Comeback και catch-up!

Που λέμε και στο χωριό μου! Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες! Σας έλειψα καθόλου η μπα; Επιστροφή λοιπόν στα ποστς μετά από ένα μήνα και πλέον απουσίας λόγω... μετακόμισης και quality time με την οικογένεια. Θυμηθείτε μου αν γράψω βιβλίο για τη ζωή εδώ να κάνω λίστα με όσα τραβάει ένας άμοιρος που θέλει να μετακομίσει στην Ιαπωνία. Ευτυχώς ήρθε η μαμά και η αδερφή μου και με βοήθησαν αλλιώς θα είχα κάνει seppuku (το γνωστό εν Ελλάδι χαρακίρι).

Όμως τέλος καλό όλα καλά και πλέον έχω δικό μου (καθαρό) σπίτι, δίπλα σε σταθμό και ανανεωμένη διάθεση να κάνω βλακείες... που θα κοπούν μαχαίρι γιατί θα αρχίσω διάβασμα για την επόμενη επάρκεια. Εντάξει δε θα πεθάνω κιόλας! Αν θέλω να κάνω πραγματικότητα το όνειρο μου να γίνω πετυχημένη μπλόγκερ πρέπει να γυρνάω και να γράφω! Οπότε... φωτογραφική ανα χείρας και ρεπορτάζ!

Αλλά πριν τα κάνω αυτά ας βάλω σε μια τάξη όσα έχω μαζέψει. Σε αυτό το ποστ θα κάνω ένα μίνι catch-up των όσων έγιναν τον τελευταίο μήνα και μια λίστα με τα επερχόμενα ποστ. Σνικ πικ που λέμε οι αγγλομαθείς (τρομάρα μας).

Λοιπόν που λέτε όταν ήρθα Ιαπωνία δεν είχα σπίτι. Ήμουν μια αδέσποτη κοντέσσα. Η εταιρεία μου είχε δεσμευτεί να μου δώσει σπίτι για 6 μήνες (Αύγουστο-Φλεβάρη) γιατί χωρίς εισόδημα, ασφάλιση κτλ. που πας ρε Καραμήτρο να νοικιάσεις σπίτι στην άλλη άκρη της γης. Μέσα σε αυτούς τους 6 μήνες έπρεπε να βρω ένα δικό μου σπίτι και να φύγω για να πάρει κάποιος άλλος τη θέση μου.

Και αν δεν έβρισκα, τα παγκάκια χρεώνουν μηδαμινό ενοίκιο... 

'Ετσι βρέθηκα να μένω στον κοιτώνα της εταιρείας που ήταν στου διαόλου το κέρατο (μεταφορικά πάντα, αν και κάπου θα υπάρχει πόλη εδώ πέρα με αυτό το όνομα, το πιστεύω). Έκανα μιάμιση ώρα να πάω στη δουλειά μου και μιάμιση να γυρίσω, το σπίτι ήταν στενό και μέσα στη βρώμα (δεν τόλμαγα να καθαρίσω την αποχέτευση μην πεταχτεί κανά tentacle monster από μέσα και ξέρετε που οδηγούν αυτά...) και ήταν και τόσο μακριά από το σταθμό που αναγκαζόμουν να παίρνω ταξί όταν ψώνιζα λίγο παραπάνω. Αυτό είχε πολύ κακό αντίκτυπο στην ψυχολογία μου aka πάχυνα γιατί έβρισκα παρηγοριά στο φαγητό. 

Στο μεταξύ αν εκμεταλλευόμουν και τους 6 μήνες που μου έδινε η εταιρεία μου και περίμενα μέχρι το Φλεβάρη, θα είχα πρόβλημα. Βλέπετε, τον Απρίλιο αρχίζουν τα Πανεπιστήμια (η σχολική χρονιά στην Ιαπωνία είναι τελείως ανάποδη από τη δικιά μας) και όλοι οι φοιτητές κάνουν ντου να βρουν διαμερίσματα. Έτσι θα ήταν πολύ πολύ δύσκολο να βρω σπίτι τότε. Ευτυχώς άρχισα να ψάχνω από μέσα Νοεμβρίου. Στην αρχή κοίταζα σε σάιτ που απευθύνονταν σε ξένους. ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ! Θα σε γδάρουν για να πάρουν λεφτά. Τελικά, για να μην τα πολυλογώ (είπαμε αν γράψω βιβλίο θα επεκταθώ στο θέμα), βρήκα ένα άκρως χαριτωμένο διαμέρισμα 25 λεπτά με το τραίνο από τη δουλειά μου και με το conbini ακριβώς δίπλα. Τζάμι!

