Τουτουρου~! Η Μέκκα των άνιμε/μάνγκα/χόμπι/ηλεκτρονικών

Kudos σε όποιον έπιασε την αναφορά στον τίτλο! Και τώρα κυρίες και κύριοι το ποστ που όλοι περιμένατε!! Μαζί μας Η ΜΙΑ! Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ! Η ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ! Η Μέκκα όλων των χόμπι! Η πόλη των ηλεκτρονικών! H Ακιχαμπάρα! Ατιμούτσικα! Χαίρεστε έ; Πάμε!

Εν μέσω μετακόμισης λοιπόν, και αφού είχαμε πάει στα ΙΚΕΑ να πάρω έπιπλα, έπρεπε να πάω να πάρω και ηλεκτρονικά. Και ποιο είναι το καλύτερο μέρος; Μα φυσικά το Yodobashi Camera, ένα γιγάντιο μαγαζί 7 ορόφων στην καρδιά της Akihabara. Ήταν δοκιμασμένο (από εκεί πήρα και το λάπτοπ μου), έχω και κάρτα πόντων (και τους αυγατίζω μπας και πάρω κανά Playstation Vita μισοτιμής) και ήταν μια τέλεια ευκαιρία να πάρω την αδερφή μου και να κάνουμε μια φουλ otaku culture βόλτα. Και έτσι ξεκινήσαμε! Εγώ, έχοντας ξαναπάει είχα ενθουσιασμό για την αδερφή μου και εκείνη, ώντας μεγάλη anime fan, ακόμα περισσότερη. Γι αυτό, όταν φτάσαμε ήταν άρχισε να τραβάει κάθε είδους φωτογραφία!

Γειά σας! Με λένε Αρσινόη και θα είμαι ο ξεναγός σας σε αυτό το ταξίδι. Τα dakimakura ανά χείρας και φύγαμε!

Με το που θα βγεις από το σταθμό γίνεται εμφανές ότι η μοντέρνα Akihabara δεν προμοτάρεται τόσο στους εγχώριους όσο στους διεθνείς οτάκου. Κοινώς είναι μια τεράστια τουριστοπαγίδα! 

Καλωσήρθατε! Δε θα φύγετε ποτέ από δω, ή τουλάχιστον τα λεφτά σας δε θα φύγουν ποτέ από εδώ!!

H Ακιχαμπάρα ήταν η περιοχή που οι Ιάπωνες πήγαιναν μετά τον πόλεμο να αγοράσουν ηλεκτρονικά οπότε άρχισε να μαζεύει κάθε είδους σπασικλάκια και αυτό δεν άργησε να εξελιχθεί και πλέον τραβάει ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ τα σπασικλάκια. Geeks αν δε θέλετε την ελληνική λέξη. Από τα τεράστια μαγαζιά με φιγούρες, games και μάνγκα, μέχρι πολυόροφα και πολύχρωμα arcades και από τα πρωτότυπα sex shop στα καθώς πρέπει cosplay-kan, η Ακιχαμπάρα έχει κάτι για όλους (εκτός από μόδα πρέπει να πω αλλά πόσα γαμάτα να χωρέσουν σε μια περιοχή;). Και φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να μην πάμε στα πάντα. Ακολουθούν φωτογραφίες! Δε θα τις ποστάρω όλες εδώ. Θα βάλω πλήρες άλμπουμ στο προφίλ μου στο Facebook αλλά παρουσιάζω τις καλύτερες (και πιο αστείες). 

Ξεκινάμε με Akiba Showroom, μια μικρή έκθεση κάτω στο σταθμό, που δείχνει όλες τις φιγούρες της SHFiguarts και φυσικά μπορείς να τις αγοράσεις.

Απίστευτο στήσιμο Kamen Rider Hibiki.Είμαι μεγάλη φαν των Kamen Rider. Εγώ και άλλοι 5 στην Ελλάδα.

They're over 9000! Α όχι κάτσε... 1, 2, 3... καμιά 15ρια είναι!

Ο Ντάσου Βέινταα μας εύχεται Καλή Πρωτοχρονιά! Να τονίσω ότι οι Ιάπωνες λατρεύουν τον Ντάσου Βέινταα.

Συνέχεια έχει το Radio Kaikan, ένα επταόροφο κτίριο γεμάτο με διάφορα μαγαζιά για όλα τα γούστα.Οι φαν του Stein's Gate θα το γνωρίζουν γιατί εκεί έπεσε ο μυστηριώδης δορυφόρος στην αρχή της σειράς (ναι, εκεί ήταν η διάλεξη του καθηγητή υποτίθεται). Εδώ βρίσκεται και το κεντρικό μαγαζί του K-books, μιας αλυσίδας που ειδικεύεται στα πάντα anime/manga. Από φιγούρες μέχρι cosplay. Και στους ορόφους 6-7 βρίσκεται ο παράδεισος των ball-jointed-dolls. Αν είστε λάτρης της συλλογής από σπάνιες κούκλες που έχουν flexible σώμα και ποζάρουν (σαν εμένα) τότε είναι το μέρος για εσάς. Φυσικά οι καλές κυμαίνονται σε τιμές άνω των 400 ευρώ. Ορίστε φωτό!

