Μικρά και εύπεπτα...

Γεια σας! Γεια σας! Η χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου σας χαιρετά!

Αυτό το Σαββατοκύριακο δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο. Κυρίως γιατί το Νοέμβριο δίνω ένα διαγώνισμα για μια επάρκεια (εδώ στο Τζαπάν το να έχεις επάρκεια είναι ίσως πιο σημαντικό από τα πτυχία και τις γνώσεις) και κάθομαι μέσα για να διαβάσω. Δεν διαβάζω και πάρα πολύ γρήγορα στα ιαπωνικά, τουλάχιστον όχι με την αστραπιαία ταχύτητα με την οποία καταβροχθίζω κείμενα στα ελληνικά και τα αγγλικά (περίπου 1.5 φορές πιο γρήγορα από έναν σχετικά γρήγορο αναγνώστη... μου έχουν πει ότι παραείμαι γρήγορη) και ανησυχώ μήπως δε προλάβω το όριο του χρόνου. Τέλος πάντων, αν δε μου κάτσει στα ιαπωνικά το δίνω στα αγγλικά να είμαι σίγουρη... Αλλά τι σας νοιάζει εσάς για το διαγώνισμα μου; Πάμε σε κάτι άλλο.

Αυτή τη φορά λοιπόν είπα να κάνω ένα σχετικά μικρό ποστ (συγνώμη προκαταβολικά!) για πράγματα που έχω παρατηρήσει όσο είμαι εδώ και που βρήκα ενδιαφέροντα, διασκεδαστικά ή περίεργα όπως...

Εκλογές!!!

Την ερχόμενη Κυριακή η Σόκα (η πόλη που μένω αυτή τη στιγμή) έχει δημοτικές εκλογές και όλοι βρίσκονται σε προεκλογικό πυρετό!!! Όλοι; Χα! Αστειεύομαι! Σε αντίθεση με την Ελλάδα που πριν από τις εκλογές σε πνίγουν σε αφίσες, διαφημίσεις και οτιδήποτε άλλο εδώ είναι σχετικά νέκρα. Όχι ότι δεν υπάρχουν! Αφίσες έχει αλλά μια-δύο σε κάθε γειτονιά. Προεκλογικά φυλλάδια λαμβάνω αλλά 2-3 κάθε εβδομάδα. 

Και το πιο αστείο; Κάθε πρωί στο σταθμό είναι κάτι παππούδια ντυμένα με πολύχρωμα αντιανεμικά στα χρώματα των υποψηφίων (φούξια, τυρκουάζ, μωβ... τι σα τους δικούς μας τους βαρετούς με τη στάνταρ παλέτα;) και σε καλημερίζουν και δίνουν φυλλάδια ή μιλάνε στο μικρόφωνο. Και είναι πάντα παππούδια! Δεν έχω δει νέους να ασχολούνται! Το είχα ακούσει ότι οι νέοι στην Ιαπωνία δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική (που εξηγεί γιατί η χώρα εξακολουθεί να ψηφίζει συντηριτικά ενώ τα νιάτα φοράνε λολίτα/πανκ) αλλά φυσικά δεν το περίμενα και έτσι!

 Αν έχετε δει επίσης στις ταινίες οι υποψήφιοι κάνουν περιοδεία με ένα βανάκι και μια ντουντούκα και λένε σε όλες τις γειτονιές για τον πολιτικό τους αγώνα. Κάτι τέτοια δεν κάναμε και στην Ελλάδα του 50; Α ρε Ιαπωνία χρονοντούλαπο!

Και στη συνέχεια για να χαλαρώσετε θα σας τραγουδήσω μια επιτυχία του Τόρι Βοσουκόπουρου! (πηγή εικόνας)

Και φυσικά στις γειτονιές έχουν στηθεί κάτι μεγάλοι πίνακες όπου ποστάρουν τις προεκλογικές αφίσες αλλά στη δική μου δεν έχει βάλει κανείς. Ναι, τόσο στου διαόλου τη μάνα μένω που μας ξέχασαν και οι πολιτικοί... Αν ήταν Ελλάδα μόνο τότε θα μας θυμόντουσαν...

