Ninja post - Λουλουδοβλεψία©

Δηλώνω copyright στη λέξη γιατί μόλις τη σκέφτηκα. Αν υπάρχει κάποιος άλλος που να την είπε πριν από μένα,,, respect bro!
Σας έχω συνηθίσει στα μεγάλα hiatus αλλά είναι καιρός να αλλάξει αυτό! Θα γράφω λιγότερα για να γράφω συχνότερα!

Λοιπόν, σήμερα το μενού έχει νίντζα ποστ τουτέστιν δε το περιμένατε σύμφωνα με τα όσα είχα γράψει πιο πριν για το τι θα επακολουθήσει. Αλλά είναι ο καιρός τους και είναι κρίμα να μη γράψω για αυτές. Για ποιες μιλάω; Μα για τις κερασιές φυσικά! Το εθνικό δέντρο της Ιαπωνίας, σύμβολο του ιαπωνικού πολιτισμού και γνωστό σε όλο τον κόσμο! Τέλη Μάρτη- αρχές Απρίλη είναι η εποχή που αυτά τα δέντρα ανθίζουν με τα χαρακτηριστικά ροζ λουλούδια και σηματοδοτούν την αρχή της άνοιξης και γενικώς πολλές αρχές. Γι αυτό και οι Ιάπωνες αρχίζουν σχολικές χρονιές, οικονομικές χρονιές κτλ. από τον Απρίλιο. Η άνοιξη είναι η σημαντικότερη εποχή της Ιαπωνίας. Επειδή ανθίζουν οι κερασιές να υποθέσω.

Οι κερασιές όμως (sakura ιαπωνιστί) δεν ανθίζουν έτσι απλά στην αφάνεια. Όχι! Οι Ιάπωνες γιορτάζουν τις κερασιές με τον πιο γνωστό τρόπο που γιορτάζουν οι άνθρωποι από τότε που ανακάλυψαν ότι το οινόπνευμα πίνεται. Με άφθονες δόσεις πιοτού (και φαγητού μην πάει κάτω ξεροσφύρι) κάτω από τα δέντρα σε φάση πικνίκ. Αυτό είναι το γνωστό έθιμο του hanami (λουλουδοβλεψία στα ελληνικά από εμένα) και φυσικά αυτοί που το κάνουν είναι λουλουδοβλεψίες! (Α! Τους ανώμαλους!)

Από παλιά νόμιζα ότι τo hanami περιλαμβάνει να πας μια ωραία και ηλιόλουστη πρωϊα, να στρώσεις κάτω και να γίνεις ντίρλα καταμεσήμερο και ξαφνιάστηκα όταν έμαθα ότι μπορείς να το κάνεις και το βράδι! Εδώ που τα λέμε λογικό γιατί όταν δουλεύεις, πού χρόνος για λουλουδοβλεψίες;

Έτσι αυτή την Τρίτη που μας πέρασε, εγώ και οι συνάδελφοι μου πήγαμε να δούμε τις κερασιές... Εγώ δεν πίνω τελευταία γιατί το συκώτι μου έχει ένα θέμα (ναι, εγώ που δε πίνω έχω θέμα με το συκώτι... φάρμακα τι τα θες...) αλλά μπορούσα να φάω! Έτσι, και μια και δυό, πήραμε το μετρό και πήγαμε στο κοντινότερο πάρκο στο Yasukuni Jinja. Οι γνώστες της ιστορίας θα ξέρουν ότι ο ναός έχει αφιερωθεί σε όσους πέθαναν για την αυτοκρατορική Ιαπωνία (μαζί και των εγκληματιών πολέμου) και είναι πολύ controversial μέρος αλλά εγώ δε πήγα για ιστορική έρευνα... Πήγα στο πάρκο να δω δέντρα.

Λοιπόν, ακολουθούν φωτό γιατί σας κούρασα με το μπίρι-μπίρι!

Η πύλη είναι λίγο κουνημένη γιατί περπάταγα + είναι νύχτα.

O κύριος είναι σαμουράι από την εποχή του Bakumatsu.

Και voila! Το ιαπωνικό hanami εν έτει 2015!

Όπως καταλάβατε, επειδή το Τόκιο είναι μεγάλο γίνεται της μουρλής στα πάρκα αυτή την περίοδο. Αλλά είναι τέλειο γιατί υπάρχουν πάγκοι με street food, τραπέζια να κάτσεις και να πιεις και γενικά μου θύμισε το πανηγύρι στο χωριό μου χωρίς την Έφη Θώδη και τα κλαρίνα! Τα φαγητά στους πάγκους είναι τέλεια. ΚΑΙ ΝΑΙ! ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ! Τα καλαμάκια φυσικά. ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ! Έχετε φάει ποτέ βοδινό σουβλάκι; Όχι φαντάζομαι γιατί δεν υπάρχει στην Ελλάδα! ΚΑΚΩΣ! Είναι 1000 φορές πιο νόστιμο από το χοιρινό! Επίσης, καλαμάκι καλαμάρι, takoyaki, yakisoba και άλλες λιχουδιές και σε λίγο ξεχνάς τα λέλουδα και απλά περιδρομιάζεις. Βέβαια τα λέλουδα είναι το highlight οπότε...

Και το καλύτερο; Φυσά ο άνεμος και σκορπίζουν και είναι σα χιόνι!

Αλλά ρε γαμώτο έκανε κρύο και δε μπόρεσα να κάτσω πολύ μην αρρωστήσω. Θα ξαναπάω την Κυριακή με την παρέα αλλά μπορεί να βρέχει. Κι αν χιονίζει και αν βρέχει το σάκουρα αντέχει! 

Τα λέμε παίδες!!

Τουτουρου~! Η Μέκκα των άνιμε/μάνγκα/χόμπι/ηλεκτρονικών

Kudos σε όποιον έπιασε την αναφορά στον τίτλο! Και τώρα κυρίες και κύριοι το ποστ που όλοι περιμένατε!! Μαζί μας Η ΜΙΑ! Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ! Η ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ! Η Μέκκα όλων των χόμπι! Η πόλη των ηλεκτρονικών! H Ακιχαμπάρα! Ατιμούτσικα! Χαίρεστε έ; Πάμε!

Εν μέσω μετακόμισης λοιπόν, και αφού είχαμε πάει στα ΙΚΕΑ να πάρω έπιπλα, έπρεπε να πάω να πάρω και ηλεκτρονικά. Και ποιο είναι το καλύτερο μέρος; Μα φυσικά το Yodobashi Camera, ένα γιγάντιο μαγαζί 7 ορόφων στην καρδιά της Akihabara. Ήταν δοκιμασμένο (από εκεί πήρα και το λάπτοπ μου), έχω και κάρτα πόντων (και τους αυγατίζω μπας και πάρω κανά Playstation Vita μισοτιμής) και ήταν μια τέλεια ευκαιρία να πάρω την αδερφή μου και να κάνουμε μια φουλ otaku culture βόλτα. Και έτσι ξεκινήσαμε! Εγώ, έχοντας ξαναπάει είχα ενθουσιασμό για την αδερφή μου και εκείνη, ώντας μεγάλη anime fan, ακόμα περισσότερη. Γι αυτό, όταν φτάσαμε ήταν άρχισε να τραβάει κάθε είδους φωτογραφία!

Γειά σας! Με λένε Αρσινόη και θα είμαι ο ξεναγός σας σε αυτό το ταξίδι. Τα dakimakura ανά χείρας και φύγαμε!

Με το που θα βγεις από το σταθμό γίνεται εμφανές ότι η μοντέρνα Akihabara δεν προμοτάρεται τόσο στους εγχώριους όσο στους διεθνείς οτάκου. Κοινώς είναι μια τεράστια τουριστοπαγίδα! 

Καλωσήρθατε! Δε θα φύγετε ποτέ από δω, ή τουλάχιστον τα λεφτά σας δε θα φύγουν ποτέ από εδώ!!

H Ακιχαμπάρα ήταν η περιοχή που οι Ιάπωνες πήγαιναν μετά τον πόλεμο να αγοράσουν ηλεκτρονικά οπότε άρχισε να μαζεύει κάθε είδους σπασικλάκια και αυτό δεν άργησε να εξελιχθεί και πλέον τραβάει ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ τα σπασικλάκια. Geeks αν δε θέλετε την ελληνική λέξη. Από τα τεράστια μαγαζιά με φιγούρες, games και μάνγκα, μέχρι πολυόροφα και πολύχρωμα arcades και από τα πρωτότυπα sex shop στα καθώς πρέπει cosplay-kan, η Ακιχαμπάρα έχει κάτι για όλους (εκτός από μόδα πρέπει να πω αλλά πόσα γαμάτα να χωρέσουν σε μια περιοχή;). Και φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να μην πάμε στα πάντα. Ακολουθούν φωτογραφίες! Δε θα τις ποστάρω όλες εδώ. Θα βάλω πλήρες άλμπουμ στο προφίλ μου στο Facebook αλλά παρουσιάζω τις καλύτερες (και πιο αστείες). 

Ξεκινάμε με Akiba Showroom, μια μικρή έκθεση κάτω στο σταθμό, που δείχνει όλες τις φιγούρες της SHFiguarts και φυσικά μπορείς να τις αγοράσεις.

Απίστευτο στήσιμο Kamen Rider Hibiki.Είμαι μεγάλη φαν των Kamen Rider. Εγώ και άλλοι 5 στην Ελλάδα.

They're over 9000! Α όχι κάτσε... 1, 2, 3... καμιά 15ρια είναι!

Ο Ντάσου Βέινταα μας εύχεται Καλή Πρωτοχρονιά! Να τονίσω ότι οι Ιάπωνες λατρεύουν τον Ντάσου Βέινταα.