Δεν είμαι σίγουρη από ποιο άνιμε είναι. Διαφωτίστε με!

Πρώτη στάση κούκλες Pureneemo. Είναι πολύ χαριτωμένες και θυμίζουν κλασικά anime girls/boys. Το μαγαζί στον 6ο όροφο έχει και κούκλες και άπειρες στολές/αξεσουάρ για να τις ντύσεις. Αν τύχει να πάω εκεί κάθομαι μία ώρα με το ρολόι. Μια μέρα θα πάρω μια μικρή Pureneemo γιατί ποτέ δε θα ξεπεράσω το κόλλημα που έχω με τις κούκλες.

Εσείς κλαίτε που δε μένετε Ιαπωνία και εγώ που δε μπορώ να πάρω αυτές τις κούκλες. 

Ορίστε και Saber με Kurisu. Κλάφτε μαζί μου...

Και το χειρότερο για μένα; Στον πάνω όροφο έχει Dollfies! Οι καλύτερες κούκλες ever! Και μακράν οι ακριβότερες. Υπάρχει ολόκληρη έκθεση αλλά απαγορεύονται οι φωτό και έτσι δε τραβήξαμε τίποτα. Καλά... δε πειράζει. Πάρτε άλλη μια Pureneemo για παρηγοριά. 

Εμένα δε με παρηγορεί καθόλου...

Στη συνέχεια το πρόγραμμα είχε Kotobukiya. Καμία σχέση με την κοτομπουκιά παρεπιπτώντως. Είναι ένα μαγαζί με merchandise από τα πιο τρέντι anime/game franchises και το έχω ιερό γιατί εκεί υπάρχει το επίσημο μαγαζί του Tales of και του Idolmaster, τα 2 πιο αγαπημένα μου game franchises (μετά το Final Fantasy φυσικά). Το μαγαζί του Tales of το επισκέπτομαι μια φορά το μήνα και έχω σηκώσει όλο λίγο πολύ γιατί έχω το σπίτι μου θεματικό με Tales of (αυτοκολλητάκι του Ludger στο ψυγείο, μίνι Zelos και Rita στη βιβλιοθήκη, ποτήρια, μαξιλάρια κ.ο.κ.). Το Idolmaster πάλι ακόμα δεν το έχω τιμήσει αλλά στην Ελλάδα το Japan Playstation Network είχε κάνει χρυσές δουλειές από όλα τα DLC που αγόραζα. Αλλά παρεκτρέπομαι. Στο Kotobukiya μπορείς να βρεις από merchandise Shingeki no Kyojin μέχρι από διάφορα hentai. Και φυσικά, τι προτίμησε να βγάλει φωτό η αδερφή μου;

- Πρόκειται ξεκάθαρα για μια αλληγορία του Προπατορικού Αμαρτήματος.

- Ναιιιιι... Τι; Α; Α ναι! Βέβαια! Αριστούργμα. *κλείνει φερμουάρ*

Και αυτό το γλυπτό ονομάζεται "Σκύψε Ευλογημένη".

Φυσικά δε λείπουν και πράγματα που μας προκαλούν νοσταλγία...

Πόσοι έβλεπαν Medabots?? Μεγάλη αγάπη τα πρωινά του Σαββάτου. 

Καθώς και εντυπωσιακές φιγούρες από Δυτικά franchises...

O Joker μας λέει να χαμογελάσουμε σαν κι αυτόν.

Αν ποτέ γίνω πλούσια θα φτιάξω ένα δωμάτιο που θα είναι ο οργασμός του νέρντουλα και θα είναι γεμάτο τέτοια. ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ OPTIMUS PRIME!

Με αυτά και με εκείνα χορτάσαμε από μαγαζιά, φιγούρες κτλ. αλλά πεινούσαμε ακόμα, για κανονικό φαγητό αυτή τη φορά. Και τι πιο "Ακιχαμπαραίϊκο" από την εσάνς του οτακισμού, ένα maid cafe! Για όσους δεν γνωρίζουν, maid cafe είναι καφε-εστιατόρια που όλες οι σερβιτόρες είναι ντυμένες υπηρέτριες και σε φωνάζουν "Αφέντη/Κυρία". Σα να μένεις στην Εκάλη αλλά σε ιαπωνική χαριτωμένη βερσιόν. Υπάρχουν και τα αντίστοιχα με μπάτλερ και έχω ορκίσει τη φίλη μου τη Μάρι να με πάει μια μέρα, αλλά προς το παρόν έχω εμπειρίες μόνο από maid cafe.