Όμως η μετακόμιση είναι μπελαλίδικη και γι αυτό έκανα summon από Ελλάδα μαμά και αδερφή. Η μαμά είναι Ελληνίδα μάνα, η αδερφή έχει μείνει εξωτερικό οπότε κάτι παραπάνω ξέρουν. Έτσι ήρθαν για ένα μήνα (28 μέρες για την ακρίβεια) με βοήθησαν με τη μετακόμιση και στάνιαρα. Η ψυχολογία μου επανήλθε, έχασα τα κιλά που πήρα και σκοπεύω να μπω σε πρόγραμμα για επιστρέψουν και οι μυς που είχα πριν φύγω από Ελλάδα. Hell yeah! *θριαμβευτική μουσική* 

Μέσα σε αυτό το μήνα λοιπόν μαζί με την οικογένεια μου κάναμε πάρα πολλά και τα καταγράψαμε σε φωτό και βίντεο. Λίγο πολύ θα τα ανεβάσω όλα εκτός από τα γκαρίδια μας στο Karaoke. Το ξέρω ότι θα θέλατε πολύ να μας δείτε να δολοφονούμε το Fantastic Baby των Big Bang αλλά σέβομαι την επιθυμία της αδερφής μου (και δεν είμαι και τόσο ξεδιάντροπη χοχο) και θα το θάψω στα έγκατα του PC μου. 

Επίσης κλασικά συνεχίζουμε να ανεβαίνουμε στα καρουζέλ σα να μαστε 5χρονα. Και να φωνάζουμε "Μαμά, μαμά!" /true story. Όλο το Disney Sea μας άκουσε. I REGRET NOTHING!

Ωραία λοιπόν! Τι καλό θα δείτε στη συνέχεια στο μπλογκ:

1. Roppongi Christmas Illuminations

2. Akihabara/Maid Cafe

3. Disney Sea

4. Asakusa New Year's Celebration

5. Odaiba/Baratie One Piece Restaurant

6. Disneyland

7. Ueno Zoo

8. Square Enix Cafe

Πωπω! Πώς θα τα γράψω όλα αυτά; Πρέπει να το κάνω για να μην ξεχάσω το πόσο τέλεια πέρασα. MΑΜΑ! ΤΑΖ! ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ! ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ! 

Και όποιος από τα φιλαράκια μου έρθει Ιαπωνία, ας μου ρίξει σύρμα και θα τον/την πάω σε πολύ ωραία μέρη. Αυτό πρέπει να κάνω. Να γίνω ξεναγός στο Τόκιο... *Ονειροπόληση* Εχμ! Λοιπόν, έτοιμαστείτε για το πλήρες comeback! 

Εισαγωγή στην Ιαπωνία

Ωραία... Την έκανα τη γενική εισαγωγή. Ομολογώ το ότι να μιλάς στον εαυτό σου στο 3ο πρόσωπο είναι παράξενο. Σα να έχεις ένα φανταστικό φίλο που όμως είσαι εσύ και... Όπα! Όπα! Ξέφυγα! Πάρτο αλλιώς!

Προτού ξεκινήσω όμως να γράφω για τη ζωή εδώ στο Τόκιο καλό θα είναι να γράψω μερικά πράγματα γι αυτή τη χώρα που είναι τόσο διαφορετική από την Ελλάδα. Οι περισσότεροι που θα διαβάσουν αυτό το μπλογκ λογικά θα έχουν κάποιο ενδιαφέρον για την Ιαπωνία και γι αυτό έκαναν κλικ στο σύνδεσμο. Οι υπόλοιποι είναι γνωστοί, φίλοι και συγγενείς. Γεια σου θεία! *χαιρετάει* Και φυσικά η συντριπτική πλειοψηφία ξέρει τι σόι χώρα είναι αυτή πάνω κάτω. Αλλά πριν από όλα... Ένα κουίζ.

