Η δεύτερη γειτονιά των "Οτάκου", Νακάνο

Γειά σας! Γειά σας! Καλωσήρθατε σε ένα ακόμα ποστ της κοντέσσας!
Σήμερα θα μιλήσουμε για το Νακάνο, μια περιοχή στο Τόκιο στην οποία βρέθηκα χτες ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ και η οποία αποτελεί τη δεύτερη γειτονιά των Οτάκου (ψάξτε τον όρο στο Google αν δε ξέρετε ήδη). Ποια είναι η πρώτη θα αναρωτιέστε μερικοί. Μα φυσικά η Πόλη των Ηλεκτρονικών, η Ακιχαμπάρα, για την οποία κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσω. Αλλά αυτή τη φορά θα πάμε ένα μικρό ταξιδάκι στη λιγότερο γνωστή μικρή αδερφή της Ακίμπα που είμαι σχεδόν σίγουρη ότι κανείς εκτός από αυτούς που έχουν πολύ πόρωση με την Ιαπωνία γενικότερα (γκουχ!γκουχ! Πνίγηκα λίγο...) ξέρουν.

Και θα αναρωτιέστε λοιπόν... Τι εστί Νακάνο; Και θα σας απαντήσω. Μια παραδοσιακή γειτονιά του Τόκιο που κυριαρχείται από το γνωστό και μη εξαιρετέο σότενγκαϊ. Όχι αγαπητοί αναγνώστες! Μην ξύνετε το κεφάλι σας ερωτώμενοι τι στο καλό είναι αυτό το... πως το πές... κάτι-γκαϊ (πάντως όχι Χρήστος Σατιγκάι). Θα σας εξηγήσω αμέσως! Σότενγκαϊ (shotengai,商店街) σημαίνει κυριολεκτικά γειτονιά με μαγαζιά και είναι ένα μοναδικό είδος ιαπωνικής γειτονιάς που μοιάζει με διασταύρωση των στοών με τα μαγαζάκια στην Αθήνα και το Μοναστηράκι, μόνο που είναι πολύ... ιαπωνικό.

Εντάξει... ομολογώ ότι αν αντικαταστήσουμε τα ιαπωνικά με ελληνικά ίσως και να νομίζουμε ότι είμαστε Μοναστηράκι; Μπααα παραείναι καθαρά.

Στο τέλος του συγκεκριμένου σότενγκαϊ βρίσκεται η Πύλη του Παραδείσου... τουλάχιστον για όσους αγαπάνε τα χόμπι/άνιμε/μάνγκα/βιντεοπαιχνίδια, στη μορφή του Nakano Broadway, ενός μοναδικού κτιρίου γεμάτου μαγαζιά με μεταχειρισμένα βιβλία/φιγούρες/βιντεοπαιχνίδια κτλ. κτλ. Οι επιρρεπείς στις αγορές (γκουχ! γκουχ! Πάλι πνίγηκα!) συμβουλεύονται να μην κουβαλάνε πολλά μετρητά μαζί τους γιατί θα τα δουν να κάνουν φτερά με τον απολύτως νόμιμο τρόπο του "Μα ήταν τόσο φτηνό! Έπρεπε να το πάρω!" Ρωτήστε και μια φίλη μου που την άφησα να πάει εκεί τον Αύγουστο και τη βρήκα σπίτι με 3-4 σακούλες γεμάτες memorabilia!

Μα άσε με να σου εξηγήσω! Το βλέπεις το Γκοτζίλα; Ήταν το όνειρο μου να αποκτήσω μια μεγάλη σαύρα... Εεε...ναι την πράσινη εννοώ... Πού θα τη βάλω; Θα σου λέγα! Δίπλα από το κομοδίνο να τη χαϊδεύω!

Η ρετρό ατμόσφαιρα, οι χαμηλές τιμές και τα σπάνια αντικείμενα κάνουν το Nakano Broadway ιδανικό μέρος για να πας να πάρεις δώρα στους αγαπημένους σου. Βέβαια αν οι αγαπημένοι σου προτιμούν βαρετά πράγματα όπως κορνίζες, λουλούδια και άλλα τέτοια φλώρικα και δεν εκτιμούν το γαμάτο άγαλμα Alien που τους πήρες για το δωμάτιο τους... πρόβλημα σου. Να είχες πιο ενδιαφέροντες αγαπημένους. 

Η θεία Κούλα ποτέ δεν εκτίμησε το δώρο μου. Κρίμα γιατί χρησιμεύει και ως δονητής και το ξέρω ότι τα πράγματα δεν ήταν ποτέ ίδια από τότε που πέθανε ο θείος Λάκης (Σημείωση: Αν κάποιος από τους αναγνώστες έχει θείους Κούλα και Λάκη... ναι γι αυτούς μιλάω.)