Συνέχεια έχει το Radio Kaikan, ένα επταόροφο κτίριο γεμάτο με διάφορα μαγαζιά για όλα τα γούστα.Οι φαν του Stein's Gate θα το γνωρίζουν γιατί εκεί έπεσε ο μυστηριώδης δορυφόρος στην αρχή της σειράς (ναι, εκεί ήταν η διάλεξη του καθηγητή υποτίθεται). Εδώ βρίσκεται και το κεντρικό μαγαζί του K-books, μιας αλυσίδας που ειδικεύεται στα πάντα anime/manga. Από φιγούρες μέχρι cosplay. Και στους ορόφους 6-7 βρίσκεται ο παράδεισος των ball-jointed-dolls. Αν είστε λάτρης της συλλογής από σπάνιες κούκλες που έχουν flexible σώμα και ποζάρουν (σαν εμένα) τότε είναι το μέρος για εσάς. Φυσικά οι καλές κυμαίνονται σε τιμές άνω των 400 ευρώ. Ορίστε φωτό!

Δεν είμαι σίγουρη από ποιο άνιμε είναι. Διαφωτίστε με!

Πρώτη στάση κούκλες Pureneemo. Είναι πολύ χαριτωμένες και θυμίζουν κλασικά anime girls/boys. Το μαγαζί στον 6ο όροφο έχει και κούκλες και άπειρες στολές/αξεσουάρ για να τις ντύσεις. Αν τύχει να πάω εκεί κάθομαι μία ώρα με το ρολόι. Μια μέρα θα πάρω μια μικρή Pureneemo γιατί ποτέ δε θα ξεπεράσω το κόλλημα που έχω με τις κούκλες.

Εσείς κλαίτε που δε μένετε Ιαπωνία και εγώ που δε μπορώ να πάρω αυτές τις κούκλες. 

Ορίστε και Saber με Kurisu. Κλάφτε μαζί μου...

Και το χειρότερο για μένα; Στον πάνω όροφο έχει Dollfies! Οι καλύτερες κούκλες ever! Και μακράν οι ακριβότερες. Υπάρχει ολόκληρη έκθεση αλλά απαγορεύονται οι φωτό και έτσι δε τραβήξαμε τίποτα. Καλά... δε πειράζει. Πάρτε άλλη μια Pureneemo για παρηγοριά. 

Εμένα δε με παρηγορεί καθόλου...

Στη συνέχεια το πρόγραμμα είχε Kotobukiya. Καμία σχέση με την κοτομπουκιά παρεπιπτώντως. Είναι ένα μαγαζί με merchandise από τα πιο τρέντι anime/game franchises και το έχω ιερό γιατί εκεί υπάρχει το επίσημο μαγαζί του Tales of και του Idolmaster, τα 2 πιο αγαπημένα μου game franchises (μετά το Final Fantasy φυσικά). Το μαγαζί του Tales of το επισκέπτομαι μια φορά το μήνα και έχω σηκώσει όλο λίγο πολύ γιατί έχω το σπίτι μου θεματικό με Tales of (αυτοκολλητάκι του Ludger στο ψυγείο, μίνι Zelos και Rita στη βιβλιοθήκη, ποτήρια, μαξιλάρια κ.ο.κ.). Το Idolmaster πάλι ακόμα δεν το έχω τιμήσει αλλά στην Ελλάδα το Japan Playstation Network είχε κάνει χρυσές δουλειές από όλα τα DLC που αγόραζα. Αλλά παρεκτρέπομαι. Στο Kotobukiya μπορείς να βρεις από merchandise Shingeki no Kyojin μέχρι από διάφορα hentai. Και φυσικά, τι προτίμησε να βγάλει φωτό η αδερφή μου;

- Πρόκειται ξεκάθαρα για μια αλληγορία του Προπατορικού Αμαρτήματος.

- Ναιιιιι... Τι; Α; Α ναι! Βέβαια! Αριστούργμα. *κλείνει φερμουάρ*

Και αυτό το γλυπτό ονομάζεται "Σκύψε Ευλογημένη".

Φυσικά δε λείπουν και πράγματα που μας προκαλούν νοσταλγία...

Πόσοι έβλεπαν Medabots?? Μεγάλη αγάπη τα πρωινά του Σαββάτου. 

Καθώς και εντυπωσιακές φιγούρες από Δυτικά franchises...

O Joker μας λέει να χαμογελάσουμε σαν κι αυτόν.

Αν ποτέ γίνω πλούσια θα φτιάξω ένα δωμάτιο που θα είναι ο οργασμός του νέρντουλα και θα είναι γεμάτο τέτοια. ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ OPTIMUS PRIME!

Με αυτά και με εκείνα χορτάσαμε από μαγαζιά, φιγούρες κτλ. αλλά πεινούσαμε ακόμα, για κανονικό φαγητό αυτή τη φορά. Και τι πιο "Ακιχαμπαραίϊκο" από την εσάνς του οτακισμού, ένα maid cafe! Για όσους δεν γνωρίζουν, maid cafe είναι καφε-εστιατόρια που όλες οι σερβιτόρες είναι ντυμένες υπηρέτριες και σε φωνάζουν "Αφέντη/Κυρία". Σα να μένεις στην Εκάλη αλλά σε ιαπωνική χαριτωμένη βερσιόν. Υπάρχουν και τα αντίστοιχα με μπάτλερ και έχω ορκίσει τη φίλη μου τη Μάρι να με πάει μια μέρα, αλλά προς το παρόν έχω εμπειρίες μόνο από maid cafe.

Φυσικά, επειδή η Ακιχαμπάρα είναι τουριστικό μέρος, τα maid cafe μοιάζουν πιο πολύ με εστιατόριο στη Μικρή Βενετία της Μυκόνου (πιάτο καλαμαράκια 25 ευρώ... ακόμα να το χωνέψω...) παρά με ανήλιαγες κρυψώνες για ασπρουλιάρηδες, παρθένους οτάκου με τα dakimakura τους. Τουλάχιστον αυτά κοντά στο σταθμό. Γιατί όσο πιο πίσω πας τόσο πιο χάρντκορ τα πράγματα. Και δε θα πήγαινα την αδερφή μου παρά στα χάρντκορ. Να δει πραγματικούς οτάκου επί το έργω. Και ήμασταν τυχερές! Δίπλα από το Kotobukiya υπάρχει το 1ο Maid in Dreaming (είναι αλυσίδα αλλά αυτό ήταν το ορίτζιναλ) και πήγαμε. 

Μας υποδέχτηκαν κοπελίτσες βγαλμένες από το τελευταίο moe anime, απίστευτα χαριτωμένες. Καθώς μπαίναμε βέβαια έβγαιναν κάτι 50ρηδες οτάκου που μας χαιρέτησαν και η αδερφή μου με κοίταξε με τρόμο αλλά το προσπεράσαμε. Όσο και να φρίκαρε στην αρχή, πρέπει να σας εκμυστηρευτώ ότι λατρεύει τα maid cafe και μάλιστα παλιά ήθελε να δουλέψει σε ένα (που θα το έβρισκε στην Ελλάδα, ιδέα δεν έχω!) . Παραγγείλαμε τη νο1 σπεσιαλιτέ που πρέπει κάποιος να φάει σε maid cafe, το Omuraisu (ομελέτα με ρύζι, δυτικής προέλευσης ιαπωνική εφεύρεση) και φυσικά λίγη melon soda για να κατέβει κάτω.

Η μισή χαρά του να πίνεις melon soda είναι το ότι μοιάζει με ραδιενεργό μίγμα. Η άλλη μισή είναι η γεύση! 

Όταν με το καλό μας έφεραν το φαγητό, για να το φάμε, έπρεπε να κάνουμε μαγικά　για να γίνει νόστιμο μαζί με τη maid που μας το σέρβιρε. Αυτό περιελάμβανε το να κουνάμε τα χέρια μας σα παλαβά, να σχηματίζουμε καρδούλες και να απαγγέλουμε με χαριτωμένη φωνή Moe Moe Kyuuuun!!! Όπως καταλάβατε, οι σοβαροί άνθρωποι δε συχνάζουν σε αυτά τα μέρη αλλά εγώ ποτέ δεν είπα ότι είμαι σοβαρός άνθρωπος. 

Είμαι σίγουρη ότι αν δεν έκανα τα μαγικά θα είχε απαίσια γεύση. Μα δείτε το! Δε φαίνεται;

Στην πορεία, για να διασκεδάσουν οι θαμώνες, οι maids έχουν μια μικρή σκηνή που ανεβαίνουν και χορεύουν idol songs (κυρίως από άνιμε και από AKB48). Εμείς είμασταν τυχερές όχι στο ότι είδαμε το Live, γιατί κάνουν ένα κάθε 30 λεπτά αλλά στο ότι πετύχαμε συγκεκριμένα μια ομάδα από YΠΕΡ ΤΟΥ ΔΕΟΝΤΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΥΣ οτάκου (τύπου wota που είναι καμμένοι με τα idols) οι οποίοι στήθηκαν μπροστά από τη σκηνή και χτυπιόντουσαν μαζί με τη maid. Αυτό που έκαναν είναι συγκεκριμένος χορός των wota (δεν κάνω καμία μα καμία πλάκα) και το να το πετυχαίνεις κάνοντας βόλτα ως τουρίστας στην Ακιχαμπάρα είναι σα να πέφτεις καρέτα καρέτα να γεννάει αυγά στο Ιόνιο. Χαρακτηριστικό της περιοχής αλλά σπάνιο. Δυστυχώς για εμάς υπάρχει απαγόρευση να τραβάς βίντεο σε maid cafe αλλά ευτυχώς για εσάς είμαστε Ελληνίδες και τραβήξαμε. Λίγο κουνημένο, και κρυβόμασταν πίσω από τους Αμερικάνους που φαίνονται μπροστά αλλά το τραβήξαμε!!! Ιδού!

https://www.youtube.com/watch?v=octQxUw9H3Q&feature=youtu.be

(Σοβαρά πρέπει να βρω πως τα κάνω να εμφανίζονται αλλά είναι αργά και βαριέμαι LOL)

Το τραγούδι ήταν το Ponytail to Shushu των AKB48 και γι αυτό θα με ακούσετε να το τραγουδάω. Μου άρεσαν πολύ οι AKB48 ειδικά εκείνη την περίοδο και όταν καλοκαιρίαζει το συγκεκριμένο το τραγουδάω συχνά χαχα! 