Γρήγορα! Πείτε το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε τη λέξη "Ιαπωνία"!!!

Αν απαντήσατε σούσι, τότε συγχαρητήρια ανήκετε στους νορμάλ ανθρώπους που γενικά δεν έχουν ιδέα για τη χώρα!
Αν απαντήσατε άνιμε/μάνγκα, τότε συγχαρητήρια ανήκετε στους ανθρώπους που ξέρουν κάποια πράγματα παραπάνω, ίσως και περισσότερα παραπάνω (αν σε συνδυασμό αργότερα σκεφτήκατε και τις λέξεις καραόκε, Nintendo, ράμεν κτλ).
Αν απαντήσατε ΑΝΙΜΕ/ΜΑΝΓΚΑ, τότε συγχαρητήρια είστε οτάκου.
Αν απαντήσατε Hentai, τότε ΟΥΣΤ ΑΠΟ ΔΩ ΑΝΩΜΑΛΑΡΕΣ!! ^^

Η Ιαπωνία είναι ένα νησιωτικό έθνος στην Ανατολική Ασία με πληθυσμό 120 εκατομμύρια κατοίκους και ΑΕεεεεεΠ! Τι στο καλό! Δεν είμαι Wikipedia να γράφω πληροφορίες. Αν θέλετε εγκυκλοπαιδικές γνώσεις για την Ιαπωνία GOOGLE IT! Για να βρίσκεστε σε υπολογιστή και να διαβάζετε αυτό το μπλογκ σημαίνει ότι κάπως ξέρετε να το χειριζεστέ. (Αν παρεξηγείτε το σαρκασμό μου... χέστηκα βασικά!) Για εμένα η Ιαπωνία μπορεί να περιγραφεί με 2 επίθετα: ΥΠΕΡΟΧΗ και ΠΕΡΙΕΡΓΗ. Και τα 2 είναι υποκειμενικά αλλά πιστεύω ότι ισχύουν σε γενικό βαθμό.

                                Και η KitKat με γεύση πράσινο τσάι είναι η προσωποποίηση και των 2. (πηγή εικόνας)

Και αυτό γιατί οι Ιάπωνες είναι απίστευτα καταπιεσμένοι ως λαός οπότε όταν τους δίνεται η ευκαιρία να εκφραστούν το κάνουν με κάπως... εμ... ανορθόδοξους τρόπους. Βέβαια για μένα αυτό είναι καλό. Σημαίνει ότι έχει μεγάλη ποικιλία πραγμάτων να δεις και να κάνεις εδώ πέρα. Αν βρεις χρόνο... και εμένα ο δικός μου είναι περιορισμένος... ΟΤL

Τέλος πάντων, αυτό που πρέπει να ξέρετε για την Ιαπωνία είναι ότι έχει άπειρο κόσμο. Μόνο στo Τόκιο μένει μια ολόκληρη Ελλάδα και μπορείς να χωρέσεις κι άλλη μια έτσι για πλάκα. 13 εκατομμύρια νοματαίοι στοιβαγμένοι στα τρένα κάθε πρωί για να πάνε στις δουλειές τους. Μαζί και γω. Είμαι ένας Γιαπωνέζος salaryman...

(Παρένθεση: Τι στο διάολο αυτή που μένει δίπλα κάνει μουγκό σεξ; Γιατί χτυπάει τους τοίχους; Να πάω να την τρολάρω;)

Κλείνουμε την παρένθεση... Η Ιαπωνία που λέτε έχει τόσο κόσμο που μερικές φορές σου προκαλεί σοκ και δέος. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη Σιμπούγια (θα τα γράφω ελληνικά όπως και στην Παραλιακή για όσους ξέρουν). Σε ώρα αιχμής δείχνει κάπως έτσι:

                Ε, μωρέ 2-3 φιλαράκια μαζευτήκαμε και είπαμε να διασχίσουμε το πεζοδρόμιο. 

Για όσους δε το ξέρουν ήδη πρόκειται για ένα από τα διασημότερα σταυροδρόμια στον κόσμο. Αυτό στη Σιμπούγια μπροστά από το σταθμό. Την εικόνα την τράβηξα από τα Starbucks στην Tsutaya. Πολύ δημοφιλές σποτ για τουρίστες με φωτογραφικές έχω να πω.