Για σκεφτείτε αγαπητοί αναγνώστες πόσο κάνει ένα μάνγκα στην Ελλάδα. 8 ευρώ; 11 ευρώ; Εδώ μαξ να κάνει 500 γιεν και στα Mandarake του Nakano Broadway βρίσκεις ολοκληρωμένες σειρές με 150-200 γιεν τον τόμο! Τι σε εμποδίζει να γεμίσεις μια βαλίτσα με μάνγκα; Τι; Η γλώσσα; Α! Να μάθεις ιαπωνικά τότε. Αλλιώς κάτσε και δώσε τα λεφτά σου στις αμερικάνικες εταιρείες που έχουν τα δικαιώματα. Θέλετε να σας πονέσω λίγο παραπάνω; Στα Mandarake βρίσκεις μέχρι και υπογεγραμμένουν τόμους από τους δημιουργούς των σειρών. Θα ήθελες ένα αυτόγραφο του Akira Toriyama; Έφτασε! Απλά το πληρώνεις λίγο παραπάνω αλλά και πάλι... Αυτόγραφο του Oda του One Piece κανείς; 

Ζουλεύτε τώρα. Φοράω ματάκι! ΧΑ!

Για τους λάτρεις του cosplay υπάρχει μαγαζί που πουλά στολές οι οποίες είναι χειροποίητες από επαγγελματίες αλλά εκεί θα χρειαστεί να βάλεις βαθιά το χέρι στην τσέπη, η οποία μάλλον μέχρι τότε θα έχει τρυπήσει από τις πολλές βουτιές. Δερμάτινο jacket από το 進撃の巨人 (Attack on Titan); Φάτσα φόρα! Στολή Madoka Magicka; Μαζί με τη ροζ περούκα! Κρίμα που απαγορεύονται οι φωτογραφίες μόνο...

Θες ένα σκατουλάκι για το κινητό σου; Τράβα στα μαγαζιά με τις άπειρες φιγούρες και τα μπρελόκ κάθε είδους και ψάξε τα πάντα μέχρι τελικής πτώσεως! Μέχρι και τα κράνη των Power Rangers/Super Sentai έχει αν και αμφιβάλλω ότι θα χωράνε στις κεφάλες μας. 

Και φυσικά για εμένα και τους υπόλοιπους gamers, μαγαζάκια με μεταχειρισμένα παιχνίδια από PS4 μέχρι και Super Nintendo. Έπιασα στα χέρια μου μια αυθεντική κασέτα Pokemon και μόνο που δε με πήραν τα ζουμιά. Έφυγα με σακούλα γεμάτη PSP RPGs που δε ξέρω πότε στο καλό θα παίξω αλλά ήταν πολύ φτηνά και σε άριστη κατάσταση! #δικαιολογίες

Εκτός αυτών φυσικά υπάρχουν και άλλα μαγαζιά... Από γλυκά κάθε είδους...

Κρατάμε τους οτάκου χοντρούς για να μη μπορούν να μας ξεφύγουν από το 1950... Nyeheheh...

Μέχρι γκαλερί/βιβλιοπωλεία με... ομολογουμένως περίεργα πράγματα...

Μη ρωτάτε... Η εξήγηση είναι μία...

Τελικά το Nakano ήταν μια πολύ διασκεδαστική εμπειρία και θα ξαναπήγαινα άνετα. Το συστήνω ως must-go σε όσους θα ήθελαν να ψωνίσουν manga/figures etc. αλλά έχουν περιορισμένο προϋπολογισμό και σε όσους θέλουν να δουν μια παραδοσιακή εμπορική γειτονιά του Τόκιο. Εγώ έπρεπε να φύγω λίγο νωρίς γιατί ήθελα να κάνω...

Σόρρι... Δεν κρατήθηκα...

Και μετά από αυτό το ανώριμο αστείο παρουσιάζω τις γενικές πληροφορίες για το Νακάνο.

