάσια...
Αλλά η 'Ερικο φρίκαρε χειρότερα από εμένα να ανέβει στο Φουτζιγιάμα (που κάποτε είχε το ρεκόρ για το ψηλότερο rollercoaster στον κόσμο) οπότε πήγαμε στο καρουζέλ που φαινόταν πιο ήπιο για να χαλαρώσουμε. Αχ! Τι ωραία που είναι στο καρουζέλ! Ειδικά όταν οι μόνοι που κάνουν το γύρο είναι 3 νταρντάνες και 2 πιτσιρίκια.
Έχουμε σουάγκ όμως δε μπορείς να πεις. Καρουζέλ σουάγκ!
Μετά από αυτό ήταν ώρα να πάμε στο Φουτζιγιάμα. Δεν ήξερα τι με περιμένει αλλά δε φαινόταν τόσο τρομακτικό όσο το Eejanaika που σε περιστρέφει και 360 μοίρες μαζί με το πάνω κάτω. Εκεί δε τα προλάβαμε τα πάσα. Πάλι καλά... Το Φουτζιγιάμα λοιπόν φαινόταν νορμάλ σε μένα και δεν είχα τρόμο, ούτε έκανα ασκήσεις όπως η Έρικο για να προετοιμαστώ. Ίσως θα έπρεπε τελικά.
Σχετικά νορμάλ.
Έπρεπε να περιμένω ότι δε θα ήταν και τόσο νορμάλ από το μέγεθος και μόνο, από το γεγονός ότι βάλαμε όλα μας τα πράγματα σε θυρίδες και από το ότι φεύγοντας από την αποβάθρα άρχισαν να μας χειροκροτάνε. Όχι σοβαρά. Μας χειροκροτούσαν. Λες και θα πηγαίναμε να σφάξουμε το δράκο. Μάλλον να τον καβαλήσουμε. Και άρχισε η ανάβαση. 10 μέτρα, 30 μέτρα, 50 μέτρα, 70 μέτρα... η υψοφοβία μου σε μέρη με αέρα άρχισε να επιτίθειται... 79 μέτρα και... Μαλακάααααα! Μια τεράστια πτώση σε ιλλιγιώδη ταχύτητα. Οι Ιάπωνες φυσικά δεν είναι σα τους κρυώκολους τους Ευρωπαίους που στη Disneyland στο Παρίσι περνούσαν όλα τα roller coaster με Pokerface. Αυτοί εδώ ουρλιάζουν. Οπότε και εγώ μαζί! Βρισιές, κατάρες, βεβαίωση ότι θα πεθάνουμε όλοι. Στα ελληνικά φυσικά! Η Έρικο δε μίλαγε είχε μείνει... Η Μάρι το διασκέδαζε και άφηνε και τα χέρια. Εγώ ήμουν κάπου στη μέση. Πανικόβλητη αλλά είχε και την πλάκα του. 3:30 λεπτά πάνω κάτω πέρα δώθε και πάτησα σε στέρεο έδαφος. Δεν έχω φωτογραφία αλλά τα μαλλιά μας ήταν σα παιδιά του Cthulhu!
Και κάπως έτσι έχασα την πραγματική roller coaster παρθενιά μου. Το συνιστώ αν δεν έχετε καρδιακά προβλήματα! Βγαίνοντας τα κορίτσια με ρώτησαν τι σημαίνει το ΜΑΛΑΚΑΑΑΑ που φώναζα συνεχώς. Τους είπα και το βρήκαν αρκετά διασκεδαστικό να το φωνάζουν στο επόμενο που θα πηγαίναμε. Μη τολμήσει κανείς να με κατηγορήσει ότι διεφθείρω αθώες Γιαπωνέζες! Είναι από την ίδια πάστα με μένα οι συγκεκριμένες!
Μετά από ένα ευχάριστο διάλειμμα για τακογιάκι είπαμε να πάμε στο Τακαμπίσα (Takabisha) το οποίο μόλις το είδα έγινα άσπρη σαν πανί. "Πάει το τακογιάκι" σκέφτηκα... Θα το φάει κάποιος από κάτω σε υγρή μορφή. Φυσικά η Μάρι χαιρόταν και η Έρικο συμμεριζόταν τις απόψεις μου. Για να καταλάβετε τι εστί Τακαμπίσα...
Το χειρότερο είναι ότι σταματά στη μέση και λες: "Τελείωσε;" Αλλά όχι! Ανεβαίνεις σχεδόν κάθετα και μετά πέφτεις κάθετα... το οποίο το μισώ! Ενώ μου αρέσουν τα πέρα δώθε και τα γύρω γύρω το πάνω κάτω δε το μπορώ με τίποτα! Οπότε μάλλον ήταν κάρμα που όταν μπήκαμε παρουσιάστηκε πρόβλημα στον μηχανισμό και το έκλεισαν προσωρινά. Ναι, μάλλον ήταν η ενέργεια από το "Δεθελωδεθελωδεθελω" που επανάμβανα μέσα μου. Έτσι, με τη Μάρι λίγο μουτρωμένη, πήγαμε σε κάτι πιο ήπιο.
Το στοιχειωμένο σπίτι του Κιτάρο από το γνωστό μάνγκα Gegege no Kitaro! Ομολογώ πως η διακόσμηση ήταν χαριτωμένη...
Σα πολύς κόσμος δε περνά έξω από ένα στοιχειωμένο σπίτι;
Τα κορίτσια μου είπαν ότι ενώ το άνιμε ήταν πιο παιδικό, το μάνγκα είναι τρομακτικό. Λογικό εφόσον έχει να κάνει με δαίμονες (γιοκάι) της ιαπωνικής μυθοπλασίας. Πάντως τα αγαλματάκια ήταν ευκαιρία για φωτογραφία!
Στο είπα ότι θα το έκανε! Κόλλα το! Το έπαιξα στο στοίχημα 5 προς 1 ότι θα τον αποκεφάλιζε!
Και τα cutout του Κιτάρο και των φίλων του μέσα στις πρασινάδες ήταν σα να ζωντάνεψε το μάνγκα και να περπατούσε δίπλα μας.
Μα έχετε δει πιο χαριτωμένο μάτι που περπατάει; (Medamaoyaji)
Πάντως πέραν του χαριτωμένου σκηνικού η ατραξιόν δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο. Απλά σε έβαζαν να κάτσεις σε ένα δωμάτιο, να βάλεις ακουστικά και, αφού έσβηναν τα φώτα, έβγαινα τα φαντάσματα και σου μιλούσαν. Ενίοτε προσπαθούσαν να σε τρομάξουν. Η Μαρί πεταγόταν και εγώ φυσικά είχα σκάσει στα γέλια. Δε φοβάται τα roller coaster αλλά αυτά τα πράγματα την τρομάζουν. Φυσικά αυτό θα παίξει ρόλο μετά.
Ήταν σχεδόν μεσημέρι οπότε είπαμε να πάμε κάπου αλλού πρώτα και μετά να πάμε να φάμε. Και είπα εγώ... Πάμε στο Ντοντόνπα! Μπράβο Αρσινόη! Ωραία ιδέα! Το είδα όλο μια ευθεία με ιλιγγιώδη ταχύτητα και είπα "Πόσο τρομακτικό να είναι; Δεν έχει πάνω και κάτω. Απλά πας σφαίρα." Οπότε στηθήκαμε στην ουρά που είχε μεγαλώσει εφόσον έκλεισε το Τακαμπίσα. Πόσο μεγάλη ήταν η ουρά; 2 ώρες! 2 ολόκληρες ώρες! Ποιος Έλληνας πέραν εμού θα είχε την υπομονή να κάτσει τόσο πολύ για 2 λεπτά υπόθεση; Πέραν από τους παππούδες στην Εφορία. Εκεί είναι σημαντικό. Εδώ είναι για πλάκα. Κανείς λοιπόν! Ούτε και γω αλλά ας όψεται που είχα παρέα και μιλάγαμε για πολλά πράγματα. Και ήρθε η στιγμή...