Φύγαμε χορτασμένες και από φαϊ και από θέαμα. Επίσης βγάλαμε φωτό με τις maid αλλά ξέχασα να τις κρατήσω. Νομίζω τις πήρε η αδερφή μου στην Ελλάδα. ^^'

Μετά πήγαμε στο Yobobashi Camera και πήραμε τα προικιά μου εεε πλυντήριο, ψυγείο, φούρνο μικροκυμάτων κτλ. Και αφού τα κανονίσαμε όλα ανεβήκαμε στον 6ο όροφο που είναι γεμάτος παιχνίδια. Από παιδικά, μέχρι ηλεκτρονικά και από κάρτες μέχρι μοντελισμό. Είναι το αγαπημένο μου μέρος στο μαγαζί φυσικά (μαζί με τον 4ο που έχει άλατα μπάνιου και καλλυντικά). 

Και επίσης μια real-life size πανοπλία από το Skyrim. Dovahkiin! :Q__ Δεν την πουλάγαν αλλά όχι ότι θα είχα τα λεφτά για να την πάρω. 

Μετά γυρίσαμε πίσω στον κεντρικό δρόμο για να κάνουμε και κάτι άλλο που πρέπει να κάνει κάποιος που βρίσκεται σε μια περιοχή γεμάτι arcades και αυτό είναι... Puricura!!Φυσικά! Οι γνωστές και μη εξαιρεταίες φωτογραφίες που σου κάνουν αυτόματο photoshop και που μπορείς να τις διακοσμήσεις όπως θες. Οι χίπστερ Ιάπωνες τις είχαν πολλά χρόνια πριν εφευρεθεί το Instagram και τα φίλτρα Earlybird, Nashville και δε συμμαζεύεται. Βέβαια για να στις στείλουν κινητό θες ιαπωνικό mail που εγώ έχω αρνηθεί να φτιάξω στο κινητό γιατί πόσα mail πια; 5 έχω! Δεν θέλω άλλα, ευχαριστώ. Η αδερφή μου απλά τις πήρε φωτό από το κινητό και το αποτέλεσμα φαίνεται εδώ κάπως έτσι... 

Ναι, είμαστε τελείως Γιαπωνέζες. 

Αυτααα! Στο τέλος ήμασταν τόσο κουρασμένες που απλά γυρίσαμε και κοιμηθήκαμε. Κλείσαμε 12ωρο εκεί και την επόμενη μέρα γινόταν η μετακόμιση. Αλλά περάσαμε τέλεια και πιστεύω ότι κάναμε ότι μπορούσαμε να κάνουμε στην Ακιχαμπάρα. Τώρα, θα γράψω ξανά μάλλον για τα μέρη που αξίζει να πάει κανείς οπότε οι πληροφορίες σε επόμενο ποστ! Θα τα πούμε ξανά! El Psy Congroo! 

Η δεύτερη γειτονιά των "Οτάκου", Νακάνο

Γειά σας! Γειά σας! Καλωσήρθατε σε ένα ακόμα ποστ της κοντέσσας!
Σήμερα θα μιλήσουμε για το Νακάνο, μια περιοχή στο Τόκιο στην οποία βρέθηκα χτες ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ και η οποία αποτελεί τη δεύτερη γειτονιά των Οτάκου (ψάξτε τον όρο στο Google αν δε ξέρετε ήδη). Ποια είναι η πρώτη θα αναρωτιέστε μερικοί. Μα φυσικά η Πόλη των Ηλεκτρονικών, η Ακιχαμπάρα, για την οποία κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσω. Αλλά αυτή τη φορά θα πάμε ένα μικρό ταξιδάκι στη λιγότερο γνωστή μικρή αδερφή της Ακίμπα που είμαι σχεδόν σίγουρη ότι κανείς εκτός από αυτούς που έχουν πολύ πόρωση με την Ιαπωνία γενικότερα (γκουχ!γκουχ! Πνίγηκα λίγο...) ξέρουν.

Και θα αναρωτιέστε λοιπόν... Τι εστί Νακάνο; Και θα σας απαντήσω. Μια παραδοσιακή γειτονιά του Τόκιο που κυριαρχείται από το γνωστό και μη εξαιρετέο σότενγκαϊ. Όχι αγαπητοί αναγνώστες! Μην ξύνετε το κεφάλι σας ερωτώμενοι τι στο καλό είναι αυτό το... πως το πές... κάτι-γκαϊ (πάντως όχι Χρήστος Σατιγκάι). Θα σας εξηγήσω αμέσως! Σότενγκαϊ (shotengai,商店街) σημαίνει κυριολεκτικά γειτονιά με μαγαζιά και είναι ένα μοναδικό είδος ιαπωνικής γειτονιάς που μοιάζει με διασταύρωση των στοών με τα μαγαζάκια στην Αθήνα και το Μοναστηράκι, μόνο που είναι πολύ... ιαπωνικό.

Εντάξει... ομολογώ ότι αν αντικαταστήσουμε τα ιαπωνικά με ελληνικά ίσως και να νομίζουμε ότι είμαστε Μοναστηράκι; Μπααα παραείναι καθαρά.

Στο τέλος του συγκεκριμένου σότενγκαϊ βρίσκεται η Πύλη του Παραδείσου... τουλάχιστον για όσους αγαπάνε τα χόμπι/άνιμε/μάνγκα/βιντεοπαιχνίδια, στη μορφή του Nakano Broadway, ενός μοναδικού κτιρίου γεμάτου μαγαζιά με μεταχειρισμένα βιβλία/φιγούρες/βιντεοπαιχνίδια κτλ. κτλ. Οι επιρρεπείς στις αγορές (γκουχ! γκουχ! Πάλι πνίγηκα!) συμβουλεύονται να μην κουβαλάνε πολλά μετρητά μαζί τους γιατί θα τα δουν να κάνουν φτερά με τον απολύτως νόμιμο τρόπο του "Μα ήταν τόσο φτηνό! Έπρεπε να το πάρω!" Ρωτήστε και μια φίλη μου που την άφησα να πάει εκεί τον Αύγουστο και τη βρήκα σπίτι με 3-4 σακούλες γεμάτες memorabilia!

Μα άσε με να σου εξηγήσω! Το βλέπεις το Γκοτζίλα; Ήταν το όνειρο μου να αποκτήσω μια μεγάλη σαύρα... Εεε...ναι την πράσινη εννοώ... Πού θα τη βάλω; Θα σου λέγα! Δίπλα από το κομοδίνο να τη χαϊδεύω!

Η ρετρό ατμόσφαιρα, οι χαμηλές τιμές και τα σπάνια αντικείμενα κάνουν το Nakano Broadway ιδανικό μέρος για να πας να πάρεις δώρα στους αγαπημένους σου. Βέβαια αν οι αγαπημένοι σου προτιμούν βαρετά πράγματα όπως κορνίζες, λουλούδια και άλλα τέτοια φλώρικα και δεν εκτιμούν το γαμάτο άγαλμα Alien που τους πήρες για το δωμάτιο τους... πρόβλημα σου. Να είχες πιο ενδιαφέροντες αγαπημένους. 

Η θεία Κούλα ποτέ δεν εκτίμησε το δώρο μου. Κρίμα γιατί χρησιμεύει και ως δονητής και το ξέρω ότι τα πράγματα δεν ήταν ποτέ ίδια από τότε που πέθανε ο θείος Λάκης (Σημείωση: Αν κάποιος από τους αναγνώστες έχει θείους Κούλα και Λάκη... ναι γι αυτούς μιλάω.)

Για σκεφτείτε αγαπητοί αναγνώστες πόσο κάνει ένα μάνγκα στην Ελλάδα. 8 ευρώ; 11 ευρώ; Εδώ μαξ να κάνει 500 γιεν και στα Mandarake του Nakano Broadway βρίσκεις ολοκληρωμένες σειρές με 150-200 γιεν τον τόμο! Τι σε εμποδίζει να γεμίσεις μια βαλίτσα με μάνγκα; Τι; Η γλώσσα; Α! Να μάθεις ιαπωνικά τότε. Αλλιώς κάτσε και δώσε τα λεφτά σου στις αμερικάνικες εταιρείες που έχουν τα δικαιώματα. Θέλετε να σας πονέσω λίγο παραπάνω; Στα Mandarake βρίσκεις μέχρι και υπογεγραμμένουν τόμους από τους δημιουργούς των σειρών. Θα ήθελες ένα αυτόγραφο του Akira Toriyama; Έφτασε! Απλά το πληρώνεις λίγο παραπάνω αλλά και πάλι... Αυτόγραφο του Oda του One Piece κανείς; 

Ζουλεύτε τώρα. Φοράω ματάκι! ΧΑ!

Για τους λάτρεις του cosplay υπάρχει μαγαζί που πουλά στολές οι οποίες είναι χειροποίητες από επαγγελματίες αλλά εκεί θα χρειαστεί να βάλεις βαθιά το χέρι στην τσέπη, η οποία μάλλον μέχρι τότε θα έχει τρυπήσει από τις πολλές βουτιές. Δερμάτινο jacket από το 進撃の巨人 (Attack on Titan); Φάτσα φόρα! Στολή Madoka Magicka; Μαζί με τη ροζ περούκα! Κρίμα που απαγορεύονται οι φωτογραφίες μόνο...

Θες ένα σκατουλάκι για το κινητό σου; Τράβα στα μαγαζιά με τις άπειρες φιγούρες και τα μπρελόκ κάθε είδους και ψάξε τα πάντα μέχρι τελικής πτώσεως! Μέχρι και τα κράνη των Power Rangers/Super Sentai έχει αν και αμφιβάλλω ότι θα χωράνε στις κεφάλες μας. 

Και φυσικά για εμένα και τους υπόλοιπους gamers, μαγαζάκια με μεταχειρισμένα παιχνίδια από PS4 μέχρι και Super Nintendo. Έπιασα στα χέρια μου μια αυθεντική κασέτα Pokemon και μόνο που δε με πήραν τα ζουμιά. Έφυγα με σακούλα γεμάτη PSP RPGs που δε ξέρω πότε στο καλό θα παίξω αλλά ήταν πολύ φτηνά και σε άριστη κατάσταση! #δικαιολογίες

Εκτός αυτών φυσικά υπάρχουν και άλλα μαγαζιά... Από γλυκά κάθε είδους...