Φυσικά, επειδή η Ακιχαμπάρα είναι τουριστικό μέρος, τα maid cafe μοιάζουν πιο πολύ με εστιατόριο στη Μικρή Βενετία της Μυκόνου (πιάτο καλαμαράκια 25 ευρώ... ακόμα να το χωνέψω...) παρά με ανήλιαγες κρυψώνες για ασπρουλιάρηδες, παρθένους οτάκου με τα dakimakura τους. Τουλάχιστον αυτά κοντά στο σταθμό. Γιατί όσο πιο πίσω πας τόσο πιο χάρντκορ τα πράγματα. Και δε θα πήγαινα την αδερφή μου παρά στα χάρντκορ. Να δει πραγματικούς οτάκου επί το έργω. Και ήμασταν τυχερές! Δίπλα από το Kotobukiya υπάρχει το 1ο Maid in Dreaming (είναι αλυσίδα αλλά αυτό ήταν το ορίτζιναλ) και πήγαμε. 

Μας υποδέχτηκαν κοπελίτσες βγαλμένες από το τελευταίο moe anime, απίστευτα χαριτωμένες. Καθώς μπαίναμε βέβαια έβγαιναν κάτι 50ρηδες οτάκου που μας χαιρέτησαν και η αδερφή μου με κοίταξε με τρόμο αλλά το προσπεράσαμε. Όσο και να φρίκαρε στην αρχή, πρέπει να σας εκμυστηρευτώ ότι λατρεύει τα maid cafe και μάλιστα παλιά ήθελε να δουλέψει σε ένα (που θα το έβρισκε στην Ελλάδα, ιδέα δεν έχω!) . Παραγγείλαμε τη νο1 σπεσιαλιτέ που πρέπει κάποιος να φάει σε maid cafe, το Omuraisu (ομελέτα με ρύζι, δυτικής προέλευσης ιαπωνική εφεύρεση) και φυσικά λίγη melon soda για να κατέβει κάτω.

Η μισή χαρά του να πίνεις melon soda είναι το ότι μοιάζει με ραδιενεργό μίγμα. Η άλλη μισή είναι η γεύση! 

Όταν με το καλό μας έφεραν το φαγητό, για να το φάμε, έπρεπε να κάνουμε μαγικά　για να γίνει νόστιμο μαζί με τη maid που μας το σέρβιρε. Αυτό περιελάμβανε το να κουνάμε τα χέρια μας σα παλαβά, να σχηματίζουμε καρδούλες και να απαγγέλουμε με χαριτωμένη φωνή Moe Moe Kyuuuun!!! Όπως καταλάβατε, οι σοβαροί άνθρωποι δε συχνάζουν σε αυτά τα μέρη αλλά εγώ ποτέ δεν είπα ότι είμαι σοβαρός άνθρωπος. 

Είμαι σίγουρη ότι αν δεν έκανα τα μαγικά θα είχε απαίσια γεύση. Μα δείτε το! Δε φαίνεται;

Στην πορεία, για να διασκεδάσουν οι θαμώνες, οι maids έχουν μια μικρή σκηνή που ανεβαίνουν και χορεύουν idol songs (κυρίως από άνιμε και από AKB48). Εμείς είμασταν τυχερές όχι στο ότι είδαμε το Live, γιατί κάνουν ένα κάθε 30 λεπτά αλλά στο ότι πετύχαμε συγκεκριμένα μια ομάδα από YΠΕΡ ΤΟΥ ΔΕΟΝΤΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΥΣ οτάκου (τύπου wota που είναι καμμένοι με τα idols) οι οποίοι στήθηκαν μπροστά από τη σκηνή και χτυπιόντουσαν μαζί με τη maid. Αυτό που έκαναν είναι συγκεκριμένος χορός των wota (δεν κάνω καμία μα καμία πλάκα) και το να το πετυχαίνεις κάνοντας βόλτα ως τουρίστας στην Ακιχαμπάρα είναι σα να πέφτεις καρέτα καρέτα να γεννάει αυγά στο Ιόνιο. Χαρακτηριστικό της περιοχής αλλά σπάνιο. Δυστυχώς για εμάς υπάρχει απαγόρευση να τραβάς βίντεο σε maid cafe αλλά ευτυχώς για εσάς είμαστε Ελληνίδες και τραβήξαμε. Λίγο κουνημένο, και κρυβόμασταν πίσω από τους Αμερικάνους που φαίνονται μπροστά αλλά το τραβήξαμε!!! Ιδού!

https://www.youtube.com/watch?v=octQxUw9H3Q&feature=youtu.be

(Σοβαρά πρέπει να βρω πως τα κάνω να εμφανίζονται αλλά είναι αργά και βαριέμαι LOL)

Το τραγούδι ήταν το Ponytail to Shushu των AKB48 και γι αυτό θα με ακούσετε να το τραγουδάω. Μου άρεσαν πολύ οι AKB48 ειδικά εκείνη την περίοδο και όταν καλοκαιρίαζει το συγκεκριμένο το τραγουδάω συχνά χαχα! 