Χειροκροτήματα πάλι. Και μετά αναμονή στο τούνελ. Μια φωνή ανακοινώνει εκτόξευση. 3,2,1... ΧΑΟΣ! Ήταν τόσο γρήγορο που ένιωσα τα μάγουλα μου να τραβιούνται πίσω! Ξέρετε όπως στα καρτούν! Ούτε να φωνάξω δε μπορούσα! Και δεν ήταν μόνο αυτό... Νόμιζα ότι ήταν ευθεία. Ξαφνικά από το πουθενά εμφανίζεται αυτό!
Αν η Κόλαση είχε είσοδο θα ήταν κάπως έτσι...
Καλωσήρθατε! Μπανάκι με λάβα στις 9! Καλή πτώση!
Η ανάβαση ήταν τόσο απότομη και γρήγορη που χτύπησα το κεφάλι μου πίσω στο κάθισμα και η πτώση τόσο ξαφνική που πρόλαβα μόνο να βγάλω μια άναρθρη κραυγή πριν βρεθώ ξανά στο έδαφος. Ναι, ήταν τόσο γρήγορο. 40 δευτερόλεπτα αλλά θα μου μείνει χαραγμένο στη μνήμη για πάντα. Τι στο καλό έγινε; Πού είμαι; Πού πάω; Τι συμβαίνει;
Φυσικά καμιά μας δε το περίμενε και όλες χτυπήσαμε το κεφάλι μας. Ζαλισμένες και πεινασμένες πήγαμε για πίτσα και χαλάρωση. Ήταν ήδη αρκετά αργά. 2 ώρες αναμονή για αυτό... Ποτέ ξανά!
Η Μάρι ήθελε να πάμε στο Οχυρό όπου παίζεις ένα παιχνίδι απόδρασης όπως στις ταινίες δράσης. Ομολογώ ότι ακουγόταν γαμάτο οπότε πήραμε πάσα. Εγώ από την άλλη ήθελα πάσει θυσία να πάμε στο Στοιχειωμένο Νοσοκομείο αλλά η Μάρι το φοβόταν πάρα πολύ! Η Έρικο ήταν κουλ με όλα.
Πριν πάμε πήγαμε χαλαρά στη μεγάλη ρόδα από όπου τράβηξα και τις φωτογραφίες του Ντοντόνπα. Όταν το είδαμε από ψηλά είπαμε ότι μάλλον δεν θα ανεβαίναμε αν ξέραμε ότι υπάρχει εκείνο το... το πράγμα... Ταυτόχρονα κατασκοπεύαμε ένα ζευγαράκι στο διπλανό θάλαμο γιατί λέγεται ότι αυτή η ρόδα είναι δημοφιλής για "εξομολογήσεις αγάπης" τουτέστι "confessions of love" και φυσικά δε θα καταλάβω ποτέ τους Ιάπωνες σε αυτό το θέμα! Βαφτίζεις ένα μέρος Νο1 στις Εξομολογήσεις και πάει ο άλλος την κοπελιά να της το πει. Δηλαδή που είναι το σασπένς! Αν την πας εκεί θα ξέρει! Το εν λόγω ζευγαράκι βέβαια δεν φάνηκε να τα πάει καλά. Πριν κατέβει η ρόδα και μπουν σε σημείο που τους χάσαμε, ο τυπάς είχε ιδρώσει. Λέτε να τον απέρριψε; Δε πειράζει φίλε! Υπάρχουν και άλλες.
Αφού κατεβήκαμε, περάσαμε έτσι για πλάκα από τη χώρα του "Τόμας το Τρενάκι" που είναι για τα πιτσιρίκια. Είναι άδικο! Θέλω και γω να ανέβω στον Τόμας. Βέβαια τα ανθρωπόμορφα τρένα ξεφεύγουν λίγο από το χαριτωμένο και παίρνουν μια τροπή προς το τρομακτικό όταν υπάρχει αυτό:
Όταν έχει πανσέληνο σφάζω παιδάκια και καίω ντίζελ με το αίμα τους!
ΑΑΑΑΑΑ! Αυτό το βλέμμα θα με στοιχειώνει στους εφιάλτες μου! Θα με κυνηγάει αυτό το τρένο με αυτό το βλέμμα χωρίς να ανοιγοκλείνει τα ματόκλαδα του. Με αυτό το χαμόγελο. Για πάντα...
Ξεφύγαμε από το τρενο του Σατανά και φτάσαμε έξω από το Οχυρό όπου είχε τεράστια ουρά και θα έκλεινε σε λίγο. Και, όπως πάντα, βρήκα ευκαιρία για μια χαζή φωτογραφία.
Βγάλτε με από εδω!!! Δε θέλω να μου πέσει το σαπούνι!!!
Αλλά τότε ήταν που καταλάβαμε ότι πήραμε λάθος πάσο και ότι τελικά ήταν για το... Στοιχειωμένο Νοσοκομείο! Μια χαρά που έκανα δε περιγράφεται! Από όλα τα μέρη στο πάρκο σε αυτό ήθελα να πάω! 900 μέτρα όχι από ένα βαρετό στοιχειωμένο σπίτι με 2-3 μηχανικές κούκλες αλλά ένα κανονικό τριώροφο νοσοκομείο με πτέρυγες και αληθινούς ηθοποιούς ντυμένους ζόμπι, έτοιμους να σου πεταχτούν και να σε τρομάξουν. Με μια λέξη: ΤΕΛΕΙΑ! Έχω αδυναμία στα στοιχειωμένα σπίτια και τέτοιες ατραξιόν! Και το ότι είχαμε πάσο σήμαινε ότι δε θα περιμέναμε στην ουρά! Που δε μπορούσαμε κιόλας γιατί ήταν τόσο μεγάλη που απλά έκλεισε για τη μέρα!
Η Ιαπωνία πάει τον τρόμο σε άλλο επίπεδο!
Η Μάρι όλη την ώρα ήταν σάντουιτς ανάμεσα σε εμένα και την Έρικο και ομολογώ ότι πρέπει να χάλασα την πιάτσα γιατί δεν φοβόμουν. Αντίθετα μου φαινόντουσαν γαμάτα. Και περνάγαμε τα ζόμπι και τους μίλαγα "Συγνώμη για την ενόχληση!" και "Ωραίο πτώμα!". Μια φορά ακούστηκε ουρλιαχτό και είπα "O Michael Jackson!!" Δυστυχώς φωτογραφίες απαγορεύονται αλλά όλο και κάτι θα κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο.
Το κακό ήταν ότι μας είχαν μαζί με 2 ζευγαράκια της κακιάς ώρας που ήθελαν να μείνουν να τρομάξουν μόνα τους και έμειναν πίσω. Τα ζόμπι τρομάζουν τους τελευταίους οπότε χάσαμε τα περισσότερα γιατί οι γκόμενες ήθελαν να τρίβονται πάνω στους γκόμενους. ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ ΒΛΑΜΜΕΝΑ ΖΕΥΓΑΡΑΚΙΑ! ΝΑ ΧΩΡΙΣΕΤΕ! *κακία* Ε μα! Τουλάχιστον στο τέλος πετάχτηκε ένα ζόμπι και μας κυνήγησε μέχρι την έξοδο! Τέλεια!!!
Είχε αρχίσει να νυχτώνει, έκανε κρύο και το πάρκο θα έκλεινε οπότε πήγαμε για τον τελευταίο γύρο. Πήγαμε σε αυτά τα φλιτζάνια που γυρίζουν στα λούνα παρκ, γυρίσαμε τη βαλβίδα που έχει στο κέντρο και μετά κάναμε οχταράκια βγαίνοντας. Τέλεια ξανά! Μέχρι τότε ο ήλιος είχε δύσει. Η Μάρι είπε να πάμε επιτέλους στο Τακαμπίσα που είχε ανοίξει και... έκανα πίσω. Ήμουν πολύ κότα το ομολογώ αλλά κρυώνω εύκολα και δε φόραγα και το πιο ζεστό τζάκετ. Προτίμησα να πάω να πιω καφέ και να τις περιμένω και δε το μετανιώνω γιατί η Έρικο μετά μου είπε ότι ήταν πολύ τρομακτικό και δεν κατάλαβε τι γινόταν. Μετά ήθελε να κάνει εμετό η κακομοίρα...