Κρατάμε τους οτάκου χοντρούς για να μη μπορούν να μας ξεφύγουν από το 1950... Nyeheheh...

Μέχρι γκαλερί/βιβλιοπωλεία με... ομολογουμένως περίεργα πράγματα...

Μη ρωτάτε... Η εξήγηση είναι μία...

Τελικά το Nakano ήταν μια πολύ διασκεδαστική εμπειρία και θα ξαναπήγαινα άνετα. Το συστήνω ως must-go σε όσους θα ήθελαν να ψωνίσουν manga/figures etc. αλλά έχουν περιορισμένο προϋπολογισμό και σε όσους θέλουν να δουν μια παραδοσιακή εμπορική γειτονιά του Τόκιο. Εγώ έπρεπε να φύγω λίγο νωρίς γιατί ήθελα να κάνω...

Σόρρι... Δεν κρατήθηκα...

Και μετά από αυτό το ανώριμο αστείο παρουσιάζω τις γενικές πληροφορίες για το Νακάνο.

Νακάνο-Nakano (中野)

Πρόσβαση:

Nakano Station 

 JR - Chuo Line

 Private - Chuo Sobu Line

 Metro- Tozai Line

Μέρη ενδιαφέροντος: Σότενγκαϊ μπροστά από το Σταθμό (Βόρεια έξοδος), Nakano Broadway (στο   τέλος του σότενγκαϊ, Nakano Sun Plaza (τριγωνικό κτίριο που μοιάζει με αρχηγείο κακών σε ταινία και είναι κοντά στο σταθμό)

Ψώνια:Στο σότενγκαϊ, Nakano Broadway, Don Quixote (ένα πράμα σα τα Jumbo)

Σπεσιαλιτέ: Παραδοσικά γλυκά, Ράμεν

Dress Code: Άνετο για να ανεβοκατεβαίνεις τους ορόφους στο Nakano Broadway, otaku-chic (ιδέα  δεν έχω τι είναι αυτό, τώρα το εφηύρα... λετε να το πατεντάρω;)

Χο χο χο! Μέρι Κουρίσουμασου!

Ιαπωνιστί πάντα!
Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες! Καιρό έχουμε να τα πούμε. Ομολογώ στενοχωριέμαι που δε γράφω όσο συχνά θέλω αλλά οσονούπω μετακομίζω και έχω τρεχάματα με την αναζήτηση σπιτιού οπότε τα Σαββατοκύριακα μου τα περνάω βλέπωντας διαμερίσματα στο Τόκιο. Oh well!

Μιας και είμαστε στην περίοδο ας μιλήσουμε για την αγαπημένη μας (μου βασικά) γιορτή, τα Χριστούγεννα! Ή αλλιώς τη χαρά του καταναλωτή! Γιατί τι είναι τα Χριστούγεννα; Δώρα και γλυκά! Τι; Κάτι άκουσα για ένα Χριστούλη. Ποιος είναι αυτός; Δεν τον ξέρω; Τι σχέση έχει με τα Χριστούγεννα; Αχεμ!

Τώρα θα μου πείτε τα Χριστούγεννα είναι μια χριστιανική γιορτή (υποτίθεται) οπότε τι δουλειά έχουν στην Ιαπωνία που όλοι είναι βασικά άθεοι ή χριστιανοί όταν παντρεύονται και βουδιστές όταν κηδεύονται. Ισλαμιστές δεν είναι σε κάποια περίσταση απ' ότι ξέρω γιατί αγαπάνε το χοιρινό (και καλά κάνουν). Τέλος πάντων, δεν κολλάει η όλη υπόθεση. Όμως, όπως και με το Χάλοουιν και τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, οι Ιάπωνες έχουν κάνει το εξής: έχουν πάρει τις δυτικές γιορτές και τους έχουν αλλάξει τα φώτα... εεε... εννοώ τις έχουν προσαρμόσει στα μέτρα τους.

Ναι αυτό εννοώ. Κιμον-Αϊ-Βασίλης. (πηγή εικόνας)

Επιπλέον τα Χριστούγεννα είναι καταναλωτική γιορτή οπότε τι πιο ιδανικό για τους Ιάπωνες; Αυτό σημαίνει ότι τα γιορτάζουν πολύ έντονα αλλά δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με τον τρόπο που τα γιορτάζουμε εμείς. Και φυσικά σχεδόν κανείς δεν ξέρει γιατί ακριβώς γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα. Μα για τα δώρα φυσικά! Α και κάτι για έναν ιδρυτή μιας θρησκείας μπλα μπλα αλλά για τα δώρα βασικά. 

Πώς γιορτάζουν λοιπόν οι Ιάπωνες τα Χριστούγεννα; Μα φυσικά από το Νοέμβριο μέχρι τις 25 Δεκεμβρίου γεμίζοντας τα πάντα με τους κλασικούς γιορτινούς στολισμούς. Φωτάκια, λαμπάκια και όλη η χαρά του κιτς στη διάθεση σας. Στο Τόκιο ειδικά η κατανάλωση ρεύματος χτυπάει κόκκινο.

Φαντάσου χαράτσι που θα πλήρωναν στη ΔΕΗ! (πηγή εικόνας)

Η παραπάνω εικόνα δεν είναι από την Πανδώρα στο Άβαταρ αλλά από το Tokyo Midtown στο Ροπόνγκι που είναι ένα χλιδάτο συγκρότημα κτιρίων, μαγαζιών και διαμερισμάτων το οποίο τυχαίνει να ξέρω αρκετά καλά γιατί έχω γνωστούς που μένουν εκεί. Τα καλά του να έχεις πλούσιους φίλους. Άσχετο. Αν σας αρέσουν αυτά τα φωτεινά τα Χριστούγεννα το Τόκιο είναι γεμάτο από δαύτα. 

Τώρα, τα Χριστούγεννα στην Ιαπωνία πέρα από τα δώρα έχουν να κάνουν με τα γλυκά!!! Ναι, όπως πάντα οι Ιάπωνες βρίσκουν μια δικαιολογία να χώνουν τα μούτρα τους στα ζαχαρώδη προϊόντα χωρίς τύψεις. Ειδικά στα κέικ. Στη Δύση τρώνε χριστουγεννιάτικο κορμό. Στην Ελλάδα μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Και στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι γαλουπούλα φυσικά. Οι Ιάπωνες τα Χριστούγεννα τρώνε... κέικ. Τούρτες. Αυτό. Τίποτα παραπάνω. Και φυσικά τα κέικ αυτά τα τρώνε ΜΟΝΟ τη Χριστουγεννιάτικη περίοδο. Από τις 25 και μετά μένουν απούλητα. Λες και τους το απαγόρευσε κάποιος. 

Και εδώ ανοίγουμε παρένθεση με μια νότα κουλτούρας: 

Στην Ιαπωνία οι γυναίκες τείνουν να παντρεύονται μικρές. Αν και τα τελευταία χρόνια αυτό έχει αλλάξει υπάρχει ακόμα κοινωνική πίεση που θέλει μια γυναίκα να παντρεύεται πριν τα 25. Έτσι έχει βγει μια φράση που λέει ότι οι γυναίκες είναι σα τα Χριστουγεννιάτικα κέικ. Μετά τα 25 δε τις θέλει κανείς. Μάλιστα.. Εγώ πάντως θα τρώω Χριστουγεννιάτικα κέικ και μετά τις 25! Έτσι γιατί ζω στα άκρα! Τι θα κάνεις γι αυτό Ιαπωνία ε; Μου λες; Θα με κάνεις ντα; Δε σε φοβάμαι ρε και εσένα και τα χαζά στερεότυπα σου!

Τα κέικ είναι πολύ νόστιμα για να πάνε χαμένα με ακούς Ιαπωνία; (πηγή εικόνας)

Τέλος θα ήθελα να θέσω την ερώτηση... Τι είδους γιορτή είναι τα Χριστούγεννα; Χριστιανική θα μου πείτε, ναι, καταναλωτική θα μου πείτε, ναι, αλλά τι άλλο; Είναι μια οικογενειακή γιορτή. Μια ευκαιρία να μαζευτείτε οικογενειακά, να φάτε, να πιείτε, να κουτσουμπολέψετε τη θεία Τούλα και το θείο Μάκη και γενικά να κάνετε πράγματα που κάνουν όλες οι οικογένειες. Ε, στην Ιαπωνία μόνο οικογενειακή γιορτή δεν είναι τα Χριστούγεννα! Δεν ξέρω πως στο καλό προέκυψε αλλά εδώ τα Χριστούγεννα είναι κάτι σαν τον Άγιο Βαλεντίνο! Γιορτή για ζευγάρια. Μην τυχόν και βγεις Παραμονή έξω μόνος, θα νοιώσεις τη μπακουριά να σου επιτίθεται από παντού. Ζευγάρια, ζευγάρια, ζευγάρια, άντε καμιά οικογένεια λίγο πιο πέρα. Είναι ξεκάθαρο ότι οι Ιάπωνες δε μετέφρασαν καλά το πως γιορτάζεται η γιορτή. Αλλά ποιος νοιάζεται μωρέ; Γι αυτούς είναι απλά μια ευκαιρία για ψώνια και... εμχ... σεξ. 

Και μετά του χανγκόβερ της Παραμονής τι απομένει; Τίποτα! Ανήμερα τα Χριστούγεννα (που φυσικά δεν είναι αργία και θα τη δουλέψω κανονικά... -.-) οι στολισμοί εξαφανίζονται ως δια μαγείας. Αυτό ήταν. Τέλος. Με το που το ρολόι χτυπήσει 12 τα μεσάνυχτα την Παραμονή, τα Χριστούγεννα, ωσάν μια άλλη Σταχτοπούτα φεύγουν από την Ιαπωνία αφήνοντας μόνο ένα γοβάκι πίσω. Αυτό βέβαια, όσο περίεργο και αν ακούγεται, έχει μια πολύ λογική εξήγηση. Η Πρωτοχρονιά είναι μόνο μια εβδομάδα μακριά και μιας και είναι μια παραδοσιακή γιορτή για τους Ιάπωνες, όλο το φόκους πάει εκεί. Θα γράψω και για την Πρωτοχρονιά φυσικά αργότερα! 