Πεζοδρόμια!!!

Η μάλλον η έλλειψη τους. Και πριν το παρεξηγήσετε, ναι, υπάρχουν κανονικά πεζοδρόμια εδώ. Αλλά μόνο στους μεγάλους δρόμους. Οι γειτονιές είναι μόνο άσφαλτος ή κάτι μπασταρδεμένα πεζοδρόμια που μοιάζουν κάπως έτσι:

Μια νύχτα η άσφαλτος μέθυσε και έκανε σεξ με το πεζοδρόμιο και ιδού το αποτέλεσμα!

Και φυσικά αυτό σημαίνει ότι αν περπατάω στη γειτονιά και περάσει ένα αμάζι, αν ο δρόμος είναι στενός, εγώ θα αγκαλιάσω τον τοίχο. Και οι δρόμοι είναι τόσο στενοί που αλοίμονο αν βρεθούν δύο αμάξια στον ίδιο δρόμο να πηγαίνουν σε αντίθετες κατευθύνσεις. Ή τρια! Τότε απλά τραβάς βίντεο τις μανούβρες, τις ανεβάζεις σε fast forward στο Youtube με μουσική υπόκρουση Yakety Sax και μαζεύεις views.

Σνακ!!!

Το έχω ξαναπεί αλλά εδώ τα σνακ είναι βγαλμένα από τον Παράδεισο. Τόσο που όταν πάω σουπερμάρκετ σκέφτομαι με τις ώρες τι να πάρω και καταλήγω φυσικά να μην πάρω τίποτα γιατί απλά δεν έχω ιδέα! Τόσα πολλά πράγματα και φυσικά οι Ιάπωνες που αγαπάνε το product placement έχουν βάλει τη φάτσα ηρώων στα πάντα. Π.χ. τις προάλλες βρήκα σνακ Πίκατσου!

Δεν ξέρω, μπορεί να είναι φτιαγμένα από κρέας Πίκατσου... ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!

Έχω βρει μπισκότα Μούμιν (θα τα πάρω κάποια στιγμή, είναι τόσο γλυκούλια!), γκοφρέτες Pretty

Cure και φυσικά τις επικές καραμέλες ΠΟΥΤΣΟ (δεν κάνω πλάκα, το καλύτερο όνομα έβερ λέμε!) με τον Levi από το Attack On Titan απ' έξω. Οι καραμέλες είναι πολύ μαλακές. Δεν ξέρω αν θέλουν να μας πουν κάτι για τον Levi... Πάντως σας συστήνω να φάτε ΠΟΥΤΣΟ (χιχιχι) γιατί θα σας αρέσει!

Αυτοματοποίηση παντού!!!
Εντάξει υπερβάλλω λίγο αλλά όταν τα μισά μαγαζιά που πας να φας έχουν αυτόματες ράμπες να αφήνεις το φαγητό και μηχανές όπου πληρώνεις, παίρνεις κουπόνι και το δίνεις για να πάρεις τη μερίδα σου, ε, αυτό πάει την αυτοματοποίηση ένα βήμα παραπάνω. Και το να δουλεύεις στο ΙΤ σημαίνει ακόμα ένα βήμα παραπάνω.
Προσωπικός υπολογιστής που ανοίγει μόνο με την κάρτα σου, αναγνώριση φλεβών του χεριού σου... αναμένω το σκαν του ματιού αλλά που θα πάει! Αυτή την εποχή είμαι στην αντίστοιχη Κοσμοτέ της Ιαπωνίας και δουλεύω για το δίκτυο της Νισσάν. Κάποια στιγμή θα το δω το ρομπότ συνάδελφο! Μέχρι τότε θα πληρώνω στους αυτόματους πωλητές ακουμπώντας το κινητό μου στη στην ειδική επιφάνεια.