Τελικά πήραμε το δρόμο του γυρισμού κουρασμένες αλλά πολύ ευχαριστημένες με την όλη εμπειρία. Το Fujiland δεν έχει καμία σχέση με τη Disneyland και το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις της αδρεναλίνης και του τρόμου! Αν ποτέ βρεθείτε κατά τα μέρη μας είναι περίπου 2 ώρες από το Τόκιο! ^^ Όταν ξαναπάω μάλλον θα κάθομαι και θα χαιρετάω την αδερφή μου (γιατί τότε θα ξαναπάω, όταν έρθει) και τη Μάρι τρώγοντας κρέπα πριν πάω να κάνω παρέα με τα ζόμπι! Τέλεια!!
Τσα! Σας έλειψα ατιμούτσικα; Η αλήθεια είναι ότι είμαι πολύ απασχολημένη αυτό τον καιρό (υπερωρίες κτλ.) που όταν γυρνάω σπίτι και έχω λίγο χρόνο το μόνο που κάνω είναι να χαζεύω. ΑΛΛΑ επειδή αυτό το ΣΚ δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο και επειδή σήμερα Κυριακή βρέχει όλη μέρα και δε μπορώ να βγω... Γράφω! Είσαι σαν ο καιρός να μου είπε "Πολύ το άργησες! Κάτσε μέσα σήμερα! *αρχίζει βροχή*" Εντάξει λοιπόν καιρέ! Αυτό θα κάνω!
Στο σημερινό μας ποστ θα μιλήσουμε λίγο για ιαπωνική μόδα. Ρούχα κτλ. Όσοι δεν ενδιαφέρεστε προσπεράστε το αλλά δεν είναι τόσο βαρετό όσο νομίζετε γιατί η ιαπωνική μόδα είναι... διαφορετική να το πω... αν τα φοράγαμε αυτά στην Ελλάδα θα μας πέρναγαν για καρνάβαλους να το πω... Θα το πω! Σε αυτή τη χώρα όλα τα καλά χωράνε! Φυσικά όχι στις εταιρείες. Εκεί ντύνεσαι πιο βαρετά από ότι και στην Ελλάδα. Βέβαια δε θα φανταζόμουν ποτέ τον εαυτό μου να πηγαίνει στη δουλειά ως...
Λολίτα...
Και πριν οι παιδεραστές κάνουν πάρτι να διευκρινήσω ότι δεν έχει καμία σχέση με το ομώνυμο βιβλίο του Ναμποκόφ. Επίσης ελπίζω να μη διαβάζουν παιδεραστές αυτό το μπλογκ... ヽ(´Д`；)ﾉ Όταν οι Ιάπωνες μιλάνε για Λολίτα συνήθως εννοούν αυτό...
Εμπρός; Όχι δεν είμαι 13! Ανώμαλε!
Είναι μια γυναικεία κατά κύριο λόγο μόδα εμπνευσμένη από τα παιδικά ρούχα της Βικτωριανής εποχής. Ίσως γι αυτό λέγεται Λολίτα; Αλλά αφού το ομώνυμο βιβλίο βγήκε το 1955. Μου μυρίζει κλασική περίπτωση Ιαπωνίας που παίρνει έναν όρο αγγλικής προέλευσης και του αλλάζει τα φώτα. Smart εδώ π.χ. δε σημαίνει έξυπνος αλλά αδύνατος. Ότι να ναι! Πίσω στο θέμα μας! Γιατί υπάρχει άραγε αυτή η μόδα που είναι λίγο πολύ απαρχαιωμένη με τα δικά μας στάνταρ; Μπορώ να σκεφτώ δύο λόγους.
1. Οι Ιάπωνες είναι ως γνωστόν κολλημένοι με το παρελθόν και έχουν μια αδυναμία στα παλιά, κλασικά και χαριτωμένα πράγματα. Και τι πιο παλιό, κλασικό και χαριτωμένο από τα παιδικά ρούχα της Βικτωριανής εποχής; Με μια πιο μοντέρνα νότα φυσικά και φορεμένα από ενήλικες. Γιατί εδώ στην Ιαπωνία δε φοβόμαστε να φορέσουμε ότι μας γουστάρει και δε μας νοιάζει ότι και να μας πουν! Γιατί δε μας τη λένε! Στα μούτρα σας παλιοελληνάρες που θα μου την πείτε επειδή έβαλα λουλούδια στα μαλλιά! Καγκουροπίθηκοι! ><
2. Ο λόγος που δίνεται ως βασική ύπαρξη αυτής της μόδας είναι ως επανάσταση στα ολοένα και πιο προκλητικά ρούχα που έκαναν την εμφάνιση τους από τη Δύση. Τη δεκαετία του 80 που εμφανίστηκε βασικά αυτή η μόδα, τα ρούχα και το στυλ είχαν αρχίσει να αναδεικνύουν το σεξ απίλ των γυναικών και φυσικά αυτό δεν άρεσε σε όλες. Πολλές από τις γυναίκες που υιοθέτησαν το στυλ αρχικά δε γούσταραν να περπατάνε στο δρόμο και να τις παρενοχλούν οπότε ήθελαν να φοράνε ότι τις κάλυπτε περισσότερα και ταυτόχρονα τις έκανε να μοιάζουν με απλησίαστε πορσελάνινες κούκλες.
Οπότε με λίγα λόγια είναι ένας περίεργος τύπος φεμινισμού. Όπως έχω ξαναπεί όλα στην Ιαπωνία είναι περίεργα, τι περιμένατε; Δυστυχώς για τις φεμινίστριες που θέλουν να μην τραβάνε τα αντρικά βλέμματα υπάρχουν αρκετοί άντρες που βρίσκουν αυτή τη μόδα άκρως σέξι. Βασικά αγαπητές γυναίκες και ένα σακί πατάτας να φοράγαμε το ίδιο σέξι θα μας έβρισκαν οπότε φορέστε ότι σας γουστάρει! Δε λειτουργεί ως απωθητικό. Επιστροφή στις λολίτες όμως.
Η μόδα έχει κάποιους βασικούς κανόνες αλλά φυσικά όπως είπε και ο Τζακ Σπάροου είναι απλά... ενδείξεις. Και έτσι οι περισσότερες Γιαπωνέζες δε σκάνε να είναι πάντα στην εντέλεια. Σε αντίθεση με τις ξένες λολίτες. Θεέ μου η ξένη κοινότητα είναι άθλια! Μια ζωή κατακρίνουν και θέλουν να ακολουθείς τους κανόνες 100% αλλιώς δε σε δέχονται! Και φυσικά άπειρο μαλλιοτράβηγμα και δράμα. Σύχναζα παλιότερα σε αυτές τις κοινότητες και τα όσα είδε με έκαναν να αντιπαθώ τις ξένες λολίτες. Επειδή αγαπητές μου φοράτε μια άγνωστη σχετικά μόδα από την Ιαπωνία δε σας κάνει αρχόντισσες του Σύμπαντος. Και αυτό σας το λέει μια κοντέσσα... Αφού λοιπόν γκρίνιαξα για την ξένη κοινότητα (Όποιος γουστάρει τρολιές και κατινιές ας πιάσει ένα πακέτο ποπ κορν και ας διαβάσει το http://behind-the-bows.livejournal.com/ που είναι βασικά η ανώνυμη κοινότητα όπου οι λολίτες βγάζουν τα μάτια τους. Πηγαίντε! Δε θα σας κατακρίνω! Αφού και εγώ τη διαβάζω!) ας επιστρέψουμε λίγο στους βασικούς κανόνες:
1. Η φούστα ή το φόρεμα πρέπει να φτάνουν ή να περνάνε τα γόνατα. Αυτό κάνει τη μόδα απαγορευτική για όσες είναι πάνω από 1.70 γιατί οι ιαπωνικές μάρκες φτιάχνουν ρούχα για κοντές/μέτριες στο ύψος. Επίσης αν έχεις βυζιά... ετοιμάσου για πόνο. Κάτι ξέρω...
2. Κάλτσες, κάλτσες, κάλτες! Ποτέ γυμνό πόδι! Είναι σκανδαλιστικό! Ο αστράγαλος να φαίνεται; Απαπαπα!