Μέσα σε αυτή τη χαώδη πόλη λοιπόν που λέγεται Τόκιο έχει πολλά να δεις και να κάνεις. Αν έχεις χρόνο και χρήμα σε αντίθεση με εμένα. Αχ~ Λεφτά πότε θα πέσετε από τον ουρανό; Κρατάω κουβά και όχι ομπρέλα το ορκίζομαι!! Αχεμ! Παρασύρθηκα. Ναι, έχει πολλά που μπορείς να δεις και να κάνεις στο Τόκιο και γενικότερα στην Ιαπωνία.

Οι φαν της κουλτούρας μπορούν να πάνε να δούνε τίποτα ναούς. Ωραίοι είναι αν φοράς σαγιονάρες που βγαίνουν εύκολα. Allstar και αθλητικά να αποφεύγονται. Δέσε, λύσε, βάλε, βγάλε... μπελάς! Οι φαν των άνιμε/μάνγκα μπορούν να πάνε στα ειδικά μαγαζιά (ειδικά γύρω από την Ακίμπα) και να αφήσουν όλα τους τα λεφτά και την αξιοπρέπεια. Οι φαν της μουσικής μπορούν να πάνε στα αυθεντικά καραόκε και να ξεκουφάνουν τους φίλους τους και τους έρμους τους εργαζόμενους που κουβαλάνε τα ποτά. Και οι φαν των βιντεοπαιχνιδιών να χαθούν σε κανά arcade ή game shop και να τους βρούμε μετά από μήνες σκελετούς χαμένους σε κάποιο διάδρομο με μεταχειρισμένα παιχνίδια SNES. Γενικά έχει πράματα για όλα τα γούστα.

Στην πορεία αυτού του μπλογκ θα αναλύω διάφορες πτυχές της Ιαπωνίας από μέσα. Φυσικά μη περιμένετε να πάω και για κονσομασιόν. Γιατί δεν έχω λεφτά. Όχι γι άλλο λόγο. Συντονιστείτε και ταξιδέψτε μαζί μου αν μπορείτε να ανεχτείτε τη γκρίνια μου για τα λεφτά. Γιατί η κοντέσσα είναι λίγο γκρινιάρα. Μόνο λίγο!

Φύγαμε!!

Μια φορά και έναν καιρό...

Μια φορά και έναν καιρό

ήταν μια κοντέσσα. Όταν ήταν μικρή ήταν ακατάδεκτη και αν πήγαινες να την αγκαλιάσεις ή έτρωγες μπουνιά στα πλευρά ή στο σαγόνι ή κλωτσιά στο καλάμι και τέλος πάντων έπρεπε να έχεις ασφάλεια ζωής καλού κακού. Στο κάτω κάτω της γραφής κανείς δε πλησιάζει ένα λιοντάρι έτσι για πλάκα.

Αυτή η μικρή και ακατάδεκτη κοντέσσα ήταν πολύ προστατευμένη από τους γονείς της. Δεν της έλειψε ποτέ τίποτα και όταν δεν της άρεσε κάτι δεν το έκανε. Και φυσικά όλοι υποθέτουν ότι μεγάλωσε και έγινε κωλόπαιδο. Αλλά όχι! Οι γονείς της ήταν καλοί άνθρωποι οπότε κάποια στιγμή, ώσαν τα Πόκεμον, η μικρή ακατάδεκτη κοντέσσα έπαψε να είναι μουλάρα και εξελίχθηκε σε μια μεγάλη, καταδεκτική (υπέρ του δέοντως) κοντέσσα. Αλλά παρόλα αυτά παρέμενε κοντέσσα. Προστατευμένη και καλομαθημένη.

Ώσπου μια μέρα αυτή η κοντέσσα αποφάσισε να ανεξαρτητοποιηθεί. Θα μου πείτε μπήκε στην εφηβεία, λογικό είναι. Έλα μου όμως που αυτό το αποφάσισε στα 27 της! Μέχρι τότε δεν είχε φύγει ποτέ από τη θαλπωρή του σπιτιού της. Και όχι 2 εβδομάδες διακοπές στο εξωτερικό δε μετράνε! Σπουδές κτλ και, γενικότερα, αυτά που κάνει ένας νορμάλ άνθρωπος για να ανεξαρτητοποιηθεί, η κοντέσσα τα έκανε από το σπίτι της. Με το φαγάκι και τα σιδερωμένα ρούχα της μαμάς. Γι αυτό η απόφαση του να φύγει έκανε μια αιωνιότητα και μια μέρα.