Αυτά για σήμερα παιδιά! Μέχρι το Νοέμβριο μπορεί να γράφω πιο αραιά αλλά θα επανέλθω. Την επόμενη εβδομάδα μάλλον θα πάω Ντίσνεϋλαντ για να γιορτάσουμε το Χάλοουϊν οπότε έχω πράγματα να διηγηθώ! Ογιασουμιά!

ΙΑΠΩΝΙΚΕΣ ΧΕΣΤΡΕΣ 101

Γεια σας; Με ξεχάσατε κιόλας ατιμούτσικα; Ελπίζω πως όχι γιατί επανήλθα με ένα φλέγον ζήτημα που είμαι σίγουρη πως βασανίζει όλους σας. Σας βασανίζει τόσο πολύ που δε μπορείτε να κοιμηθείτε τα βράδια. Το ξέρω, το ξέρω... Και αυτό το ζήτημα είναι...*drumroll*

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ;;;;

Είδατε; Το ήξερα ότι σας έκαιγε να μάθετε! Κι αυτό γιατί οι τουαλέτες στην Ιαπωνία δεν είναι συνηθισμένες τουαλέτες κυρίες και κύριοι! ΟΧΙ! (Εκτός από αυτή στο σπίτι μου. Πιο νορμάλ πεθαίνεις αλλά τέσπα...) Είναι σα κάποιος να πήγε στο Σταρ Τρεκ, να ξερίζωσε το πιλοτήριο του Έντερπραϊζ και να είπε "Ωραίο αυτό! Τι να το κάνω; Τι να το κάνω; Α! Το βρήκα! Θα το κάνω χέστρα!"

Και έτσι κυρίες και κύριοι γεννήθηκαν οι μοντέρνες Ιαπωνικές τουαλέτες. Γιατί του Ιάπωνα δε του φτάνει  να πηγαίνει να κάθεται και να χέζει έτσι απλά. Πρέπει να κάθεται και να χέζει και να έχει και κάποιον να του σκουπίζει τον κώλο με το συμπάθειο. Α! Και για να έχουμε οπτική επαφή, μια τυπική ιαπωνική χέστρα είναι κάπως έτσι: 

Αν κοιτάξετε καλύτερα θα δείτε και το κουμπί διακτινισμού κάπου εκεί πέρα... (Πηγή Εικόνας)

Για να εξηγηθούμε, πας να χέσεις οκ; Και ρε παιδί μου δεν είσαι και στα καλύτερα σου. Τι να σου κανει το χαρτάκι τώρα; Θα χαλάσεις όλο το ρολό; Όχι! Πατάς το κουμπί που είναι σα συντριβανάκι και το νεράκι αναλαμβάνει να κάνει όλη τη βρωμοδουλειά. ΤΟ ΠΙΑΣΑΤΕ; ΒΡΩΜΟΔΟΥΛΕΙΑ; Οχι; ): 

Έχει και μπιντέ για όσους νοσταλγούν το παλιό αυτό κλασικό εξοπλισμό μπάνιου που συνήθως πιο πολύ χρησίμευε στο να πετάς τα άπλυτα παρά σε οτιδήποτε όλο. 

Επιπλέον, αν βρε παιδί μου έχεις φάει κάτι βρωμερό, ας πούμε κίμτσι, και η τουαλέτα μυρίζει σαν άστεγος στην Ομόνοια... ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ! Με ένα απλό κουμπί βγαίνει τόσο αποσμητικό που μπορείς να βάλεις και εσύ και να μοσχομυρίζεις στο επόμενο ραντεβού σου!

Τώρα αν είναι χειμώνας και το ντελικάτο κωλαράκι σου δεν αντέχει το κρύο. ΠΑΛΙ ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ!! Η ΑΜΑΝ Τελεσόπινγκ έχει τη λύση! Εεε εννοώ η τουαλέτα! Με ένα κουμπάκι πάλι το κάθισμα ζεσταίνεται τόσο πολύ που νομίζεις ότι το ζέσταινε όλη μέρα κάποιος που είχε φάει πολύ, μα πολύ κίμτσι. Σόρρι για το μένταλ.