3. Τα φορέματα θέλουν ένα έξτρα ΠΟΥΦ! και όχι το είδος που κάνει όλους να βγαίνουν από το δωμάτιο αφού έχεις φάει ένα γενναιόδωρο πιάτο φασολάδες. Εννοώ τα petticoats που στα ελληνικά λέγονται... μισοφόρια; Κάτι λάθος μου κάνεις Γκουγκλ... Τα pettis είναι αυτες οι φούστες που είναι συνήθως φτιαγμένες από τούλι και μπαίνουν κάτω από το φόρεμα σου για να το φουσκώσουν. Στην Ελλάδα τα φόραγαν πριν κάτι δεκαετίες. Εδώ τα φοράνε οι λολίτες.
4. Μαλλιά και μακιγιάζ στην εντέλεια. Εντάξει πες ότι έχεις όλα τα ρούχα τέλεια και ωραία. Και βγαίνεις με το λιγδόμαλλο και την τσίμπλα στο μάτι. Ε εντάξει. Σου αξίζει να στην πουν. Αφού έκανες την προσπάθεια καλό μου πήγαινε μέχρι τέλος! Σε αυτό συμφωνώ. Καλύτερα περιποιημένος στο πρόσωπο και λέτσος στα ρούχα παρά το αντίθετο!
Με λίγα λόγια για να γίνεις λολίτα πρέπει να αφιερώσεις χρόνο και φυσικά... χρήμα! Οι πιο γνωστές μάρκες με ρούχα λολίτα είναι και πανάκριβες και ένα φόρεμα μπορεί να κοστίζει από 150-300+ ευρώ. Αλλά είναι όλα χειροποίητα και με μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια. Το λέω γιατί έχω αυθεντικά ρούχα λολίτα και είναι πολύ καλή ποιότητα (μη ρωτάτε πόσα έσκασα να τα πάρω)...
Οι γνωστές αυτές μάρκες είναι: Angelic Pretty, Baby the Stars Shine Bright (and Alice and the Pirates), Moi-Meme-Moittie, Atelier Pierrot, Metamorphoze, Mary Magdalene, Innocent World, Juliette et Justine etc.
Και φυσικά όπως κάθε καλή μόδα που σέβεται τον εαυτό της υπάρχουν πολλά διαφορετικά στυλ να διαλέξει κανείς και φυσικά οι φαν των διάφορων στυλ όπως πάντα μαλλιοτραβιούνται ποιο είναι το καλύτερο. Έτσι έχουμε:
1. Gothic Lolita: Εμπνευσμένα από τη γοτθική τάση στη μόδα (σταυροί, νεκροταφεία, καμπάνες, νεκροκεφαλές και μαύρη δαντέλα). Οι αυθεντικοί Γκοθάδες δε παίρνουν τις Γκόθικ Λολίτες σοβαρά και οι Γκόθικ Λολίτες μάλλον τους φοβούνται. Αφού παραείναι χαριτωμένες για να φαίνονται τρομακτικές/επιβλητικές.
Θα πιω το αίμα σου την Πανσέληνο. ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΔΕ ΜΕ ΦΟΒΑΣΑΙ;
ｳﾜｧｧ-----｡ﾟ(ﾟ´Д｀ﾟ)ﾟ｡-----ﾝ!
2. Sweet Lolita: Εμπνευσμένο από παιδικά και ζαχαροπλαστικά μοτίβα όπως είναι τα αλογάκια, τα αρκουδάκια, τα μακαρόν, τα γλειφιτζούρια και οι τσαγιέρες. Ομολογώ ότι πέραν κάποιων σχεδίων, δε θα μπορούσα ποτέ να φορέσω Sweet γιατί παθαίνω ζάχαρο και μόνο που το βλέπω. Να σημειώσω ότι τα μαύρα μαλλιά δεν πάνε σε αυτό το στυλ. Αν έχεις μαλλιά άνιμε πάλι είσαι ευπρόσδεκτος!
Καλημέρα σας! Θα θέλαμε πολυ να μας πάρετε στα σοβαρά αλλά δε βοηθάμε και πολύ τον εαυτό μας. Θα μας βρείτε στη Χαρατζούκου να τσακίζουμε κρέπες σε ασορτί χρώματα!
3. Pirate Lolita: Το προσωπικό αγαπημένο μου στυλ! Είναι μια παραλλαγή του Γκόθικ με πειρατικά μοτίβα που περιλαμβάνει καπέλα εποχής, καλύμματα για τα μάτια, σεντούκια και τζάκετ καπετάνιου. Το μόνο που λείπει είναι το πλοίο. Τζακ! Έλα πάρε με να βρούμε θησαυρούς! (Συγχωρέστε με! Έχω αδυναμία στους πειρατές!)
But why is the rum gone?
4. Classic Lolita: To κλασικό και αγαπημένο στυλ με το οποίο ξεκίνησε η Λολίτα. Πιο απλά και κομψά φορέματα και μοτίβα που μπορούν να φορεθούν και σε εκδηλώσεις. Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτό το στυλ έχει πεθάνει αλλά βρίσκει εκφραστές και σε πιο μέινστρημ μάρκες.
Ότι και να λέτε εσείς του Sweet εμείς πάμε παντού!
5. Ouji/Kodona: Αγάπη και λατρεία! Είναι το αντρικό αντίστοιχο της λολίτα και μπορεί να φορεθεί και από άντρες και από γυναίκες. Φυσικά εμπνευσμένο από τα αγορίστικα ρούχα περιλαμβάνει υμίψηλα καπέλα, κοντά παντελόνια/σορτσάκια, φράκα και κεντητά πουκάμισα.
Ομολογώ ότι έχω αδυναμία σε αυτό το στυλ. Ευτυχώς που κατά κύριο λόγο το φοράνε κοπέλες γιατί αν το φόραγε κανά χαριτωμένο αγόρι...
6.Steampunk Lolita: Ειδική μνεία σε αυτό το στυλ που επίσης αγαπώ ως φαν της Steampunk κουλτούρας. Είναι σχετικά καινούργιο και φυσικά έχει ως κύρια μοτίβα γρανάζια, μονόκλ, goggles, μικρά σακίδια, ημίψηλα και μηχανήματα. Αν είχα λεφτά και χώρο θα είχα μια ντουλάπα με τέτοια ρούχα.
-Το ζέπελιν φεύγει στις 5. Ας ελπίσουμε ότι δε θα μας επιτεθούν πάλι Αεροπειρατές.
- Μα τα γρανάζια του Δία! Τον είδες το μηχανικό δράκο;
Αχ! Αφήστε με στις φαντασιώσεις μου!!!
Φυσικά υπάρχουν πολλά περισσότερα στυλ αλλά δε μπορώ να γράψω για όλα οπότε βολευτείτε με μια αναφορά: Punk Lolita (δε νομίζω ότι ξέρει τους Sex Pistols όμως), Ero Lolita (η σέξι πλευρά της Λολίτα), Guro Lolita (η ζόμπι πλευρά;), Country Lolita (από το Νασβιλ έρχομαι και την κορυφή κανέλα), Wa Lolita (Λολίτα με κιμονό βασικά γιατί αν δε παινέψεις το σπίτι σου...), Casual Lolita (για τις μέρες που βαριέσαι να βάλεις το γιγάντιο φιόγκο) etc.
Σε γενικές γραμμές είναι μια ενδιαφέρουσα, εντυπωσιακή και διαφορετική μόδα και φυσικά δε πάει με την Ελληνική νοοτροπία καθόλου αν και έχω βγει Εξάρχεια φορώντας το Pirate Lolita φόρεμα μου. Παρακαλώ πολύ όποια κοπέλα έχει τσαγανό να ντυθεί λολίτα και να βγει έτσι στην Παραλιακή. Και να το τραβήξει βίντεο! Πληρώνω να δω αντιδράσεις κλαρινογαμπρών και λοιπών βλαχαδερών! Αυτά από εμένα! Θα τα πούμε ξανά!!
Και, ναι, κυρίες και κύριοι! Ήρθε ο καιρός να πιάσουμε ένα από τα θέματα που ενδιαφέρουν πολλούς από τους ανθρώπους που ασχολούνται με την Ιαπωνία έμμεσα ή άμεσα. Και αυτό είναι... το σούσι!!! Α! Όχι! Λάθος! Το φαγητό το καλύψαμε σε άλλο ποστ (Αρσινόη σταμάτα να είσαι φαγανή και κάνε λίγο δίαιτα! Έλεος δηλαδή πια!) Ποιος μίλησε;;; (Η εσωτερική φωνή σου. Θα σου κάνω λίγο παρέα σε αυτό το ποστ. Δε θα ενοχλώ πολύ.) Καλά εντάξει... κάτσε.