Φύγαμε χορτασμένες και από φαϊ και από θέαμα. Επίσης βγάλαμε φωτό με τις maid αλλά ξέχασα να τις κρατήσω. Νομίζω τις πήρε η αδερφή μου στην Ελλάδα. ^^'

Μετά πήγαμε στο Yobobashi Camera και πήραμε τα προικιά μου εεε πλυντήριο, ψυγείο, φούρνο μικροκυμάτων κτλ. Και αφού τα κανονίσαμε όλα ανεβήκαμε στον 6ο όροφο που είναι γεμάτος παιχνίδια. Από παιδικά, μέχρι ηλεκτρονικά και από κάρτες μέχρι μοντελισμό. Είναι το αγαπημένο μου μέρος στο μαγαζί φυσικά (μαζί με τον 4ο που έχει άλατα μπάνιου και καλλυντικά). 

Και επίσης μια real-life size πανοπλία από το Skyrim. Dovahkiin! :Q__ Δεν την πουλάγαν αλλά όχι ότι θα είχα τα λεφτά για να την πάρω. 

Μετά γυρίσαμε πίσω στον κεντρικό δρόμο για να κάνουμε και κάτι άλλο που πρέπει να κάνει κάποιος που βρίσκεται σε μια περιοχή γεμάτι arcades και αυτό είναι... Puricura!!Φυσικά! Οι γνωστές και μη εξαιρεταίες φωτογραφίες που σου κάνουν αυτόματο photoshop και που μπορείς να τις διακοσμήσεις όπως θες. Οι χίπστερ Ιάπωνες τις είχαν πολλά χρόνια πριν εφευρεθεί το Instagram και τα φίλτρα Earlybird, Nashville και δε συμμαζεύεται. Βέβαια για να στις στείλουν κινητό θες ιαπωνικό mail που εγώ έχω αρνηθεί να φτιάξω στο κινητό γιατί πόσα mail πια; 5 έχω! Δεν θέλω άλλα, ευχαριστώ. Η αδερφή μου απλά τις πήρε φωτό από το κινητό και το αποτέλεσμα φαίνεται εδώ κάπως έτσι... 

Ναι, είμαστε τελείως Γιαπωνέζες. 

Αυτααα! Στο τέλος ήμασταν τόσο κουρασμένες που απλά γυρίσαμε και κοιμηθήκαμε. Κλείσαμε 12ωρο εκεί και την επόμενη μέρα γινόταν η μετακόμιση. Αλλά περάσαμε τέλεια και πιστεύω ότι κάναμε ότι μπορούσαμε να κάνουμε στην Ακιχαμπάρα. Τώρα, θα γράψω ξανά μάλλον για τα μέρη που αξίζει να πάει κανείς οπότε οι πληροφορίες σε επόμενο ποστ! Θα τα πούμε ξανά! El Psy Congroo! 

Χαρά στη Χαρατζούκου!

Ουφ! Πάλι καθυστέρησα να γράψω! Συγνώμη αλλά μπορεί να τελείωσα με την επάρκεια την Παρασκευή (την πήρα παρεπιπτόντως γιουπί!!!), όμως αυτή τη βδομάδα λείπουν 2 άτομα από την ομάδα μου στο γραφείο και, όπως καταλαβαίνετε έχει πέσει πολλή δουλειά. Τουλάχιστον το Σαββατοκύριακο μπόρεσα να ξεκουραστώ και να το διασκεδάσω!

Βλέπετε την Παρασκευή ήρθε στο Τόκιο μια Ελληνίδα φίλη μου που σπουδάζει στη Σεούλ. Για λόγους προστασίας προσωπικών δεδομένων θα την πούμε A-san. Όπως ακριβώς ονομάζονται τα πρόσωπα στις σκανδαλοθηρικές εφημερίδες της Ιαπωνίας. Όχι δεν κάναμε ξετσίπωτα πράγματα αλλά έχει πλάκα να χρησιμοποιείς τα αρχικά λες και έκανες κάτι σκανδαλώδες. Η A-san λοιπόν θα επισκεπτόταν για πρώτη φορά την Ιαπωνία και έπρεπε να δει τα βασικά. Και για πείτε μου τι είναι το νο1 πράγμα που πρέπει να κάνει κάποιος εδώ; Να δει χεντάι; Ουστ από δω! Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είστε βρώμικα μυαλά. Δηλαδή έλεος! Τι; Εγώ είμαι;  ヽ(｀－´#)ノ 　 Δεν ξέρετε τι λέτε!!!! Η απάντηση είναι ΨΩΝΙΑ. Αυτή η χώρα είναι απλά ο Παράδεισος του καταναλωτή. Και ο εφιάλτης του κουμμουνιστή επίσης χαχαχαχα!!! 