Και φτάνουμε στη μια και μοναδική λειτουργία που με εξοργίζει ως ανθρώπινο ον. ΤΟ ΚΟΥΜΠΑΚΙ ΗΧΟΥ! Το οποίο χρησιμοποιούν μόνο οι γυναίκες! Για να το κάνω πιο λιανά... Οι γυναίκες εδώ πέρα ντρέπονται να τις ακούς να κατουράνε και πατάνε ένα κουμπάκι που είτε κάνει τον ήχο από το καζανάκι είτε βγάζει μουσικούλα. Και ερωτώ. ΓΙΑΤΙ: Το κατούρημα είναι μια απόλυτα φυσική ανάγκη, γιατί να ντρέπεσαι να το κάνεις; Αρνούμαι να πέσω στην παγίδα τους!

Για την ακρίβεια... Στην εταιρεία μου γράφουμε αναφορά και κάθε μέρα αν έχουμε κάτι για το οποίο μετανιώνουμε το αναφέρουμε και αυτο. Ε... Μια φορά έπεσα στην παγίδα και πάτησα το κωλοκουμπάκι. Και μετά σκεφτόμου πολύ σοβαρά να το γράψω στην αναφορά ως κάτι που μετάνιωσα. Δεν το έκανα αλλά ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ! Με ακούτε Γιαπωνέζες; Δε με νοιάζει αν με θεωρείτε γουρούνα! Θα κατουράω όπως θέλω! ΑΜΑ ΠΙΑ!

Βέβαια μια φορά το σατανικό κουμπάκι με έπιασε εξ απροόπτου στην ύπουλη παγίδα του. Βασικά βρέθηκα σε μια τουαλέτα που έκανε αυτόματα θόρυβο! Και την ποστάρω για τις ομοϊδεάτισσες μου ώστε να την αποφύγουν αν τυχόν βρεθούν στο Τόκιο το μέλλον. Ορίστε ο ένοχος κυρίες και κύριοι!

Μη με κοιτάς έτσι! Ξέρεις τι έκανες!

Αυτή η συγκεκριμένη τουαλέτα βρίσκεται στο πολυκατάστημα Σιμπούγια 109 (νιώστε με λίγο και διαβάστε το ως εκατόν εννιά) στον έκτο όροφο. Μόλις πας να κάτσεις κάνει το θόρυβο. Και σε ερωτώ τουαλέτα! Με ποιο δικαίωμα μου στερείς τη χαρά να κατουρήσω φυσικά; Ε; ΜΟΥ ΛΕΣ; Μπήκες στη μαύρη λίστα.

Κατά τ' άλλα αγαπώ τις φουτουριστικές Ιαπωνικές τουαλέτες. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι οι παραδοσιακές τους μοιάζουν με τις τούρκικες. Εμ, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα το αυτόματο της Σιμπούγια παρά η τρύπα στο χώμα. Πάντως είναι πόρωση έχω να πω. Έχω και αγαπημένη κιόλας! Βρίσκεται στο κτίριο που δουλεύω αυτή την εποχή, στον 21ο όροφο. Πρώτη αριστερά με το που μπαίνεις!

Μα κοιτάχτε την! Λέω να της κάνω σελίδα στο Φέισμπουκ! Ποια είναι η πιο όμορφη τουαλέτα στον κόσμο; Εσύ είσαι! Εσύ! 

Πάει αποτρελάθηκα! Μη με ξεσυνερίζεστε έχω φάει ένα μικρούτσικο πολιτισμικό σοκ εδώ πέρα.

Τέλος πάντων... Αυτό το ποστ το αφιερώνω στην πολυαγαπημένη μου ξαδέρφη Βάνα που αγαπά τις ιαπωνικές χέστρες και αναγνωρίζει την αξία τους! Αυτά από μένα για απόψε! Θα τα πούμε την επόμενη φορά αρκεί να βρω καλό θέμα. Για προτείνετε τίποτα!