Πίσω στο θέμα μας! Σήμερα θα μιλήσω λίγο για τα ιαπωνικά κόμικς, ή όπως τα λένε εδώ μάνγκα. Όπως πολλοί ξέρουν είναι λίγο διαφορετικά από τη δυτική τους αντιστοιχία αν και προήλθαν από τη Δύση αλλά εξελίχθηκαν αλλιώς στην πορεία. (Έγιναν πορνό...) ΟΧΙ! Δεν εννοώ αυτό! Μιλάμε για το στυλ της τέχνης. (Ναι αλλά έχει και πορνό!) Ε σιγά ψάξε υπάρχουν και δυτικά χεντάι. Είσαι πονηρό μυαλό. (Εγώ;) Όχι η θεια μου η Μαριγώ. Τέλος πάντων...
Τα μάνγκα διαφέρουν από τα αντίστοιχα δυτικά κόμικς κυρίως στον τρόπο ζωγραφικής και έκφρασης των χαρακτήρων. Όσοι έχουν διαβάσει θα έχουν παρατηρήσει πως οι χαρακτήρες τείνουν να έχουν τεράστια μάτια, μικρές μύτες και στόματα, περίεργα μαλλιά και να υπερβολικές εκφράσεις που μόνο οι Ιάπωνες μπορούν να εξηγήσουν. (Α! Λες για αυτές τις μαύρες γραμμές απογοήτευσης ή για τη μυξούλα όταν κοιμούνται;) Ναι. Γι αυτά λέω. (Τα μαλλιά είναι φάμπιουλους πάντως! Παραδέξου ότι τα ζηλεύεις;) Τι; Τα μαλλιά του Γκόκου ας πούμε. Άσε μας κουκλίτσα μου!
Είμαι σίγουρη ότι φτιάχνεις σουβλάκι με ένα μάτσο τρίχες του άνετα.
Μα δείτε πως αψηφούν τη βαρύτητα! (Ο Γκόκου πετάει ξέρεις, τα μαλλιά του δε θα πετούσαν;)
Τέλος πάντων, αυτό που διαφοροποιεί τα ιαπωνικά μάνγκα από τα δυτικά κόμικς πέραν από την τεχνοτροπία είναι ότι είναι ότι τα χωρίζεις σε διάφορες κατηγορίες ανάλογα με το κοινό στο οποίο απευθύνονται. Ενώ ας πούμε τα δυτικά κόμικς απευθύνονται γενικότερα σε ευρύ δημογραφικό κοινό που γουστάρει τα κόμικς (νέους, γέρους, παιδιά, κατοικίδια και λοιπά;)... Ναι βασικά... Τα μάνγκα απευθύνονται συνήθως σε συγκεκριμένο κοινό και γι αυτό οι κατηγορίες τους παίρνουν το όνομα τους κυρίως από το κοινό αυτό... (Κοίτα να δεις...) Ας πάμε λοιπόν να δούμε περιληπτικά τα βασικά είδη μάνγκα:
1. Shounen (Σόνεν) ίσως η πιο δημοφιλής κατηγορία, τα σόνεν μάνγκα απευθύνονται κυρίως σε μικρά αγόρια και εφήβους. Είναι πιο παιδικά από άποψη σεναρίου και έχουν μια αντιστοιχία με τα κόμικς των σούπερ ηρώων της Αμερικής. (Δηλαδή πολύ ξύλο, βία και όρκους στη φιλία; Άντε και καμιά γκομενίτσα με βυζιά;) Στο περίπου! Το τυπικό Σόνεν σενάριο έχει να κάνει με έναν πρωταγωνιστή, συνήθως έφηβο, που ανακαλύπτει ότι έχει κάτι... (Δυνάμεις, θυσαυρούς;Κάτι στο παντελόνι του; Τι;) Κάτι τέτοιο. Και ξεκινά ένα ταξίδι ή μια αποστολή για να γίνει πιο δυνατός ή να νικήσει κάτι κακούς. (Τι κλισεδούρα!!) Αυτά λοιπόν τα κλισέ θα τα λέμε σονενιές. Οι σονενιές είναι πολύ κλισέ μεν αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν ειναι διασκεδαστικές. Για την ακρίβεια γι αυτό είναι τα πιο δημοφιλή μάνγκα και έχουν φαν όλων των ηλικιών και στα δύο φύλα! Το πιο δημοφιλές σόνεν μάνγκα αυτή τη στιγμή στην Ιαπωνία είναι το One Piece που ξεκίνησε το 1997 και συνεχίζει μέχρι σήμερα. (Ωωωω! Η Λάμψη του Φώσκολου λιγότερο κράτησε!)
Λούφι - Ο Γιάγκος Δράκος της Ιαπωνίας
Άλλα δημοφιλή σόνεν μάνγκα είναι τα Naruto, Bleach, Dragonball, Fairy Tail, Fullmetal Alchemist, Detective Conan, Inuyasha etc etc etc (Ε δε θα κάνουμε και φουλ λίστα!)
2. Shoujo (Σότζο) - Και εδώ είναι που τα μάνγκα διαφοροποιούνται πολύ από τα Δυτικά κόμικς! Η κατηγορία Σότζο που κυριολεκτικά σημαίνει "κορίτσι" είναι μια κατηγορία μάνγκα που απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε γυναίκες και είναι ΑΚΟΜΑ πιο κλισέ από τα σόνεν (Πιο κλισέ; Παρακαλώ εξήγησε!) Σχεδόν όλα τα σότζο έχουν μια γυναίκα πρωταγωνίστρια και η ιστορία της έχει να κάνει πάντα με ένα ή δύο ή τρια (ή τέσσερα παιδιά που ήταν λεβέντες από τον Πειραιά;) Μη με αποσπάς! (Καλά ντε!) Ναι λοιπόν έχει να κάνει με αυτήν και κάτι γκόμενους και τις περιπέτειες της μέχρι να βρει την αληθινή αγάπη. (Να ξεράσω τώρα ή μετά;) Μετά παρακαλώ. Παρόλη την κλισεδιά, τα σότζο έχουν μερικά ωραία σενάρια και κάποια από αυτά ξεφεύγουν από τα τυπικά του είδους μάλιστα! Αλλά, ναι, η πλειοψηφία είναι πιο κλισέ πεθαίνεις! Μερικές φορές είναι σα να διαβάζεις άρλεκιν (που εδώ στην Ιαπωνία το χουν τερματίσει το θέμα, θα κάνω ποστ κάποτε!) αλλά τι να κάνουμε εμείς τα κοριτσάκια τα αγαπάμε αυτά; (Εντάξει δηλώνω ένοχη!) Ένα από τα δημοφιλέστερα σότζο μάνγκα όλων των εποχών που έγινε και πετυχημένο άνιμε είναι φυσικά το Sailor Moon!
Το οποίο μιλάει στην καρδιά κάθε ξανθιάς, γαλανομάτας Γιαπωνέζας.
Και φυσικά άλλα δημοφιλή σότζο μάνγκα είναι τα Cardcaptor Sakura, Ouran High School Host Club, Rose of Versailles, Fruits Basket, Candy Candy (Πωωωπωωω κλασικοοο!), Itazura na Kiss, Hana Yori Dango etc.
Μετά έχουμε και τις πιο σοβαρές κατηγορίες των Seinen και Josei καθώς και τα... Yaoi... Hentai... (Απαπαπα! Σκανδαλίζομαι! Σταμάτα!) Ναι, εφόσον η εσωτερική μου φωνή "σκανδαλίζεται" θα αφήσω την ανάλυση των κατηγοριών για επερχόμενο ποστ. Αλλά πριν κλείσουμε, ένα τυπικό βιβλιοπωλείο με μάνγκα είναι κάπως έτσι:
Ζαλίζομαι και μόνο που το βλέπω από φωτό, φανταστείτε από κοντά...
Και το καλύτερο όλων; Ενώ στην Ελλάδα ένα μεταφρασμένο μάνγκα το αγοράζεις από 8 ευρώ και πάνω, εδώ το βρίσκεις μέχρι και με 300yen! Για να κάνουμε τη μετατροπή... είναι κάτι παραπάνω από 2 ευρώ. Ναι καλά διαβάσατε... ένας τόμος 2 ευρώ. Κλάψτε τώρα σε μια γωνία και θα σας δω στο επόμενο ποστ. Μπάι μπάι!!!