Ως τότε Μέρι Κουρίσουμασου που λέμε και εδώ στο Τζαπάν! Σας αφήνω με ένα ιαπωνικό χριστουγεννιάτικο τραγούδι. Το κλασικότερο και το προσωπικό μου αγαπημένο! Πέρασαν 30 χρόνια από τότε που βγήκε! Απολαύστε! 

Γιαμασίτα Τάτσουρo - Christmas Eve

Χαρά στη Χαρατζούκου!

Ουφ! Πάλι καθυστέρησα να γράψω! Συγνώμη αλλά μπορεί να τελείωσα με την επάρκεια την Παρασκευή (την πήρα παρεπιπτόντως γιουπί!!!), όμως αυτή τη βδομάδα λείπουν 2 άτομα από την ομάδα μου στο γραφείο και, όπως καταλαβαίνετε έχει πέσει πολλή δουλειά. Τουλάχιστον το Σαββατοκύριακο μπόρεσα να ξεκουραστώ και να το διασκεδάσω!

Βλέπετε την Παρασκευή ήρθε στο Τόκιο μια Ελληνίδα φίλη μου που σπουδάζει στη Σεούλ. Για λόγους προστασίας προσωπικών δεδομένων θα την πούμε A-san. Όπως ακριβώς ονομάζονται τα πρόσωπα στις σκανδαλοθηρικές εφημερίδες της Ιαπωνίας. Όχι δεν κάναμε ξετσίπωτα πράγματα αλλά έχει πλάκα να χρησιμοποιείς τα αρχικά λες και έκανες κάτι σκανδαλώδες. Η A-san λοιπόν θα επισκεπτόταν για πρώτη φορά την Ιαπωνία και έπρεπε να δει τα βασικά. Και για πείτε μου τι είναι το νο1 πράγμα που πρέπει να κάνει κάποιος εδώ; Να δει χεντάι; Ουστ από δω! Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είστε βρώμικα μυαλά. Δηλαδή έλεος! Τι; Εγώ είμαι;  ヽ(｀－´#)ノ 　 Δεν ξέρετε τι λέτε!!!! Η απάντηση είναι ΨΩΝΙΑ. Αυτή η χώρα είναι απλά ο Παράδεισος του καταναλωτή. Και ο εφιάλτης του κουμμουνιστή επίσης χαχαχαχα!!! 

Τώρα που πλησιάζει ο χειμώνας πρέπει να κάνουμε στοκ σε ρούχα και παλτά γιατί και εδώ και στη Σεούλ (ειδικά στη Σεούλ) κάνει πολικό ψύχος. Αύριο θα έχουμε 7 βαθμούς... Τι χαρά...(´；ω；｀)　Οπότε ήταν η ιδανική ευκαιρία να πάμε για ψώνια στις 2 γειτονιές που αποτελούν τη Μέκκα της ιαπωνικής μόδας. Τη Σιμπούγια και τη Χαρατζούκου. Εδώ θα μιλήσουμε για τη δεύτερη. Έτσι λοιπόν εγώ, η A-san και η S-san (η Γιαπωνέζα φίλη της Α-san) βρεθήκαμε να περπατάμε σε ένα από τα πολυσύχναστα μέρη του ήδη πολυσύχναστου Τόκιο. Ο σταθμός είναι βγαλμένος από άλλες εποχές αλλά αυτό και ο ναός Meiji (που δεν πήγαμε γιατί κυκλοφορεί μια αρρώστια εκεί ή κάτι τέτοιο κουλό) είναι τα μόνα απομεινάρια του παρελθόντος σε αυτή την περιοχή. 

Και μια φωτό της προκοπής δε μπορώ να πάρω πριν μου κάνουν φωτοβομβίδα οι αποδείξεις του σήμερα... ένα βανάκι και μια σούπερ-ηρωίδα μεταμφιεσμένη σε άνθρωπο προφανώς. 

Είχε λιιιιιγο κόσμο... Και να σκεφτείτε ότι ήταν Σάββατο και τότε έχει σχετικά λιγότερο κόσμο από τις Κυριακές που είναι κάπως έτσι: 

Κυριολεκτική λαοθάλασσα. Μέχρι και ρεύματα έχει.

Τελικά ο κόσμος που συναντήσαμε περπατώντας την Τακεσίτα ήταν κάπως έτσι:

Πφφφ... Έρημος σου λέω. Αφού φοβόμουν να περπατήσω μόνη μέσα σε τόση ερημιά. 

Αυτή είναι η Τακεσίτα. Ένας από τους λιγοστούς μικρούς δρόμους στην Ιαπωνία με όνομα. Γιατί εδώ στην Ιαπωνία μόνο οι μεγάλοι λεωφόροι έχουν όνομα και οι μικροί δρόμοι όχι. Οπότε πώς βρίσκεις μια διεύθυνση θα μου πείτε. Με νούμερα και πολλή τύχη. Και να έχεις βάλει στόχο. "Μένω στο τρίτο σπίτι, δεξιά του κήπου που είναι πίσω από τον πωλητή που πουλάει χυμό σταφύλι και απέναντι από το convenience store με την αφίσα One Piece. Α όχι. Αυτό ήταν τον περασμένο μήνα. Αυτό το μήνα έχει αφίσα μια σούπα." Κάπως έτσι. Αλλά παρεκτρεπόμαστε. 

Η Τακεσίτα θυμίζει πολύ το Μοναστηράκι γιατί είναι γεμάτη με μαγαζάκια που πουλάνε διάφορα (κυρίως ρούχα, παπούτσια και μούφες idol goods) και έχει και κράχτες για να σε δελεάσουν. Σε αντίθεση με την Ελλάδα βέβαια είναι ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΦΤΗΝΑ. Και πιο χαριτωμένα. Μπορείς επίσης να βρεις εισητήρια για συναυλίες επί πληρωμής του ενός νεφρού σου. Η Τακεσίτα είναι αγαπημένο στέκι για τα σχολιαρόπαιδα και τους φασιονίστας που μερικές φορές αναρωτιέσαι αν απλά άνοιξαν τη ντουλάπα τους, πήραν ότι βρήκαν μέσα (ένα πόντσο και την φούστα μπαλαρίνας από την 6η Δημοτικού μαζί με τις γκόθικ μπότες) και το έριξαν πάνω τους. Μερικά ντυσίματα παραείναι εξτρήμ ακόμα και για μένα που αγαπώ τη μόδα. Ο Γαβαλάς υποθέτω θα έκανε πάρτι. Για περισσότερο κάψιμο ΙΔΟΥ ! Σας προειδοποιώ ότι οποιοδήποτε πρόβλημα στα μάτια σας δεν είναι δική μου ευθύνη.

Πέραν της Τακεσίτα η Χαρατζούκου αποτελείται από μικρά στενάκια με τρέντι μαγαζάκια και καφέ και νόστιμα εστιατόρια. Όπως αυτό που πήγαμε και φάγαμε τονκάτσου. 

Κάρι-τονκάτσου. Ο αριθμός του foodporn σε αυτό το μπλογκ είναι περιορισμένος προς αποφυγή πολλαπλών οργασμών που μπορούν να καταστρέψουν τον εγκέφαλο σας. You're welcome!

Και φυσικά μην ξεχνάμε τους μεγάλους δρόμους : Μέιτζι (που αν πάρεις ίσα κάτου σε βγάζει Σιμπούγια) και Ομοτεσάντο (που όπως είδατε στην δε'υτερη εικόνα είναι τόσο άδειος που βλέπεις τη μπάλα με το σανό να περνά στον ορίζοντα). Και αυτό το μαγαζί με τα ποπκόρν στην Ομοτεσάντο που έχει μια ουρά χιλιομέτρων πάντα και δε θα καταλάβω ποτέ μα ποτέ το γιατί. Ποιος στο καλό περιμένει δύο ώρες στην ωρά μέσα στο ψοφόκρυο για να πάρει ΠΟΠΚΟΡΝ! ΠΟΠΚΟΡΝ! Εκτός και το βούτυρο πάνω τους το έπηξαν χερουβήμ με άδεια γαλακτοκόμου τίποτα δεν δικαιολογεί την τρέλα που βιώνω κάθε φορά που περνάω μπροστά από αυτό το μαγαζί.  Και πρόκειται για ένα πιο-mainstream-πεθαίνεις αμερικάνικο franchise!  Ομολογώ ότι θέλω μια μέρα που θα έχω άπειρο χρόνο για σκότωμα να περιμένω στην ουρά για να δοκιμάσω. Αλλά λέτε να έχει τίποτα ναρκωτικά μέσα και να εθιστώ; Να πάω τότε! (≧∇≦)　

Όμως όσο και να ιδρώνει το χαζο-ποπκόρν δεν πιάνει μία στην κλασική σπεσιαλιτέ της περιοχής! Τις κρέπες!! Για την ακρίβεια... Τις κρέπες-υπερπαραγωγή. Γιατί για τους Ιάπωνες δε φτάνει μια απλή ποταπή κρέπα. Πρέπει να έχει μέσα την Άρτα και τα Γιάνεννα και την Πρέβεζα ακόμα για τους πιο απαιτητικούς. Ας περιγράψω μια απλη Χαρατζουκιώτικη κρέπα... Αχέμ... Κρέμα custard, παγωτό πράσινο τσάι, κομμάτι μπράουνι, φράουλες, σαντιγύ και ίσως λίγο τυραμισού αν περισσεύει χώρος. Όλοι οι καλοί χωράνε. Και φυσικά εγώ και η A-san δοκιμάσαμε για πρώτη φορά...

Κρέπα, παιδεία και ψώνια στην Ασία!