Τώρα που πλησιάζει ο χειμώνας πρέπει να κάνουμε στοκ σε ρούχα και παλτά γιατί και εδώ και στη Σεούλ (ειδικά στη Σεούλ) κάνει πολικό ψύχος. Αύριο θα έχουμε 7 βαθμούς... Τι χαρά...(´；ω；｀)　Οπότε ήταν η ιδανική ευκαιρία να πάμε για ψώνια στις 2 γειτονιές που αποτελούν τη Μέκκα της ιαπωνικής μόδας. Τη Σιμπούγια και τη Χαρατζούκου. Εδώ θα μιλήσουμε για τη δεύτερη. Έτσι λοιπόν εγώ, η A-san και η S-san (η Γιαπωνέζα φίλη της Α-san) βρεθήκαμε να περπατάμε σε ένα από τα πολυσύχναστα μέρη του ήδη πολυσύχναστου Τόκιο. Ο σταθμός είναι βγαλμένος από άλλες εποχές αλλά αυτό και ο ναός Meiji (που δεν πήγαμε γιατί κυκλοφορεί μια αρρώστια εκεί ή κάτι τέτοιο κουλό) είναι τα μόνα απομεινάρια του παρελθόντος σε αυτή την περιοχή. 

Και μια φωτό της προκοπής δε μπορώ να πάρω πριν μου κάνουν φωτοβομβίδα οι αποδείξεις του σήμερα... ένα βανάκι και μια σούπερ-ηρωίδα μεταμφιεσμένη σε άνθρωπο προφανώς. 

Είχε λιιιιιγο κόσμο... Και να σκεφτείτε ότι ήταν Σάββατο και τότε έχει σχετικά λιγότερο κόσμο από τις Κυριακές που είναι κάπως έτσι: 

Κυριολεκτική λαοθάλασσα. Μέχρι και ρεύματα έχει.

Τελικά ο κόσμος που συναντήσαμε περπατώντας την Τακεσίτα ήταν κάπως έτσι:

Πφφφ... Έρημος σου λέω. Αφού φοβόμουν να περπατήσω μόνη μέσα σε τόση ερημιά. 

Αυτή είναι η Τακεσίτα. Ένας από τους λιγοστούς μικρούς δρόμους στην Ιαπωνία με όνομα. Γιατί εδώ στην Ιαπωνία μόνο οι μεγάλοι λεωφόροι έχουν όνομα και οι μικροί δρόμοι όχι. Οπότε πώς βρίσκεις μια διεύθυνση θα μου πείτε. Με νούμερα και πολλή τύχη. Και να έχεις βάλει στόχο. "Μένω στο τρίτο σπίτι, δεξιά του κήπου που είναι πίσω από τον πωλητή που πουλάει χυμό σταφύλι και απέναντι από το convenience store με την αφίσα One Piece. Α όχι. Αυτό ήταν τον περασμένο μήνα. Αυτό το μήνα έχει αφίσα μια σούπα." Κάπως έτσι. Αλλά παρεκτρεπόμαστε. 

Η Τακεσίτα θυμίζει πολύ το Μοναστηράκι γιατί είναι γεμάτη με μαγαζάκια που πουλάνε διάφορα (κυρίως ρούχα, παπούτσια και μούφες idol goods) και έχει και κράχτες για να σε δελεάσουν. Σε αντίθεση με την Ελλάδα βέβαια είναι ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΦΤΗΝΑ. Και πιο χαριτωμένα. Μπορείς επίσης να βρεις εισητήρια για συναυλίες επί πληρωμής του ενός νεφρού σου. Η Τακεσίτα είναι αγαπημένο στέκι για τα σχολιαρόπαιδα και τους φασιονίστας που μερικές φορές αναρωτιέσαι αν απλά άνοιξαν τη ντουλάπα τους, πήραν ότι βρήκαν μέσα (ένα πόντσο και την φούστα μπαλαρίνας από την 6η Δημοτικού μαζί με τις γκόθικ μπότες) και το έριξαν πάνω τους. Μερικά ντυσίματα παραείναι εξτρήμ ακόμα και για μένα που αγαπώ τη μόδα. Ο Γαβαλάς υποθέτω θα έκανε πάρτι. Για περισσότερο κάψιμο ΙΔΟΥ ! Σας προειδοποιώ ότι οποιοδήποτε πρόβλημα στα μάτια σας δεν είναι δική μου ευθύνη.