Και, ναι, πιστεύω ότι είναι καιρός να θίξω λίγο αυτό το θέμα! Φαγητό! Μια από τις πηγές της ζωής (οι άλλες είναι τα ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού και ο Χάρι Πότερ... Τι εννοείτε ότι κάνω λάθος;)!! Τέλος πάντων όποιος δεν αγαπάει το φαγητό 1. ψεύδεται 2.έχει παραισθήσεις 3.δεν είναι άνθρωπος αλλά εξωγήινος μεταμφιεσμένος που και πάλι δύσκολο να μην αγαπάει το φαγητό. Μπορεί να είναι πέτρα μεταμφιεσμένη σε άνθρωπο. Δε ξέρω. Ξεφεύγουμε από το θέμα όμως.
Μιας και ανέφερα λοιπόν το φαγητό, για τι είναι ξακουστή η Ιαπωνία στον κόσμο όλο (Οτάκου παρακαλώ καθίστε κάτω! Δε βλέπουν όλοι άνιμε!) Μα για την κουζίνα της φυσικά! Και το πιο γνωστό φαγητό της πιο είναι; Επαναλάβετε μαζί μου! ΣΟΥΣΙ!
Ομολογώ ότι παλιότερα δεν μπορούσα να διανοηθώ πως στο καλό μπορεί κανείς να φάει ωμό ψάρι. Αλλά εδώ θα μου πείτε κάποιοι τρώνε ακρίδες. Το ψαράκι μας πείραξε; Οι Έλληνες είναι λίγο σιχασιάρηδες εδώ που τα λέμε και μόλις ακούνε για ωμό ψάρι παθαίνουν αμόκ. ΑΛΛΑ ΜΗ ΔΙΑΝΟΗΘΩ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΚΡΗΤΙΚΟ ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΗΔΙΑ! ΤΡΩΤΕ ΣΙΧΑΜΕΡΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΑ! ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΑ! Αχεμ! Μετά από αυτή την παρένθεση έχω να πω, αν ξεπεράσεις τη λέξη ωμό, θα ανακαλύψεις ότι πρόκειται για ένα πάρα πολύ γευστικό φαγητό. Γιατί το ωμό ψάρι δε βρωμά ψαρίλα όπως το μαγειρεμένο. Παράξενο; Σίγουρα αλλά ισχύει. Η αδερφή μου σιχαίνεται τα ψάρια αλλά τρελαίνεται για σούσι (σαν εμένα με το τυρί και την πίτσα).
Αυτά τα πιάτα δε μένουν ποτέ άδεια για πολύ!
Πέραν όμως από το σούσι η ιαπωνική κουζίνα έχει πολλά να προσφέρει στον απλό καλοφαγά. Από τα παραδοσιακά νουντλς σόμπα (όχι αυτή που ζεσταίνει, καμία σχέση) μέχρι την τηγανητή πανδαισία τένπουρα (ναι, επιμένω με ελληνικούς χαρακτήρες για το λολ) και από την φτιάξ-τη-μόνος σου τηγανίτα οκονομιγιάκι (που κυριολεκτικά σημαίνει ψήστο-όπως-γουστάρεις) μέχρι το πολύ κοντινό στην καρδιά μας σουβλάκι (κουσιγιάκι). Γιατί ναι! Και οι Ιάπωνες αγαπάνε το φαγητό σε καλαμάκι! Που να μάθουν και την πίτα!
Η ιαπωνική κουζίνα έχει άπειρα πράγματα να διαλέξεις και να φας και έχουν μάλιστα πάρει και δυτικά ή άλλα ασιατικά φαγητά και έχουν φτιάξει δικές τους εκδοχές. Η ομελέτα με ρύζι, κέτσαπ και ζάχαρη είναι απλά μια αμαρτία (και εύκολη στο φτιάξιμο και στην Ελλάδα). Οι Ιάπωνες που ως γνωστόν βαριούνται να πουν μεγάλα ονόματα την λένε Όμουραϊσου (από Omelette-rice). Και ναι μέχρι και το δικό μου όνομα τους φαίνεται βουνό και το έκοψαν στο μισό. Όχι Αρσινόη. Νόη. Το ινδικό κάρι που είναι καυτερό το μάζεψαν, του κατέβασαν την καυτερότητα 5-6 βαθμούς και τώρα μπορούν και το δίνουν και στα μωρά με το μπιμπερό! Την κινέζικη σούπα ράμεν την έχουν οικειοποιηθεί τόσο πολύ που ο μισός κόσμος πιστεύει ότι είναι ιαπωνικό πιάτο! Οχι! Παραδεχτείτε το! Το πιστεύατε έτσι δεν είναι; Ο Ναρούτο τρώει ξενόφερτα. Φέρτε του και ένα μπέργκερ τώρα!
Εδώ που τα λέμε και γω θα το κλέβα για την Ελλάδα. Βρείτε του ένα ελληνικό όνομα και το βουτήξαμε!
Πραγματικά η ιαπωνική κουζίνα και γενικά τα φαγάδικα εδώ βγήκαν από τον παράδεισο! Και το καλύτερο; Είναι φτηνά! Ενώ στην Ελλάδα και, γενικότερα, στην Ευρώπη και στην Αμερική πρέπει να πουλήσεις το νεφρό σου για να φας σε ιαπωνικό εστιατόριο, εδώ τρώς πλήρες γεύμα με 5 ευρώ περίπου (εκτός του κυρίως πιάτου σου έχουν μίσο σούπα και πίκλες ή γκιόζα ή οτιδήποτε...) Ζηλέψτε! Και τώρα θα με ματιάσετε πάλι και θα ανεβάσω κι άλλο πυρετό. OTL Ή απλά θα γίνω μια βουβάλα γιατί τρώω συνεχώς από τότε που ήρθα εδώ. Συνεχώς! Είναι ευχή ή κατάρα; Είμαι γουρούνα το ξέρω... Πρέπει να κάνω δίαιτα αλλά ρε γαμώτο... Εκεί που δουλεύω... έχει έναν όροφο... με 30 εστιατόρια. Είναι αποστολή μου να πάω σε όλα! Μετά κάνω δίαιτα ευχαρίστως!
Τώρα άλλο ένα ενδιαφέρον για τα ιαπωνικά εστιατόρια. Τα περισσότερα ειδικεύονται σε ένα είδος φαγητού. Τι εννοώ; Μόνο σούσι. Μόνο ράμεν. Μόνο ογιακοντόν. Μόνο οκονομιγιάκι. Και φυσικά το μενού είναι απλά παραλλαγές του κυρίως πιάτου. Ξεχάστε τα ιαπωνικά εστιατόρια που έχουν διάφορα. Αυτά είναι στη Δύση! Θες ουντόν; Πας σε ουντον-άδικο (α ρε γλωστοπλάστης που μαι!). Κάρι; Σε Καρι-τζίδικο... Οκ ας μην το κάψω κι άλλο. Αυτό τους επιτρέπει να σου φέρνουν το φαγητό γρήγορα αλλά επίσης και να είναι υπερνόστιμο εφόσον οι σεφ μόνο αυτό κάνουν. Κάτι λίγο σα τα σουβλατζίδικα πριν τη δουν ντελικατέσεν που απλά έφτιαχναν σουβλάκια. Τώρα θα δεις και τις σαλάτες, το ιμάμ, το άλφα, το βήτα, την κουτσή Μαρία κτλ.
Αχ! Τώρα μου έλειψε το σουβλάκι. Πρέπει να έχει κάπου εδώ γύρω αλλά θα έχει τιμή όπως το σούσι στην Ελλάδα. Είναι γκουρμεδιά για τα ιαπωνικά δεδομένα. Όποιος από τους αναγνώστες το σκέφτεται παρακαλείται να έρθει να ανοίξει ένα φτηνό σουβλατζίδικο εδώ. Θα χεστεί στο γιεν! Ή να κάνει φιούζιον (πφφφφ) ελληνοιαπωνική κουζίνα. Πίτα σούσι. Τακογιάκι μουσακάς κτλ. Αυτοί εδώ τα τρώνε όλα! Σας περιμένω!!!