Ορίστε για να με πιστέψετε. Αυτά δεν είναι κρέπες. Είναι ολόκληρο έργο τέχνης! Που τρώγεται.

Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν την νοστιμιά της Χαρατζουκιώτικης κρέπας. Πρέπει να τη φας για να καταλάβεις... και θα καταλάβεις πίστεψε με. Μέσα σε αυτή την κρέπα κρύβονται τα μυστικά του σύμπαντος ολάκερου. Εμ βέβαια! Τόσο μεγάλη που είναι. Την επόμενη φορά θα επιχειρήσω να φάω τη μεγαλύτερη όλων αν και θα βγω Κ.Ο. το ξέρω καλά. Αντί να φάω την κρέπα θα με φάει αυτή... 

Τέλος πάντων. Μετά από μια διασκεδαστική μέρα γύρισα σπίτι πτώμα και φορτωμένη κάμποσα κιλάκια ψώνια. Και, μιας και μιλάμε για μια περιοχή της Ιαπωνίας, και πιο συγκεκριμένα, του Τόκιο, θα εγκαινιάσω μια λίστα πληροφοριών για όσους σκοπεύουν να την επισκεφτούν στο άμεσο μέλλον.

Χαρατζούκου-Harajuku (原宿)

Πρόσβαση: JR - Yamanote Line (Harajuku Station)

                   Metro- Chiyoda Line (Jinguumae Station)

Μέρη ενδιαφέροντος: Τακεσίτα, Ομοτεσάντο, Μέιτζι (ονόματα δρόμων), 

                                    Ναός Μέιτζι, πάρκο ναού

Ψώνια: Παντού!!! Στην Τακεσίτα και στους γύρω δρόμους.

            Εμπορικά κέντρα: La Foret, Tokkyu Plaza

            Τρέντι μαγαζιά της Δύσης: Zara, H&M, Forever21 (must-go δεν έχουμε στην Ελλάδα και                   είναι και πιο φτηνό και πιο μοδάτο από τα H&M)

Σπεσιαλιτέ: Κρέπες, Βάφλες και άλλα γλυκά,  Calbee (μαγαζί όπου μπορείς να αγοράσεις τα                           περιβόητα τσιπς με σοκολάτα)

Dress Code: Ότι πιο τρέντι ή ότι πιο κουλό. 

Have fun!!

Έλα να τα πιούμε!

'Οχι δεν είναι προπαγάνδα υπέρ του αλκοολισμού. Εξάλλου η κοντέσσα δεν πίνει πολύ αλκοόλ και ούτε καπνίζει. Αλλά που και που, όταν το καλούν οι περιστάσεις θα κάνω την εξαίρεση να πιω μια μπύρα ή ένα κοκτέιλ. Όταν αυτές οι περιστάσεις είναι μια απαραίτητη κοινωνική υποχρέωση τότε δεν έχω και πολλές επιλογές, έτσι δεν είναι;

Και για ποια κοινωνική υποχρέωση μιλάω; Γάμος; Βαφτίσια; Όχι φυσικά. Μιας και εδώ πέρα είναι Ιαπωνία έχουμε κάποιες... εεε... ιδιαίτερες κοινωνικές περιστάσεις που είναι μέρος της κουλτούρας της χώρας και τις οποίες οι ξένοι δεν καταλαβαίνουν (και δεν εκτιμούν) μέχρι να ζήσουν. Και σήμερα θα μιλήσουμε για μια από αυτές τις περιστάσεις... Τα nomikai (νομικάι, 飲み会), δηλαδή τις εξόδους με τους συναδέλφους από τη δουλειά για βρώση, πόση και άπειρες δόσεις γέλιου (και μεθυσμένων salarymen). Τις προάλλες βρέθηκα στο πρώτο μου nomikai και... ΠΕΡΑΣΑ ΤΕΛΕΙΑ! Αλήθεια... στις ταινίες και τις σειρές τα nomikai τα δαιμονοποιούν γιατί ο άντρας της οικογένειας προτιμούσε να πηγαίνει με τους συναδέλφους να μπεκρουλιάζει παρά να γυρίσει σπίτι στην οικογένεια του. Ξέρετε κάτι; Αν είχα και γω να διαλέξω ανάμεσα στο να περάσω ώρα με τους συναδέλφους μου γελώντας και λέγοντας ιστορίες και να ακούω κρεβατομουρμούρα... ε... προφανώς ξέρετε τι θα διάλεγα. Την κρεβατομουρμούρα! Αστειεύομαι φυσικά! Nomikai φορέβαααα!

Αρκεί το πρωί να μην ξυπνάς έτσι στον φιλικό κάδο της γειτονιάς σου. Ακόμα χειρότερα... η γειτονιά μου δεν έχει κάδους. Πού στο &%$^& είμαι;

Τα nomikai χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες. Η πρώτη είναι τα νορμάλ nomikai ή αλλιώς αυτά που οργανώνονται μια στο τόσο για την κοινωνικοποίηση και για να έχεις την ευκαιρία να δεις τον προϊστάμενο σου ντίρλα και να του μιλήσεις με απλά, καθημερινά ιαπωνικά αντί για keigo (μια μέρα θα αναλύσω και αυτό το θέμα, να μου το θυμήσετε).  Η δεύτερη είναι τα kangeikai (κανγκέεεεε-τραβάμε το ε-κάι, 歓迎会) ή αλλιώς πάρτι υποδοχής για τους νέους υπαλλήλους στο οποίο γνωρίζεσαι με τους συναδέλφους και τα πίνετε όπως στο κανονικό nomikai. Και η τρίτη κατηγορία είναι τα soubetsukai (σοοο-τραβάμε το ο-κάι, 送別会) ή αλλιώς αποχαιρετιστικά πάρτι όπους αποχαιρετάς τους υπαλλήλους που φεύγουν και τα πίνετε όλοι παρέα. Βασικά τα πίνετε... τα πίνετε πολύ. Εξ ου και το nomikai που κυριολεκτικά σημαίνει... πάρτι για να τα πιεις. Όχι να τον πιεις... ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ! ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΒΡΩΜΙΚΟ ΜΥΑΛΟ; Όλοι είμαστε άλλωστε!

Το nomikai στο οποίο βρέθηκα την περασμένη Πέμπτη άνηκε στη δεύτερη κατηγορία και ήταν αφιερωμένο σε εμένα! Χοχοχο! Αυτό σημαίνει ότι όλοι πλήρωσαν εκτός εμού! Η κοντέσα έμεινε ευχαριστημένη από αυτή την εξέλιξη. Ήμασταν γύρω στα 12 άτομα από τα οποία μόνο εγώ και η υπεύθυνη για εμένα ήταν γυναίκες. Μπορώ να πω ότι ήμασταν μια ακριβής κλιμακοποιημένη αναπαράσταση του γραφείου στο οποίο βρισκόμαστε γύρω στους 60 νοματαίους και μόνο οι 10 είμαστε γυναίκες. Φυσικά σε όλο το κτίριο είμαι η μόνη ξανθιά, Δυτική αλλά δε με ενοχλεί... Τώρα στο nomikai... Τα ποτά ήταν τζαμπέ οπότε... ήπια. Γιατί να μην πιω; Τον άκουσα λίγο γιατί ήπια μπύρα και μετά βότκα αλλά σιγά... Δεν ήταν ότι θα πήγαινα στη δουλειά την επόμενη μέρα... Τι; Πήγα; Ωχ ναι! Βασικά δεν είχα hangover ευτυχώς οπότε κάπως τα κατάφερα να σύρω το κουφάρι μου μέχρι την ΝΤΤ (aka Cosmote της Ιαπωνίας και εργασιακό μου χώρο). Και είχαμε πολύ δουλειά την Παρασκευή... ένα πρόβλημα λύναμε, 2 εμφανίζονταν... Η Λερναία Ύδρα της Νισσάν. Υπέροχα... Αλλά πίσω στο θέμα μας!

Στα nomikai η κοινωνικοποίηση με τους συναδέλφους επιβάλλεται για να έχεις μια υγιή συνεργασία. Σε αντίθεση με τη Δυτική φιλοσοφία της ανόδου στη δουλειά με το να πατάς επί πτωμάτων και να μην εμπιστεύεσαι κανέναν (γιατί είναι όλοι κακοί και θέλουν να με προδώσουν και να κλέψουν το πρέσιους μου!!!), στην Ασία και δη στην Ιαπωνία, η άνοδος επέρχεται μόνο με καλή συνεργασία και εμπιστοσύνη. Μόνο μέσα από την ομαδική δουλειά γίνεσαι καλύτερος. Βόηθα με να σε βοηθώ λοιπόν και κράτα μου τα μαλλιά ενώ ξερνάω από τις πολλές μπύρες που ήπιαμε παρέα!

Και τι ωραίες μπόμπες που φτιάχνουν όταν τις ανακατεύεις με Ιαπωνικό αλκοόλ... Αντίο συκώτι μου!

Θεωρητικά μπορείς να το αρνηθείς αλλά δεν είναι καλό για σένα στην πορεία. Πήγαινε και πιες λίγο στην ανάγκη. Δε θα σε κατηγορήσει κανένας εκτός και το αφεντικό σου είναι καθίκι και σε αναγκάσει στην οποία περίπτωση απλά δώς του μια μπουνιά και πέρνα από το ταμείο ανεργίας την επόμενη μέρα. Ναι... αυτό δεν είναι καλό. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι τέτοια αφεντικά είναι κατάλοιπα του παρελθόντος... που δε λέει και πολλά γιατί όπως είπα η Ιαπωνία είναι χρονοντούλαπο. Εγώ τουλάχιστον είμαι τυχερή σε αυτό το θέμα. 

Γενικά πάντως αν έχεις καλή σχέση με τους συναδέλφους σου περνάς τέλεια στα nomikai. Μπορείτε να μοιραστείτε αστείες ιστορίες, περιστατικά στη δουλειά, συμβουλές για τα πάντα και... να προσποιηθείτε το DJ με μια κουτάλα και ένα nabe (κάτι σαν ιαπωνική κατσαρόλα)... Τι θέλετε να πείτε μόνο εγώ το κάνω αυτό; Οκ. Ήμουν λίγο μεθυσμένη και υπήρξε ενθάρρυνση!!! Επίσης είμαι ξετσίπωτη και τα ξερνάω όλα στο μπλογκ μου. 