Νακάνο-Nakano (中野)

Πρόσβαση:

Nakano Station 

 JR - Chuo Line

 Private - Chuo Sobu Line

 Metro- Tozai Line

Μέρη ενδιαφέροντος: Σότενγκαϊ μπροστά από το Σταθμό (Βόρεια έξοδος), Nakano Broadway (στο   τέλος του σότενγκαϊ, Nakano Sun Plaza (τριγωνικό κτίριο που μοιάζει με αρχηγείο κακών σε ταινία και είναι κοντά στο σταθμό)

Ψώνια:Στο σότενγκαϊ, Nakano Broadway, Don Quixote (ένα πράμα σα τα Jumbo)

Σπεσιαλιτέ: Παραδοσικά γλυκά, Ράμεν

Dress Code: Άνετο για να ανεβοκατεβαίνεις τους ορόφους στο Nakano Broadway, otaku-chic (ιδέα  δεν έχω τι είναι αυτό, τώρα το εφηύρα... λετε να το πατεντάρω;)

Ιαπωνικά τρένα και γιατί παθαίνεις πολιτισμικό σοκ

Γεια σας, γεια σας και καλωσήρθατε σε ένα ακόμα ποστ της κοντέσσας! Αφού βασανίστηκα αρκετά για το επόμενο θέμα τελικά κατέληξα σε ένα θέμα με το οποίο μπορώ να κάνω συγκρίσεις με την Ελλάδα και να φέρω ως παράδειγμα τεράστιας διαφοράς μεταξύ της δικιάς μας κουλτούρας και της ιαπωνικής. Και αυτό είναι...

ΤΑ ΤΡΕΝΑ!

Και ας ανεβάσουμε το κέφι με ένα σουξέ για τα τρένα.

Τι έγινε γατάκια; Νομίζατε ότι θα έβαζα καμιά Βίσση που έγραφε το Σ'αγαπώ στο τζάμι; ΠΡΙΤΣ! Βάζω κάτι που ταιριάζει στην πνευματική μου ηλικία! ΑΧΕΜ!

Τα τρένα στην Ιαπωνία που λέτε δεν είναι σα τα τρένα σε καμία περιοχή στον κόσμο. Οι Ιάπωνες έχουν τελειοποιήσει την τέχνη του τρένου (αν υπάρχει τέχνη του τρένου που και να μην υπάρχει την τελειοποίησαν τέλος πάντων) σε τέτοιο επίπεδο που το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να χάσκεις σα χάνος όταν δεις το χάρτη του μετρό του Τόκιο. 

Εντάξει μωρέ. Πήραν ένα τρίχρονο, του έδωσαν κηρομπογιές και ορίστε το αποτέλεσμα!

Αν αυτό που βλέπετε σας φαίνεται βουνό που να δείτε και το χάρτη των JR aka των υπέργειων σιδηροδρόμων και επίσης τις ιδιωτικές γραμμές. Δε θα τα δείτε ποτέ όλα μαζί γιατί απλούστατα ο χάρτης δε θα διαβαζόταν. 

Όσο όμως μπερδευτικά και να φαίνονται, ακριβώς επειδή είναι τόσο εξελιγμένα, μπορείς να πας με τα τραίνα πρακτικά παντού. Θέλεις μπουζούκια; Πάμε! Θέλεις μπαράκια; Πάμε! Απλά να πάρουμε τη Γκίνζα-σεν μωρέ γιατί η Χιμπίγια-σεν έχει κόσμο, εντάξει; (ΕΔΩ ΜΟΥ ΚΑΘΕΣΑΙ ΧΙΜΠΙΓΙΑ! Δε θα βρω κάποτε να κάτσω; Θα τα πούμε τότε!) 

Το πλεονέκτημα όλων αυτών των τρένων έναντι των αυτοκινήτων είναι αυτό ακριβώς στο οποίο τα αυτοκίνητα υπερτερούν σχετικά στην Ελλάδα. Είναι πάντα στην ώρα τους! Και φυσικά δεν απεργούν ποτέ. Η ιδέα και μόνο του να προκαλέσουν πρόβλημα σε εκατομμύρια ανθρώπων που πάνε στις δουλειές τους δεν κάθεται καλά σε κανέναν Ιάπωνα. Που να δείτε τις φάτσες όλων όταν τους λέω ότι στην Ελλάδα το μετρό απεργεί 2 φορές το μήνα στις καλές του! Βέβαια υπάρχουν φορές που απρόβλεπτοι παράγοντες όπως μια αυτοκτονία, ένας σεισμός, ένα τσουνάμι βρε αδερφέ θα τα κάνει να καθυστερήσουν. Και φυσικά υπάρχει και αυτό...

Και μου λέγε η μάνα μου, διάβασε Τάρο! Αλλά όχι! Εγώ ήθελα να πάω να δουλέψω στα τρένα.

Το οποίο είναι να μη σου τύχει! Και εμένα μου έχει τύχει μια φορά το βράδι αλλά ευτυχώς κατέβαινα στην αμέσως επόμενη στάση! Γενικά πέφτει στριμωξίδι αλλά λογικό σε μια πόλη 13 εκατομμυρίων! Και για όσους σκέφτονται να πάρουν αμάξι, ναι αμέ! Μπορεί οι δρόμοι του Τόκιο να είναι σχετικά άδειοι αλλά οι αυτοκινητόδρομοι είναι τόσο πήχτρα που θα φτάσεις στη δουλειά σου μετά από κανά　μήνα! Οπότε τρένα και πάλι τρένα! 