Το οκονομιγιάκι είναι η προσωποποίηση του "Τα τρώω όλα". Μπορείς να βάλεις και του πουλιού
το γάλα που λέει και ο Βασιλόπουλος. Δεν εγγυώμαι για τη γεύση!
Γεια σας, γεια σας και καλωσήρθατε σε ένα ακόμα ποστ της κοντέσσας! Αφού βασανίστηκα αρκετά για το επόμενο θέμα τελικά κατέληξα σε ένα θέμα με το οποίο μπορώ να κάνω συγκρίσεις με την Ελλάδα και να φέρω ως παράδειγμα τεράστιας διαφοράς μεταξύ της δικιάς μας κουλτούρας και της ιαπωνικής. Και αυτό είναι...
ΤΑ ΤΡΕΝΑ!
Και ας ανεβάσουμε το κέφι με ένα σουξέ για τα τρένα.
Τι έγινε γατάκια; Νομίζατε ότι θα έβαζα καμιά Βίσση που έγραφε το Σ'αγαπώ στο τζάμι; ΠΡΙΤΣ! Βάζω κάτι που ταιριάζει στην πνευματική μου ηλικία! ΑΧΕΜ!
Τα τρένα στην Ιαπωνία που λέτε δεν είναι σα τα τρένα σε καμία περιοχή στον κόσμο. Οι Ιάπωνες έχουν τελειοποιήσει την τέχνη του τρένου (αν υπάρχει τέχνη του τρένου που και να μην υπάρχει την τελειοποίησαν τέλος πάντων) σε τέτοιο επίπεδο που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να χάσκεις σα χάνος όταν δεις το χάρτη του μετρό του Τόκιο.
Εντάξει μωρέ. Πήραν ένα τρίχρονο, του έδωσαν κηρομπογιές και ορίστε το αποτέλεσμα!
Αν αυτό που βλέπετε σας φαίνεται βουνό που να δείτε και το χάρτη των JR aka των υπέργειων σιδηροδρόμων και επίσης τις ιδιωτικές γραμμές. Δε θα τα δείτε ποτέ όλα μαζί γιατί απλούστατα ο χάρτης δε θα διαβαζόταν.
Όσο όμως μπερδευτικά και να φαίνονται, ακριβώς επειδή είναι τόσο εξελιγμένα, μπορείς να πας με τα τραίνα πρακτικά παντού. Θέλεις μπουζούκια; Πάμε! Θέλεις μπαράκια; Πάμε! Απλά να πάρουμε τη Γκίνζα-σεν μωρέ γιατί η Χιμπίγια-σεν έχει κόσμο, εντάξει; (ΕΔΩ ΜΟΥ ΚΑΘΕΣΑΙ ΧΙΜΠΙΓΙΑ! Δε θα βρω κάποτε να κάτσω; Θα τα πούμε τότε!)
Το πλεονέκτημα όλων αυτών των τρένων έναντι των αυτοκινήτων είναι αυτό ακριβώς στο οποίο τα αυτοκίνητα υπερτερούν σχετικά στην Ελλάδα. Είναι πάντα στην ώρα τους! Και φυσικά δεν απεργούν ποτέ. Η ιδέα και μόνο του να προκαλέσουν πρόβλημα σε εκατομμύρια ανθρώπων που πάνε στις δουλειές τους δεν κάθεται καλά σε κανέναν Ιάπωνα. Που να δείτε τις φάτσες όλων όταν τους λέω ότι στην Ελλάδα το μετρό απεργεί 2 φορές το μήνα στις καλές του! Βέβαια υπάρχουν φορές που απρόβλεπτοι παράγοντες όπως μια αυτοκτονία, ένας σεισμός, ένα τσουνάμι βρε αδερφέ θα τα κάνει να καθυστερήσουν. Και φυσικά υπάρχει και αυτό...
Και μου λέγε η μάνα μου, διάβασε Τάρο! Αλλά όχι! Εγώ ήθελα να πάω να δουλέψω στα τρένα.
Το οποίο είναι να μη σου τύχει! Και εμένα μου έχει τύχει μια φορά το βράδι αλλά ευτυχώς κατέβαινα στην αμέσως επόμενη στάση! Γενικά πέφτει στριμωξίδι αλλά λογικό σε μια πόλη 13 εκατομμυρίων! Και για όσους σκέφτονται να πάρουν αμάξι, ναι αμέ! Μπορεί οι δρόμοι του Τόκιο να είναι σχετικά άδειοι αλλά οι αυτοκινητόδρομοι είναι τόσο πήχτρα που θα φτάσεις στη δουλειά σου μετά από κανά μήνα! Οπότε τρένα και πάλι τρένα!
Τέλος πάντων σε περίπτωση που αργοπορήσεις γιατί έπεσε χαλάζι, πανδημία ή απλά ήσουν σάντουιτς μαζί με το Γιαμάντα και τον Τανάκα... μπορείς να δικαιολογηθείς στη δουλειά σου με μια απλή ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΑΡΓΟΠΟΡΙΑΣ! Γιατί ενώ στην Ελλάδα θα σου ρίχναν κωλοδάχτυλο που τόλμησες να διαμαρτυρηθείς εδώ σου κάνουν τεμενάδες, ζητάνε συγνώμη από σένα και τους προγόνους σου και σου δίνουν ένα χαρτάκι για να πιστέψει το αφεντικό σου ότι δεν ήσουν στη Χαβάη με 2 γκόμενες και γι αυτό άργησες 10 λεπτά (αν σιχαίνονται κάτι σε αυτή τη χώρα είναι οι δικαιολογίες!). Οπότε ζήτω τα ιαπωνικά τρένα ακόμα και αν ο κλιματισμός σε κάνει να πιστεύεις ότι ήρθε η επόμενη εποχή των παγετώνων.
Και φυσικά εδώ στο Τζαπάν έχουμε και τα γρηγορότερα τρένα στον κόσμο. Οι Αμερικάνοι επειδή είναι χάλια στις ξένες γλώσσες τα λένε bullet trains αλλά το ορθό τους ιαπωνικό όνομα είναι σινκάνσεν. Και ναι, πιστέψτε με. είναι γρήγορα. Ενώ στην Ελλάδα κάνεις και 7 ώρες να πας από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, το καλό μας το σινκάνσεν κάνει 3,5 ώρες! Και όχι μόνο είναι γρήγορα είναι ΚΑΙ αθόρυβα. Φυσικά υπάρχουν διάφορα είδη σινκάνσεν που έχουν ονόματα γυναικών γιατί... γιατί όχι βασικά; Αν και θα ήθελα και κανά αγόρι στην παρέα.
Εννοώ... έχει μακρουλό σχήμα αν το καλοσκεφτείς...
Τα τρένα λοιπόν για κάποιο ανεξήγητο λόγο οι Ιάπωνες τα αγαπάνε και τα εγκατέστησαν παντού στη χώρα τους. Τουλάχιστον είναι φιλικότερα προς το περιβάλλον από ότι τα αυτοκίνητα και... ελάτε τώρα... στην Ελλάδα πας στο περίπτερο με το αμάξι... αν είναι! Είναι τόσο δημοφιλή που μερικές εταιρείες έχουν τις δικές τους μασκότ και υπάρχει μια ειδική κατηγορία οτάκου που είναι τόσο πορωμένοι με τα τρένα που ξέρουν και πόσες βίδες έχει κάθε βαγόνι και αν αυτές οι βίδες φτιάχτηκαν στην Ιαπωνία ή στο Πακιστάν. Δεν ξέρω αν είναι χαριτωμένο χόμπι ή τρομακτικό...