Το μόνο κακό με τα nomikai είναι αυτό που ανέφερα παραπάνω. Αν δουλεύεις την επόμενη μέρα πρέπει να είσαι στην εντέλεια. Το ότι ξενύχτησες και πρόλαβες στο τσακ το τελευταίο τρένο δεν μετράει. Το έχω ξαναπεί ότι οι Ιάπωνες σιχαίνονται τις δικαιολογίες. 

Εγώ δε φταίω σε τίποτα! Είμαι πάντα στην ώρα μου! Να ξύπναγες νωρίτερα!

Δε γνωρίζω τις απόψεις όλων των Ιαπώνων αλλά και των ξένων όσον αφορά τα nomikai αλλά μπορεί να διίστανται όπως όλες οι γνώμες από τότε που ένας Νεάρντεταλ αποφάσισε να κάνει ντιμπέιτ για το αν θα έπρεπε η όχι να κυνηγήσουν στην Άνω Ραχούλα όπου έχει φωλιά ένας μαστόδοντας. Υπάρχουν αυτοί που είναι υπέρ και αυτοί που είναι κατά. Κατά μπορώ να φανταστώ ότι είναι οι παντρεμένοι που έχουν ψυχή και θέλουν να δουν την οικογένεια τους. Αλλά για έναν ελεύθερο άνθρωπο σαν και μένα (το "Θα ζήσω ελεύθερο πουλί" είναι ο ύμνος μου, σοβαρά τώρα) αυτές οι ευκαιρίες είναι ανεκτίμητες ειδικά όταν οι συνάδελφοι σου είναι όλοι τους αστείοι και πρόσχαροι άνθρωποι. Θα πιω στην υγειά τους! Και στη δικιά μου!

Την επόμενη φορά θα προσπαθήσω να τους πείσω να πάμε σε κανένα ελληνικό εστιατόριο. Τα σουβλάκια περιμένουν!!!! 

'Εμαθα πως είσαι μάνγκα... ή αλλιώς Μάνγκα Μέρος 1ο

Και, ναι, κυρίες και κύριοι! Ήρθε ο καιρός να πιάσουμε ένα από τα θέματα που ενδιαφέρουν πολλούς από τους ανθρώπους που ασχολούνται με την Ιαπωνία έμμεσα ή άμεσα. Και αυτό είναι... το σούσι!!! Α! Όχι! Λάθος! Το φαγητό το καλύψαμε σε άλλο ποστ (Αρσινόη σταμάτα να είσαι φαγανή και κάνε λίγο δίαιτα! Έλεος δηλαδή πια!) Ποιος μίλησε;;; (Η εσωτερική φωνή σου. Θα σου κάνω λίγο παρέα σε αυτό το ποστ. Δε θα ενοχλώ πολύ.) Καλά εντάξει... κάτσε.

Πίσω στο θέμα μας! Σήμερα θα μιλήσω λίγο για τα ιαπωνικά κόμικς, ή όπως τα λένε εδώ μάνγκα. Όπως πολλοί ξέρουν είναι λίγο διαφορετικά από τη δυτική τους αντιστοιχία αν και προήλθαν από τη Δύση αλλά εξελίχθηκαν αλλιώς στην πορεία. (Έγιναν πορνό...) ΟΧΙ! Δεν εννοώ αυτό! Μιλάμε για το στυλ της τέχνης. (Ναι αλλά έχει και πορνό!) Ε σιγά ψάξε υπάρχουν και δυτικά χεντάι. Είσαι πονηρό μυαλό. (Εγώ;)  Όχι η θεια μου η Μαριγώ. Τέλος πάντων...

Τα μάνγκα διαφέρουν από τα αντίστοιχα δυτικά κόμικς κυρίως στον τρόπο ζωγραφικής και έκφρασης των χαρακτήρων. Όσοι έχουν διαβάσει θα έχουν παρατηρήσει πως οι χαρακτήρες τείνουν να έχουν τεράστια μάτια, μικρές μύτες και στόματα, περίεργα μαλλιά και να υπερβολικές εκφράσεις που μόνο οι Ιάπωνες μπορούν να εξηγήσουν. (Α! Λες για αυτές τις μαύρες γραμμές απογοήτευσης ή για τη μυξούλα όταν κοιμούνται;) Ναι. Γι αυτά λέω. (Τα μαλλιά είναι φάμπιουλους πάντως! Παραδέξου ότι τα ζηλεύεις;) Τι; Τα μαλλιά του Γκόκου ας πούμε. Άσε μας κουκλίτσα μου!

Είμαι σίγουρη ότι φτιάχνεις σουβλάκι με ένα μάτσο τρίχες του άνετα.

Μα δείτε πως αψηφούν τη βαρύτητα! (Ο Γκόκου πετάει ξέρεις, τα μαλλιά του δε θα πετούσαν;)

Τέλος πάντων, αυτό που διαφοροποιεί τα ιαπωνικά μάνγκα από τα δυτικά κόμικς πέραν από την τεχνοτροπία είναι ότι είναι ότι τα χωρίζεις σε διάφορες κατηγορίες ανάλογα με το κοινό στο οποίο απευθύνονται. Ενώ ας πούμε τα δυτικά κόμικς απευθύνονται γενικότερα σε ευρύ δημογραφικό κοινό που γουστάρει τα κόμικς (νέους, γέρους, παιδιά, κατοικίδια και λοιπά;)... Ναι βασικά... Τα μάνγκα απευθύνονται συνήθως σε συγκεκριμένο κοινό και γι αυτό οι κατηγορίες τους παίρνουν το όνομα τους κυρίως από το κοινό αυτό... (Κοίτα να δεις...) Ας πάμε λοιπόν να δούμε περιληπτικά τα βασικά είδη μάνγκα:

1. Shounen (Σόνεν) ίσως η πιο δημοφιλής κατηγορία, τα σόνεν μάνγκα απευθύνονται κυρίως σε μικρά αγόρια και εφήβους. Είναι πιο παιδικά από άποψη σεναρίου και έχουν μια αντιστοιχία με τα κόμικς των σούπερ ηρώων της Αμερικής. (Δηλαδή πολύ ξύλο, βία και όρκους στη φιλία; Άντε και καμιά γκομενίτσα με βυζιά;) Στο περίπου! Το τυπικό Σόνεν σενάριο έχει να κάνει με έναν πρωταγωνιστή, συνήθως έφηβο, που ανακαλύπτει ότι έχει κάτι... (Δυνάμεις, θυσαυρούς;Κάτι στο παντελόνι του; Τι;) Κάτι τέτοιο. Και ξεκινά ένα ταξίδι ή μια αποστολή για να γίνει πιο δυνατός ή να νικήσει κάτι κακούς. (Τι κλισεδούρα!!) Αυτά λοιπόν τα κλισέ  θα τα λέμε σονενιές. Οι σονενιές είναι πολύ κλισέ μεν αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν ειναι διασκεδαστικές. Για την ακρίβεια γι αυτό είναι τα πιο δημοφιλή μάνγκα και έχουν φαν όλων των ηλικιών και στα δύο φύλα! Το πιο δημοφιλές σόνεν μάνγκα αυτή τη στιγμή στην Ιαπωνία είναι το One Piece που ξεκίνησε το 1997 και συνεχίζει μέχρι σήμερα. (Ωωωω! Η Λάμψη του Φώσκολου λιγότερο κράτησε!)  

Λούφι - Ο Γιάγκος Δράκος της Ιαπωνίας

Άλλα δημοφιλή σόνεν μάνγκα είναι τα Naruto, Bleach, Dragonball, Fairy Tail, Fullmetal Alchemist, Detective Conan, Inuyasha etc etc etc (Ε δε θα κάνουμε και φουλ λίστα!)

2. Shoujo (Σότζο) - Και εδώ είναι που τα μάνγκα διαφοροποιούνται πολύ από τα Δυτικά κόμικς! Η κατηγορία Σότζο που κυριολεκτικά σημαίνει "κορίτσι" είναι μια κατηγορία μάνγκα που απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε γυναίκες και είναι ΑΚΟΜΑ πιο κλισέ από τα σόνεν (Πιο κλισέ; Παρακαλώ εξήγησε!) Σχεδόν όλα τα σότζο έχουν μια γυναίκα πρωταγωνίστρια και η ιστορία της έχει να κάνει πάντα με ένα ή δύο ή τρια (ή τέσσερα παιδιά που ήταν λεβέντες από τον Πειραιά;) Μη με αποσπάς! (Καλά ντε!) Ναι λοιπόν έχει να κάνει με αυτήν και κάτι γκόμενους και τις περιπέτειες της μέχρι να βρει την αληθινή αγάπη. (Να ξεράσω τώρα ή μετά;) Μετά παρακαλώ. Παρόλη την κλισεδιά, τα σότζο έχουν μερικά ωραία σενάρια και κάποια από αυτά ξεφεύγουν από τα τυπικά του είδους μάλιστα! Αλλά, ναι, η πλειοψηφία είναι πιο κλισέ πεθαίνεις! Μερικές φορές είναι σα να διαβάζεις άρλεκιν (που εδώ στην Ιαπωνία το χουν τερματίσει το θέμα, θα κάνω ποστ κάποτε!) αλλά τι να κάνουμε εμείς τα κοριτσάκια τα αγαπάμε αυτά; (Εντάξει δηλώνω ένοχη!) Ένα από τα δημοφιλέστερα σότζο μάνγκα όλων των εποχών που έγινε και πετυχημένο άνιμε είναι φυσικά το Sailor Moon!

Το οποίο μιλάει στην καρδιά κάθε ξανθιάς, γαλανομάτας Γιαπωνέζας.

Και φυσικά άλλα δημοφιλή σότζο μάνγκα είναι τα Cardcaptor Sakura, Ouran High School Host Club, Rose of Versailles, Fruits Basket, Candy Candy (Πωωωπωωω κλασικοοο!), Itazura na Kiss, Hana Yori Dango etc. 