Αλλά τότε ήρθε η κρίση. Και μαζί με την κρίση η ανεργία. Η κοντέσσα αν και ήταν πολύ μορφωμένη (παραμορφωμένη θα έλεγα) δεν είχε σοβαρές εργασιακές εμπειρίες και γι αυτό δεν έβρισκε δουλειά. Ή μάλλον έβρισκε αλλά σε πράγματα που δεν ήθελε να κάνει. Θα έπρεπε να συμβιβαστεί; Ώντας κοντέσσα είπε ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ!  ΤΙ ΕΙΜΑΙ; ΧΩΡΙΚΙΑ; Εντάξει όχι ακριβώς έτσι αλλά το πιάσατε το νόημα. Και άρχισε να ψάχνει στο εξωτερικό...

Και, ναι, οι γνώσεις της έπιασαν τόπο και βρήκε επιτέλους δουλειά! Αγγλία θα μου πείτε. Όχι, όχι έχει πολύ ανταγωνισμό εκεί και μουντίλα. Γερμανία τότε; Ούτε καν. Η κοντέσσα δε ξέρει γερμανικά και ούτε ενδιαφέρεται να μάθει. Άσε που τα λουκάνικα της πέφτουν βαριά. Ιταλία; Τρελοί είστε; Εδώ δεν έχουν να θρέψουν τους δικούς τους θα θρέψουν μια κοντέσσα; Σουηδία; Το μόνο που η κοντέσσα ξέρει από κει είναι οι ΑΒΒΑ και τα κεφτεδάκια του ΙΚΕΑ. Φύγετε από Ευρώπη... Αμερική! Όπα! Ανάποδα πάς! Ανατολικά! Ντουμπάι; ΝΑΙ ΠΡΙΤΣ! Η κοντέσσα σε ισλαμική χώρα; Ας γελάσω! ΧΑΧΑΧΑ! Ωραία γέλασα... Ανατολικότερα. Μπαγκλαντές; Εντάξει τώρα με δουλεύεις! Ας το πάρει το ποτάμι!

Ντουρουντουτουτου! ΙΑΠΩΝΙΑ!  Η κοντέσσα ξέρει ιαπωνικά. Για την ακρίβεια, τα δίδασκε κιόλας και έχει και το αντίστοιχο Proficiency. Και γι αυτό την πήραν σε μια μεγάλη ιαπωνική εταιρεία...

Και κάπως έτσι, σέρνοντας μια βαλίτσα 35 κιλών, η κοντέσσα βρέθηκε στο Τόκιο. Μακριά από το σπίτι της και τους δικούς της και, φυσικά, τη βόλεψη της. Δεν έχει ιδέα από το πως είναι να μένεις μόνος σου και είναι στην άλλη άκρη της Γης. Αυτό το μπλογκ θα καταγράφει τη ζωή της στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου ή αλλιώς Χώρα της Αυτόματης Χέστρας και του Πράσινου Τσαγιού σε Όλα. Αν θέλετε μπορείτε να την ακολουθήσετε στην προσπάθεια προσαρμογής της και να γελάσετε με όλα τα παράξενα που θα γράφει. Εγώ θα το κάνω ούτως ή άλλως...

 γιατι αυτή η κοντέσσα είμαι εγώ...Όχι που δεν το είχατε καταλάβει. Πφ! Απλά αυτό είναι το παρατσούκλι που είχα μικρή γιατί ήμουν ένα ακατάδεκτο τσογλάνι. Τέλος πάντων. Καλως ορίσατε!

ΥΓ
Ο ιαπωνικός τίτλος του μπλογκ διαβάζεται Hako-iri musume no nikki και σημαίνει κυριολεκτικά "Το Ημερολόγιο μιας προστατευμένης κόρης". Ταιριαστός, δε βρίσκετε;