Πέραν της Τακεσίτα η Χαρατζούκου αποτελείται από μικρά στενάκια με τρέντι μαγαζάκια και καφέ και νόστιμα εστιατόρια. Όπως αυτό που πήγαμε και φάγαμε τονκάτσου. 

Κάρι-τονκάτσου. Ο αριθμός του foodporn σε αυτό το μπλογκ είναι περιορισμένος προς αποφυγή πολλαπλών οργασμών που μπορούν να καταστρέψουν τον εγκέφαλο σας. You're welcome!

Και φυσικά μην ξεχνάμε τους μεγάλους δρόμους : Μέιτζι (που αν πάρεις ίσα κάτου σε βγάζει Σιμπούγια) και Ομοτεσάντο (που όπως είδατε στην δε'υτερη εικόνα είναι τόσο άδειος που βλέπεις τη μπάλα με το σανό να περνά στον ορίζοντα). Και αυτό το μαγαζί με τα ποπκόρν στην Ομοτεσάντο που έχει μια ουρά χιλιομέτρων πάντα και δε θα καταλάβω ποτέ μα ποτέ το γιατί. Ποιος στο καλό περιμένει δύο ώρες στην ωρά μέσα στο ψοφόκρυο για να πάρει ΠΟΠΚΟΡΝ! ΠΟΠΚΟΡΝ! Εκτός και το βούτυρο πάνω τους το έπηξαν χερουβήμ με άδεια γαλακτοκόμου τίποτα δεν δικαιολογεί την τρέλα που βιώνω κάθε φορά που περνάω μπροστά από αυτό το μαγαζί.  Και πρόκειται για ένα πιο-mainstream-πεθαίνεις αμερικάνικο franchise!  Ομολογώ ότι θέλω μια μέρα που θα έχω άπειρο χρόνο για σκότωμα να περιμένω στην ουρά για να δοκιμάσω. Αλλά λέτε να έχει τίποτα ναρκωτικά μέσα και να εθιστώ; Να πάω τότε! (≧∇≦)　

Όμως όσο και να ιδρώνει το χαζο-ποπκόρν δεν πιάνει μία στην κλασική σπεσιαλιτέ της περιοχής! Τις κρέπες!! Για την ακρίβεια... Τις κρέπες-υπερπαραγωγή. Γιατί για τους Ιάπωνες δε φτάνει μια απλή ποταπή κρέπα. Πρέπει να έχει μέσα την Άρτα και τα Γιάνεννα και την Πρέβεζα ακόμα για τους πιο απαιτητικούς. Ας περιγράψω μια απλη Χαρατζουκιώτικη κρέπα... Αχέμ... Κρέμα custard, παγωτό πράσινο τσάι, κομμάτι μπράουνι, φράουλες, σαντιγύ και ίσως λίγο τυραμισού αν περισσεύει χώρος. Όλοι οι καλοί χωράνε. Και φυσικά εγώ και η A-san δοκιμάσαμε για πρώτη φορά...

Κρέπα, παιδεία και ψώνια στην Ασία!

Ορίστε για να με πιστέψετε. Αυτά δεν είναι κρέπες. Είναι ολόκληρο έργο τέχνης! Που τρώγεται.

Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν την νοστιμιά της Χαρατζουκιώτικης κρέπας. Πρέπει να τη φας για να καταλάβεις... και θα καταλάβεις πίστεψε με. Μέσα σε αυτή την κρέπα κρύβονται τα μυστικά του σύμπαντος ολάκερου. Εμ βέβαια! Τόσο μεγάλη που είναι. Την επόμενη φορά θα επιχειρήσω να φάω τη μεγαλύτερη όλων αν και θα βγω Κ.Ο. το ξέρω καλά. Αντί να φάω την κρέπα θα με φάει αυτή... 

Τέλος πάντων. Μετά από μια διασκεδαστική μέρα γύρισα σπίτι πτώμα και φορτωμένη κάμποσα κιλάκια ψώνια. Και, μιας και μιλάμε για μια περιοχή της Ιαπωνίας, και πιο συγκεκριμένα, του Τόκιο, θα εγκαινιάσω μια λίστα πληροφοριών για όσους σκοπεύουν να την επισκεφτούν στο άμεσο μέλλον.