Τέλος πάντων σε περίπτωση που αργοπορήσεις γιατί έπεσε χαλάζι, πανδημία ή απλά ήσουν σάντουιτς μαζί με το Γιαμάντα και τον Τανάκα... μπορείς να δικαιολογηθείς στη δουλειά σου με μια απλή ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΑΡΓΟΠΟΡΙΑΣ! Γιατί ενώ στην Ελλάδα θα σου ρίχναν κωλοδάχτυλο που τόλμησες να διαμαρτυρηθείς εδώ σου κάνουν τεμενάδες, ζητάνε συγνώμη από σένα και τους προγόνους σου και σου δίνουν ένα χαρτάκι για να πιστέψει το αφεντικό σου ότι δεν ήσουν στη Χαβάη με 2 γκόμενες και γι αυτό άργησες 10 λεπτά (αν σιχαίνονται κάτι σε αυτή τη χώρα είναι οι δικαιολογίες!). Οπότε ζήτω τα ιαπωνικά τρένα ακόμα και αν ο κλιματισμός σε κάνει να πιστεύεις ότι ήρθε η επόμενη εποχή των παγετώνων.

Και φυσικά εδώ στο Τζαπάν έχουμε και τα γρηγορότερα τρένα στον κόσμο. Οι Αμερικάνοι επειδή είναι χάλια στις ξένες γλώσσες τα λένε bullet trains αλλά το ορθό τους ιαπωνικό όνομα είναι σινκάνσεν. Και ναι, πιστέψτε με. είναι γρήγορα. Ενώ στην Ελλάδα κάνεις και 7 ώρες να πας από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, το καλό μας το σινκάνσεν κάνει 3,5 ώρες! Και όχι μόνο είναι γρήγορα είναι ΚΑΙ αθόρυβα. Φυσικά υπάρχουν διάφορα είδη σινκάνσεν που έχουν ονόματα γυναικών γιατί... γιατί όχι βασικά; Αν και θα ήθελα και κανά αγόρι στην παρέα.

Εννοώ... έχει μακρουλό σχήμα αν το καλοσκεφτείς...

Τα τρένα λοιπόν για κάποιο ανεξήγητο λόγο οι Ιάπωνες τα αγαπάνε και τα εγκατέστησαν παντού στη χώρα τους. Τουλάχιστον είναι φιλικότερα προς το περιβάλλον από ότι τα αυτοκίνητα και... ελάτε τώρα... στην Ελλάδα πας στο περίπτερο με το αμάξι... αν είναι! Είναι τόσο δημοφιλή που μερικές εταιρείες έχουν τις δικές τους μασκότ και υπάρχει μια ειδική κατηγορία οτάκου που είναι τόσο πορωμένοι με τα τρένα που ξέρουν και πόσες βίδες έχει κάθε βαγόνι και αν αυτές οι βίδες φτιάχτηκαν στην Ιαπωνία ή στο Πακιστάν. Δεν ξέρω αν είναι χαριτωμένο χόμπι ή τρομακτικό...

Το κακό με όλα αυτά (Γιατι η Ιαπωνία δεν είναι η μαγική χώρα των μονόκερων... ναι σε σένα μιλάω himeprincesskawaiiotakubaka13) είναι ότι σε σχέση με την Ελλάδα τα κόμιστρα σου πιάνουν τον κώλο και το... τον κώλο βασικά. Μπορείς να δίνεις από 4-8 ευρώ κάθε μέρα πήγαινε έλα στη δουλειά. Φυσικά οι περισσότερες εταιρείες τα καλύπτουν αυτά αλλά και πάλι. Κάρτες απεριορίστων δεν υπάρχουν, ξεχάστε το! Κάθε εταιρεία θέλει τα δικά της, σιγά που θα έκαναν και εκπτώσεις;

Οπότε τι προτιμάτε; Να πληρώνετε 1,40 ευρώ εισητήριο (τώρα το αύξησαν, το μείωσαν δεν έχω ιδέα) για μιάμιση ώρα, χωρίς εγγύηση ότι θα φτάσετε στην ώρα σας και με απεργίες κάθε τρεις και λίγο ή να πληρώνετε 4-8 ευρώ και να ξέρετε ότι σίγουρα θα είστε στον προορισμό σας εκτός και επιτεθεί ο Γκοτζίλα που και πάλι θα έχετε ένα χαρτί να το αποδείξετε; Και το ντιμπέιτ αρχίζει!