Το κακό με όλα αυτά (Γιατι η Ιαπωνία δεν είναι η μαγική χώρα των μονόκερων... ναι σε σένα μιλάω himeprincesskawaiiotakubaka13) είναι ότι σε σχέση με την Ελλάδα τα κόμιστρα σου πιάνουν τον κώλο και το... τον κώλο βασικά. Μπορείς να δίνεις από 4-8 ευρώ κάθε μέρα πήγαινε έλα στη δουλειά. Φυσικά οι περισσότερες εταιρείες τα καλύπτουν αυτά αλλά και πάλι. Κάρτες απεριορίστων δεν υπάρχουν, ξεχάστε το! Κάθε εταιρεία θέλει τα δικά της, σιγά που θα έκαναν και εκπτώσεις;
Οπότε τι προτιμάτε; Να πληρώνετε 1,40 ευρώ εισητήριο (τώρα το αύξησαν, το μείωσαν δεν έχω ιδέα) για μιάμιση ώρα, χωρίς εγγύηση ότι θα φτάσετε στην ώρα σας και με απεργίες κάθε τρεις και λίγο ή να πληρώνετε 4-8 ευρώ και να ξέρετε ότι σίγουρα θα είστε στον προορισμό σας εκτός και επιτεθεί ο Γκοτζίλα που και πάλι θα έχετε ένα χαρτί να το αποδείξετε; Και το ντιμπέιτ αρχίζει!
Γεια σας; Με ξεχάσατε κιόλας ατιμούτσικα; Ελπίζω πως όχι γιατί επανήλθα με ένα φλέγον ζήτημα που είμαι σίγουρη πως βασανίζει όλους σας. Σας βασανίζει τόσο πολύ που δε μπορείτε να κοιμηθείτε τα βράδια. Το ξέρω, το ξέρω... Και αυτό το ζήτημα είναι...*drumroll*
ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ;;;;
Είδατε; Το ήξερα ότι σας έκαιγε να μάθετε! Κι αυτό γιατί οι τουαλέτες στην Ιαπωνία δεν είναι συνηθισμένες τουαλέτες κυρίες και κύριοι! ΟΧΙ! (Εκτός από αυτή στο σπίτι μου. Πιο νορμάλ πεθαίνεις αλλά τέσπα...) Είναι σα κάποιος να πήγε στο Σταρ Τρεκ, να ξερίζωσε το πιλοτήριο του Έντερπραϊζ και να είπε "Ωραίο αυτό! Τι να το κάνω; Τι να το κάνω; Α! Το βρήκα! Θα το κάνω χέστρα!"
Και έτσι κυρίες και κύριοι γεννήθηκαν οι μοντέρνες Ιαπωνικές τουαλέτες. Γιατί του Ιάπωνα δε του φτάνει να πηγαίνει να κάθεται και να χέζει έτσι απλά. Πρέπει να κάθεται και να χέζει και να έχει και κάποιον να του σκουπίζει τον κώλο με το συμπάθειο. Α! Και για να έχουμε οπτική επαφή, μια τυπική ιαπωνική χέστρα είναι κάπως έτσι:
Αν κοιτάξετε καλύτερα θα δείτε και το κουμπί διακτινισμού κάπου εκεί πέρα... (Πηγή Εικόνας)
Για να εξηγηθούμε, πας να χέσεις οκ; Και ρε παιδί μου δεν είσαι και στα καλύτερα σου. Τι να σου κανει το χαρτάκι τώρα; Θα χαλάσεις όλο το ρολό; Όχι! Πατάς το κουμπί που είναι σα συντριβανάκι και το νεράκι αναλαμβάνει να κάνει όλη τη βρωμοδουλειά. ΤΟ ΠΙΑΣΑΤΕ; ΒΡΩΜΟΔΟΥΛΕΙΑ; Οχι; ):
Έχει και μπιντέ για όσους νοσταλγούν το παλιό αυτό κλασικό εξοπλισμό μπάνιου που συνήθως πιο πολύ χρησίμευε στο να πετάς τα άπλυτα παρά σε οτιδήποτε όλο.
Επιπλέον, αν βρε παιδί μου έχεις φάει κάτι βρωμερό, ας πούμε κίμτσι, και η τουαλέτα μυρίζει σαν άστεγος στην Ομόνοια... ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ! Με ένα απλό κουμπί βγαίνει τόσο αποσμητικό που μπορείς να βάλεις και εσύ και να μοσχομυρίζεις στο επόμενο ραντεβού σου!
Τώρα αν είναι χειμώνας και το ντελικάτο κωλαράκι σου δεν αντέχει το κρύο. ΠΑΛΙ ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ!! Η ΑΜΑΝ Τελεσόπινγκ έχει τη λύση! Εεε εννοώ η τουαλέτα! Με ένα κουμπάκι πάλι το κάθισμα ζεσταίνεται τόσο πολύ που νομίζεις ότι το ζέσταινε όλη μέρα κάποιος που είχε φάει πολύ, μα πολύ κίμτσι. Σόρρι για το μένταλ.
Και φτάνουμε στη μια και μοναδική λειτουργία που με εξοργίζει ως ανθρώπινο ον. ΤΟ ΚΟΥΜΠΑΚΙ ΗΧΟΥ! Το οποίο χρησιμοποιούν μόνο οι γυναίκες! Για να το κάνω πιο λιανά... Οι γυναίκες εδώ πέρα ντρέπονται να τις ακούς να κατουράνε και πατάνε ένα κουμπάκι που είτε κάνει τον ήχο από το καζανάκι είτε βγάζει μουσικούλα. Και ερωτώ. ΓΙΑΤΙ: Το κατούρημα είναι μια απόλυτα φυσική ανάγκη, γιατί να ντρέπεσαι να το κάνεις; Αρνούμαι να πέσω στην παγίδα τους!
Για την ακρίβεια... Στην εταιρεία μου γράφουμε αναφορά και κάθε μέρα αν έχουμε κάτι για το οποίο μετανιώνουμε το αναφέρουμε και αυτο. Ε... Μια φορά έπεσα στην παγίδα και πάτησα το κωλοκουμπάκι. Και μετά σκεφτόμου πολύ σοβαρά να το γράψω στην αναφορά ως κάτι που μετάνιωσα. Δεν το έκανα αλλά ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ! Με ακούτε Γιαπωνέζες; Δε με νοιάζει αν με θεωρείτε γουρούνα! Θα κατουράω όπως θέλω! ΑΜΑ ΠΙΑ!
Βέβαια μια φορά το σατανικό κουμπάκι με έπιασε εξ απροόπτου στην ύπουλη παγίδα του. Βασικά βρέθηκα σε μια τουαλέτα που έκανε αυτόματα θόρυβο! Και την ποστάρω για τις ομοϊδεάτισσες μου ώστε να την αποφύγουν αν τυχόν βρεθούν στο Τόκιο το μέλλον. Ορίστε ο ένοχος κυρίες και κύριοι!
Μη με κοιτάς έτσι! Ξέρεις τι έκανες!
Αυτή η συγκεκριμένη τουαλέτα βρίσκεται στο πολυκατάστημα Σιμπούγια 109 (νιώστε με λίγο και διαβάστε το ως εκατόν εννιά) στον έκτο όροφο. Μόλις πας να κάτσεις κάνει το θόρυβο. Και σε ερωτώ τουαλέτα! Με ποιο δικαίωμα μου στερείς τη χαρά να κατουρήσω φυσικά; Ε; ΜΟΥ ΛΕΣ; Μπήκες στη μαύρη λίστα.
Κατά τ' άλλα αγαπώ τις φουτουριστικές Ιαπωνικές τουαλέτες. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι οι παραδοσιακές τους μοιάζουν με τις τούρκικες. Εμ, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα το αυτόματο της Σιμπούγια παρά η τρύπα στο χώμα. Πάντως είναι πόρωση έχω να πω. Έχω και αγαπημένη κιόλας! Βρίσκεται στο κτίριο που δουλεύω αυτή την εποχή, στον 21ο όροφο. Πρώτη αριστερά με το που μπαίνεις!
Μα κοιτάχτε την! Λέω να της κάνω σελίδα στο Φέισμπουκ! Ποια είναι η πιο όμορφη τουαλέτα στον κόσμο; Εσύ είσαι! Εσύ!
Πάει αποτρελάθηκα! Μη με ξεσυνερίζεστε έχω φάει ένα μικρούτσικο πολιτισμικό σοκ εδώ πέρα.
Τέλος πάντων... Αυτό το ποστ το αφιερώνω στην πολυαγαπημένη μου ξαδέρφη Βάνα που αγαπά τις ιαπωνικές χέστρες και αναγνωρίζει την αξία τους! Αυτά από μένα για απόψε! Θα τα πούμε την επόμενη φορά αρκεί να βρω καλό θέμα. Για προτείνετε τίποτα!
.png)