Χαρατζούκου-Harajuku (原宿)

Πρόσβαση: JR - Yamanote Line (Harajuku Station)

                   Metro- Chiyoda Line (Jinguumae Station)

Μέρη ενδιαφέροντος: Τακεσίτα, Ομοτεσάντο, Μέιτζι (ονόματα δρόμων), 

                                    Ναός Μέιτζι, πάρκο ναού

Ψώνια: Παντού!!! Στην Τακεσίτα και στους γύρω δρόμους.

            Εμπορικά κέντρα: La Foret, Tokkyu Plaza

            Τρέντι μαγαζιά της Δύσης: Zara, H&M, Forever21 (must-go δεν έχουμε στην Ελλάδα και                   είναι και πιο φτηνό και πιο μοδάτο από τα H&M)

Σπεσιαλιτέ: Κρέπες, Βάφλες και άλλα γλυκά,  Calbee (μαγαζί όπου μπορείς να αγοράσεις τα                           περιβόητα τσιπς με σοκολάτα)

Dress Code: Ότι πιο τρέντι ή ότι πιο κουλό. 

Have fun!!

Μπορεί να καταλήξω βουβάλα αλλά... ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ!

Και, ναι, πιστεύω ότι είναι καιρός να θίξω λίγο αυτό το θέμα! Φαγητό! Μια από τις πηγές της ζωής (οι άλλες είναι τα ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού και ο Χάρι Πότερ... Τι εννοείτε ότι κάνω λάθος;)!! Τέλος πάντων όποιος δεν αγαπάει το φαγητό 1. ψεύδεται 2.έχει παραισθήσεις 3.δεν είναι άνθρωπος αλλά εξωγήινος μεταμφιεσμένος που και πάλι δύσκολο να μην αγαπάει το φαγητό. Μπορεί  να είναι πέτρα μεταμφιεσμένη σε άνθρωπο. Δε ξέρω. Ξεφεύγουμε από το θέμα όμως.

Μιας και ανέφερα λοιπόν το φαγητό, για τι είναι ξακουστή η Ιαπωνία στον κόσμο όλο (Οτάκου παρακαλώ καθίστε κάτω! Δε βλέπουν όλοι άνιμε!) Μα για την κουζίνα της φυσικά! Και το πιο γνωστό φαγητό της πιο είναι; Επαναλάβετε μαζί μου! ΣΟΥΣΙ!

Ομολογώ ότι παλιότερα δεν μπορούσα να διανοηθώ πως στο καλό μπορεί κανείς να φάει ωμό ψάρι. Αλλά εδώ θα μου πείτε κάποιοι τρώνε ακρίδες. Το ψαράκι μας πείραξε; Οι Έλληνες είναι λίγο σιχασιάρηδες εδώ που τα λέμε και μόλις ακούνε για ωμό ψάρι παθαίνουν αμόκ. ΑΛΛΑ ΜΗ ΔΙΑΝΟΗΘΩ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΚΡΗΤΙΚΟ ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΗΔΙΑ! ΤΡΩΤΕ ΣΙΧΑΜΕΡΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΑ! ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΑ! Αχεμ! Μετά από αυτή την παρένθεση έχω να πω, αν ξεπεράσεις τη λέξη ωμό, θα ανακαλύψεις ότι πρόκειται για ένα πάρα πολύ γευστικό φαγητό. Γιατί το ωμό ψάρι δε βρωμά ψαρίλα όπως το μαγειρεμένο. Παράξενο; Σίγουρα αλλά ισχύει. Η αδερφή μου σιχαίνεται τα ψάρια αλλά τρελαίνεται για σούσι (σαν εμένα με το τυρί και την πίτσα).

Αυτά τα πιάτα δε μένουν ποτέ άδεια για πολύ!

Πέραν όμως από το σούσι η ιαπωνική κουζίνα έχει πολλά να προσφέρει στον απλό καλοφαγά. Από τα παραδοσιακά νουντλς σόμπα (όχι αυτή που ζεσταίνει, καμία σχέση) μέχρι την τηγανητή πανδαισία τένπουρα (ναι, επιμένω με ελληνικούς χαρακτήρες για το λολ) και από την φτιάξ-τη-μόνος σου τηγανίτα οκονομιγιάκι (που κυριολεκτικά σημαίνει ψήστο-όπως-γουστάρεις) μέχρι το πολύ κοντινό στην καρδιά μας σουβλάκι (κουσιγιάκι). Γιατί ναι! Και οι Ιάπωνες αγαπάνε το φαγητό σε καλαμάκι! Που να μάθουν και την πίτα!