Μετά έχουμε και τις πιο σοβαρές κατηγορίες των Seinen και Josei καθώς και τα... Yaoi... Hentai... (Απαπαπα! Σκανδαλίζομαι! Σταμάτα!) Ναι, εφόσον η εσωτερική μου φωνή "σκανδαλίζεται" θα αφήσω την ανάλυση των κατηγοριών για επερχόμενο ποστ. Αλλά πριν κλείσουμε, ένα τυπικό βιβλιοπωλείο με μάνγκα είναι κάπως έτσι: 

Ζαλίζομαι και μόνο που το βλέπω από φωτό, φανταστείτε από κοντά...

Και το καλύτερο όλων; Ενώ στην Ελλάδα ένα μεταφρασμένο μάνγκα το αγοράζεις από 8 ευρώ και πάνω, εδώ το βρίσκεις μέχρι και με 300yen! Για να κάνουμε τη μετατροπή... είναι κάτι παραπάνω από 2 ευρώ. Ναι καλά διαβάσατε... ένας τόμος 2 ευρώ. Κλάψτε τώρα σε μια γωνία και θα σας δω στο επόμενο ποστ. Μπάι μπάι!!!

Ιαπωνικά τρένα και γιατί παθαίνεις πολιτισμικό σοκ

Γεια σας, γεια σας και καλωσήρθατε σε ένα ακόμα ποστ της κοντέσσας! Αφού βασανίστηκα αρκετά για το επόμενο θέμα τελικά κατέληξα σε ένα θέμα με το οποίο μπορώ να κάνω συγκρίσεις με την Ελλάδα και να φέρω ως παράδειγμα τεράστιας διαφοράς μεταξύ της δικιάς μας κουλτούρας και της ιαπωνικής. Και αυτό είναι...

ΤΑ ΤΡΕΝΑ!

Και ας ανεβάσουμε το κέφι με ένα σουξέ για τα τρένα.

Τι έγινε γατάκια; Νομίζατε ότι θα έβαζα καμιά Βίσση που έγραφε το Σ'αγαπώ στο τζάμι; ΠΡΙΤΣ! Βάζω κάτι που ταιριάζει στην πνευματική μου ηλικία! ΑΧΕΜ!

Τα τρένα στην Ιαπωνία που λέτε δεν είναι σα τα τρένα σε καμία περιοχή στον κόσμο. Οι Ιάπωνες έχουν τελειοποιήσει την τέχνη του τρένου (αν υπάρχει τέχνη του τρένου που και να μην υπάρχει την τελειοποίησαν τέλος πάντων) σε τέτοιο επίπεδο που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να χάσκεις σα χάνος όταν δεις το χάρτη του μετρό του Τόκιο. 

Εντάξει μωρέ. Πήραν ένα τρίχρονο, του έδωσαν κηρομπογιές και ορίστε το αποτέλεσμα!

Αν αυτό που βλέπετε σας φαίνεται βουνό που να δείτε και το χάρτη των JR aka των υπέργειων σιδηροδρόμων και επίσης τις ιδιωτικές γραμμές. Δε θα τα δείτε ποτέ όλα μαζί γιατί απλούστατα ο χάρτης δε θα διαβαζόταν. 

Όσο όμως μπερδευτικά και να φαίνονται, ακριβώς επειδή είναι τόσο εξελιγμένα, μπορείς να πας με τα τραίνα πρακτικά παντού. Θέλεις μπουζούκια; Πάμε! Θέλεις μπαράκια; Πάμε! Απλά να πάρουμε τη Γκίνζα-σεν μωρέ γιατί η Χιμπίγια-σεν έχει κόσμο, εντάξει; (ΕΔΩ ΜΟΥ ΚΑΘΕΣΑΙ ΧΙΜΠΙΓΙΑ! Δε θα βρω κάποτε να κάτσω; Θα τα πούμε τότε!) 

Το πλεονέκτημα όλων αυτών των τρένων έναντι των αυτοκινήτων είναι αυτό ακριβώς στο οποίο τα αυτοκίνητα υπερτερούν σχετικά στην Ελλάδα. Είναι πάντα στην ώρα τους! Και φυσικά δεν απεργούν ποτέ. Η ιδέα και μόνο του να προκαλέσουν πρόβλημα σε εκατομμύρια ανθρώπων που πάνε στις δουλειές τους δεν κάθεται καλά σε κανέναν Ιάπωνα. Που να δείτε τις φάτσες όλων όταν τους λέω ότι στην Ελλάδα το μετρό απεργεί 2 φορές το μήνα στις καλές του! Βέβαια υπάρχουν φορές που απρόβλεπτοι παράγοντες όπως μια αυτοκτονία, ένας σεισμός, ένα τσουνάμι βρε αδερφέ θα τα κάνει να καθυστερήσουν. Και φυσικά υπάρχει και αυτό...

Και μου λέγε η μάνα μου, διάβασε Τάρο! Αλλά όχι! Εγώ ήθελα να πάω να δουλέψω στα τρένα.

Το οποίο είναι να μη σου τύχει! Και εμένα μου έχει τύχει μια φορά το βράδι αλλά ευτυχώς κατέβαινα στην αμέσως επόμενη στάση! Γενικά πέφτει στριμωξίδι αλλά λογικό σε μια πόλη 13 εκατομμυρίων! Και για όσους σκέφτονται να πάρουν αμάξι, ναι αμέ! Μπορεί οι δρόμοι του Τόκιο να είναι σχετικά άδειοι αλλά οι αυτοκινητόδρομοι είναι τόσο πήχτρα που θα φτάσεις στη δουλειά σου μετά από κανά　μήνα! Οπότε τρένα και πάλι τρένα! 

Τέλος πάντων σε περίπτωση που αργοπορήσεις γιατί έπεσε χαλάζι, πανδημία ή απλά ήσουν σάντουιτς μαζί με το Γιαμάντα και τον Τανάκα... μπορείς να δικαιολογηθείς στη δουλειά σου με μια απλή ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΑΡΓΟΠΟΡΙΑΣ! Γιατί ενώ στην Ελλάδα θα σου ρίχναν κωλοδάχτυλο που τόλμησες να διαμαρτυρηθείς εδώ σου κάνουν τεμενάδες, ζητάνε συγνώμη από σένα και τους προγόνους σου και σου δίνουν ένα χαρτάκι για να πιστέψει το αφεντικό σου ότι δεν ήσουν στη Χαβάη με 2 γκόμενες και γι αυτό άργησες 10 λεπτά (αν σιχαίνονται κάτι σε αυτή τη χώρα είναι οι δικαιολογίες!). Οπότε ζήτω τα ιαπωνικά τρένα ακόμα και αν ο κλιματισμός σε κάνει να πιστεύεις ότι ήρθε η επόμενη εποχή των παγετώνων.

Και φυσικά εδώ στο Τζαπάν έχουμε και τα γρηγορότερα τρένα στον κόσμο. Οι Αμερικάνοι επειδή είναι χάλια στις ξένες γλώσσες τα λένε bullet trains αλλά το ορθό τους ιαπωνικό όνομα είναι σινκάνσεν. Και ναι, πιστέψτε με. είναι γρήγορα. Ενώ στην Ελλάδα κάνεις και 7 ώρες να πας από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, το καλό μας το σινκάνσεν κάνει 3,5 ώρες! Και όχι μόνο είναι γρήγορα είναι ΚΑΙ αθόρυβα. Φυσικά υπάρχουν διάφορα είδη σινκάνσεν που έχουν ονόματα γυναικών γιατί... γιατί όχι βασικά; Αν και θα ήθελα και κανά αγόρι στην παρέα.

Εννοώ... έχει μακρουλό σχήμα αν το καλοσκεφτείς...

Τα τρένα λοιπόν για κάποιο ανεξήγητο λόγο οι Ιάπωνες τα αγαπάνε και τα εγκατέστησαν παντού στη χώρα τους. Τουλάχιστον είναι φιλικότερα προς το περιβάλλον από ότι τα αυτοκίνητα και... ελάτε τώρα... στην Ελλάδα πας στο περίπτερο με το αμάξι... αν είναι! Είναι τόσο δημοφιλή που μερικές εταιρείες έχουν τις δικές τους μασκότ και υπάρχει μια ειδική κατηγορία οτάκου που είναι τόσο πορωμένοι με τα τρένα που ξέρουν και πόσες βίδες έχει κάθε βαγόνι και αν αυτές οι βίδες φτιάχτηκαν στην Ιαπωνία ή στο Πακιστάν. Δεν ξέρω αν είναι χαριτωμένο χόμπι ή τρομακτικό...

Το κακό με όλα αυτά (Γιατι η Ιαπωνία δεν είναι η μαγική χώρα των μονόκερων... ναι σε σένα μιλάω himeprincesskawaiiotakubaka13) είναι ότι σε σχέση με την Ελλάδα τα κόμιστρα σου πιάνουν τον κώλο και το... τον κώλο βασικά. Μπορείς να δίνεις από 4-8 ευρώ κάθε μέρα πήγαινε έλα στη δουλειά. Φυσικά οι περισσότερες εταιρείες τα καλύπτουν αυτά αλλά και πάλι. Κάρτες απεριορίστων δεν υπάρχουν, ξεχάστε το! Κάθε εταιρεία θέλει τα δικά της, σιγά που θα έκαναν και εκπτώσεις;

Οπότε τι προτιμάτε; Να πληρώνετε 1,40 ευρώ εισητήριο (τώρα το αύξησαν, το μείωσαν δεν έχω ιδέα) για μιάμιση ώρα, χωρίς εγγύηση ότι θα φτάσετε στην ώρα σας και με απεργίες κάθε τρεις και λίγο ή να πληρώνετε 4-8 ευρώ και να ξέρετε ότι σίγουρα θα είστε στον προορισμό σας εκτός και επιτεθεί ο Γκοτζίλα που και πάλι θα έχετε ένα χαρτί να το αποδείξετε; Και το ντιμπέιτ αρχίζει!