Η ιαπωνική κουζίνα έχει άπειρα πράγματα να διαλέξεις και να φας και έχουν μάλιστα πάρει και δυτικά  ή άλλα ασιατικά φαγητά και έχουν φτιάξει δικές τους εκδοχές. Η ομελέτα με ρύζι, κέτσαπ και ζάχαρη είναι απλά μια αμαρτία (και εύκολη στο φτιάξιμο και στην Ελλάδα). Οι Ιάπωνες που ως γνωστόν βαριούνται να πουν μεγάλα ονόματα την λένε Όμουραϊσου (από Omelette-rice). Και ναι μέχρι και το δικό μου όνομα τους φαίνεται βουνό και το έκοψαν στο μισό. Όχι Αρσινόη. Νόη. Το ινδικό κάρι που είναι καυτερό το μάζεψαν, του κατέβασαν την καυτερότητα 5-6 βαθμούς και τώρα μπορούν και το δίνουν και στα μωρά με το μπιμπερό! Την κινέζικη σούπα ράμεν την έχουν οικειοποιηθεί τόσο πολύ που ο μισός κόσμος πιστεύει ότι είναι ιαπωνικό πιάτο! Οχι! Παραδεχτείτε το! Το πιστεύατε έτσι δεν είναι; Ο Ναρούτο τρώει ξενόφερτα. Φέρτε του και ένα μπέργκερ τώρα!

Εδώ που τα λέμε και γω θα το κλέβα για την Ελλάδα. Βρείτε του ένα ελληνικό όνομα και το βουτήξαμε!

Πραγματικά η ιαπωνική κουζίνα και γενικά τα φαγάδικα εδώ βγήκαν από τον παράδεισο! Και το καλύτερο; Είναι φτηνά! Ενώ στην Ελλάδα και, γενικότερα, στην Ευρώπη και στην Αμερική πρέπει να πουλήσεις το νεφρό σου για να φας σε ιαπωνικό εστιατόριο, εδώ τρώς πλήρες γεύμα με 5 ευρώ περίπου (εκτός του κυρίως πιάτου σου έχουν μίσο σούπα και πίκλες ή γκιόζα ή οτιδήποτε...) Ζηλέψτε! Και τώρα θα με ματιάσετε πάλι και θα ανεβάσω κι άλλο πυρετό. OTL  Ή απλά θα γίνω μια βουβάλα γιατί τρώω συνεχώς από τότε που ήρθα εδώ. Συνεχώς! Είναι ευχή ή κατάρα; Είμαι γουρούνα το ξέρω... Πρέπει να κάνω δίαιτα αλλά ρε γαμώτο... Εκεί που δουλεύω... έχει έναν όροφο... με 30 εστιατόρια. Είναι αποστολή μου να πάω σε όλα! Μετά κάνω δίαιτα ευχαρίστως!

Τώρα άλλο ένα ενδιαφέρον για τα ιαπωνικά εστιατόρια. Τα περισσότερα ειδικεύονται σε ένα είδος φαγητού. Τι εννοώ; Μόνο σούσι. Μόνο ράμεν. Μόνο ογιακοντόν. Μόνο οκονομιγιάκι. Και φυσικά το μενού είναι απλά παραλλαγές του κυρίως πιάτου. Ξεχάστε τα ιαπωνικά εστιατόρια που έχουν διάφορα. Αυτά είναι στη Δύση! Θες ουντόν; Πας σε ουντον-άδικο (α ρε γλωστοπλάστης που μαι!). Κάρι; Σε Καρι-τζίδικο... Οκ ας μην το κάψω κι άλλο. Αυτό τους επιτρέπει να σου φέρνουν το φαγητό γρήγορα αλλά επίσης και να είναι υπερνόστιμο εφόσον οι σεφ μόνο αυτό κάνουν. Κάτι λίγο σα τα σουβλατζίδικα πριν τη δουν ντελικατέσεν που απλά έφτιαχναν σουβλάκια. Τώρα θα δεις και τις σαλάτες, το ιμάμ, το άλφα, το βήτα, την κουτσή Μαρία κτλ.

Αχ! Τώρα μου έλειψε το σουβλάκι. Πρέπει να έχει κάπου εδώ γύρω αλλά θα έχει τιμή όπως το σούσι στην Ελλάδα. Είναι γκουρμεδιά για τα ιαπωνικά δεδομένα. Όποιος από τους αναγνώστες το σκέφτεται παρακαλείται να έρθει να ανοίξει ένα φτηνό σουβλατζίδικο εδώ. Θα χεστεί στο γιεν! Ή να κάνει φιούζιον (πφφφφ) ελληνοιαπωνική κουζίνα. Πίτα σούσι. Τακογιάκι μουσακάς κτλ. Αυτοί εδώ τα τρώνε όλα! Σας περιμένω!!!

Το οκονομιγιάκι είναι η προσωποποίηση του "Τα τρώω όλα". Μπορείς να βάλεις και του πουλιού

το γάλα που λέει και ο Βασιλόπουλος. Δεν εγγυώμαι για τη γεύση!